Al even ben ik ermee bezig: stappen zetten naar iets dat een eind buiten mijn comfortzone ligt. Met heel kleine stapjes ga ik eropaf. Om dan te pauzeren of even terug te krabbelen. Vervolgens bedenk ik nieuwe stappen. Zo blijf ik in de ‘goede’ richting bewegen zonder écht de sprong in het diepe te maken. Ik snoep intussen inspiratie van anderen die hetzelfde traject volgen en die net een stapje verder staan.
Wanneer ben ik dan klaar om die ‘sprong’ te wagen? Wanneer voelt het vertrouwd genoeg? Wat ga ik nog doen om ‘voldoende’ bagage te ervaren? Komt er een moment waarop het niet zal aanvoelen als spannende sprong in het diepe, maar als een fijn kronkelend wandelpadje waar ik wel raad mee weet?
Eerlijk gezegd… dat weet ik nog niet.
Deze blogpost is weer een stapje op weg in de richting die ik op wil: mij bekwamen en inzetten als natuurcoach. Om 1-op-1 met mensen aan de slag te gaan en hen via vertraging, rust en beweging te begeleiden in hun eigen proces. Ik ben nog bezig met de opleiding en grijp intussen kansen aan om te oefenen. Met echte mensen in echte gesprekken over echte thema’s. En met mezelf natuurlijk. Het is een fijn en mooi proces – en ook heel spannend!
Natuurcoaching is een zachte vorm van life coachen, waarbij we de groene omgeving van natuur en bos gebruiken. De natuur is helend, maakt rustig en doordat je in beweging bent gaat het gesprek makkelijker.
Wat is natuurcoaching precies? En wat kan het voor jou betekenen? Neem daarvoor alvast een kijkje op deze pagina: natuurcoach.
Februari geeft ons enkele prachtige lentedagen. Dan begint het te kriebelen… Dat betekent: in de auto springen en lekker naar de Ardennen voor het eerste vliegweekend van het seizoen!
Het oppoetsen van de groundhandleskills
Het opfrissen van de airspaceregels
De kuiten laten werken in de beklimmingen naar de start
Ons camperbusje hertesten, vuurtje stoken en wakker worden midden in de natuur
En het allerbelangrijkste: vele fijne inspirerende frisse leuke mensen ontmoeten! 🥰
Ik kijk ernaar uit!
XContest resultaat 2020
Als kers op de taart mag ik terugblikken op een prachtig seizoen vorig jaar én een plekje in de XContest top drie van Nederland 2020. Dat leuke bericht ontving ik net in mijn mailbox. Het bevestigt mijn idee dat het een speciaal seizoen was, met speciale vluchten en resultaten, en vooral met mooie ontmoetingen en de vele fijne mensen met wie ik mijn ervaringen mocht delen.
Hartelijk gefeliciteerd aan alle winnaars van 2020, en aan iedereen die een fijn seizoen heeft gehad!
XCC Internationaal
Fons de Leeuw 1295 pt.
Matthijs Groeneveld 1125 pt.
Karlien Engelen 987 pt.
XCC Nationaal
Marcin -Krawczyk 362 pt.
Paul de Boer 315 pt.
Ronald Stegeman 270 pt.
XCC Dames
Karlien Engelen 987 pt.
Nanda Walliser 755 pt.
Esther Dielissen 522 pt.
XCC Internationaal Standaard
Feite Klijnstra 740 pt.
Kris Versluis 570 pt.
Marco Maas 553 pt.
XCC Nationaal Standaard
Joop Westdijk 117 pt.
2: Johan Kroes 96 pt.
Jeffrey Griffioen 77 pt.
Meer lezen over vliegen? Volg dan mijn nieuwe platform paraglidingskills.org (abonneren op wekelijks nieuwe artikelen kan op die site rechtsonderaan).
Op de laatste dag van 2020 sta ik op met een vroege wekker, eet ik een gezond en koolhydraatrijk ontbijt zoals me is geadviseerd en fiets ik vol energie en wat zenuwen richting het UZA, afdeling S.P.O.R.T.S…. Ik heb me ingeschreven voor een preventief sportmedisch onderzoek.
Het Leuke Onbekende
Na een vlotte corona check-in bij de ingang van het ziekenhuis moet ik nog eeuwen wachten tot ik aan de beurt ben. Zou er iets onverwachts uit het onderzoek komen? Doet zo’n vinger- of oorlelprik eigenlijk pijn? Zou mijn hartfilmpje er gezond uitzien? Zal mijn knieblessure niet opspelen tijdens de inspanningstest op de loopband? Echt rustig wachten kan ik niet met het onbekende onderzoek in het vooruitzicht.
Eerste halte: de sportfysioloog
Het onderzoek begint met een aantal simpele lichaamsmetingen: lengte, gewicht, oogmeting en vetmeting. Dan word ik beplakt met allerlei zuignapjes voor de rust-ECG. “In Nederland noemen ze dat vaak een hartfilmpje, maar het is helemaal geen filmpje hoor”, aldus mijn fysioloog.
Tweede halte: de sportarts
De sportarts ondervraagt me over mijn persoonlijke historie: ziektes in de familie? Andere medische bijzonderheden? Blessureverleden? Sportverleden? Dan volgt een gesprek over mijn huidige sportritme en mijn doelen voor de komende tijd.
Hij werpt een korte blik op het hartfilmpje-dat-geen-filmpje-is, luistert naar mijn ademhaling, neemt mijn bloeddruk, voelt aan mijn spijsverteringskanalen, lever en milt, en buigt eens een been omhoog. Geen bijzonderheden gevonden, dus op naar het volgende onderdeel.
Derde halte: de loopband!
Nu komt het echte werk: de inspanningstest. Ik krijg een hartslagmeter om, de fysioloog beplakt me opnieuw met zuignapjes en hij bindt me een groot mondstuk voor om door te ademen. Hij legt uit wat er gaat gebeuren: lopen tot ik het niet meer kan volhouden. Elke 3 minuten gaat de snelheid van de loopband met 1,5 km/u omhoog en moet ik even op de zijkant van de band springen voor de lactaatmeting: een kleine bloedafname via mijn oorlel. Oke, daar gaan we…
Vierde halte: resultaten verwerken
Aan de hand van mijn metingen ontstaan er grafieken van hartslag, lactaatgehalte, VO2 en de gelopen snelheid. Terwijl ik ga douchen verwerken de experts mijn gegevens en stellen ze een advies op.
Energiesystemen
Om het advies goed te kunnen volgen krijg ik eerst wat uitleg over de verschillende energiesystemen. Afhankelijk van de duur en intensiteit van een inspanning doet het lichaam beroep op verschillende energiesystemen. Er wordt onderscheid gemaakt tussen aerobe en anaerobe energie (zuurstofopname) en alactisch of lactisch (melkzuurproductie). Voor de liefhebber staat er onderaan dit artikel een korte uitleg over de energiesystemen.
Vijfde halte: resultaten en trainingsadvies bespreken
Pfiew, ik ben goedgekeurd. Volgens de metingen en referentiewaarden zit ik goed en er zijn geen afwijkingen gevonden. Zoals verwacht dus.
Nu de blik op de toekomst: Ik richt me vooral op het verbeteren van mijn fysieke conditie om te hiken in de bergen, om langere duurlopen te kunnen doen en een betere algehele basisconditie en daar is het trainingsadvies van de fysioloog dan ook op gefocust:
Het trainingsadvies voor mij: Leg de komende maanden nadruk op rustige volumetraining: 1 tot 2 langzame duurtrainingen per week tussen de 10 en 20 km, waar je niet boven hartslag 160 uitkomt, en daarnaast 1 keer per week een intensieve training van 30-45 min waar je onder, maar wel richting 175-180 bpm gaat (mijn anaerobe drempel momenteel).
We spreken door hoe mijn lactaatcurve zou moeten evolueren als ik op deze manier train. Om de lactaatwaarden laag te houden bij een hogere snelheid moet je vooral veel duurtrainingen doen (= verbeteren van de basisconditie). Het verhogen van de maximale snelheid kan je bereiken door meer intensieve duurtrainingen doen.
Variatie in trainingen is belangrijk, zowel voor je lijf als voor het mentale aspect.
Vergeet de krachttraining niet, zegt mijn fysioloog: door ook je bovenlijf te trainen, versterk je je spieren én de aanhechting van je spieren op je botten – dit voorkomt blessures en fracturen. Jammergenoeg is de klimhal nog altijd dicht… tijd om een alternatief te verzinnen dus.
Zodra je langer dan anderhalf uur of ongeveer 15 km loopt, kun je gelletjes eten onderweg. Begin daar op tijd mee om je koolhydraatreserves op peil te houden en niet helemaal op terug thuis te komen! Teveel gelletjes eten heeft geen zin, je lijf kan maar een beperkt aantal koolhydraten tegelijk opnemen.
Dit alles kan alleen als je blessurevrij blijft en je knieën, enkels, heupen, rug goed zijn. Het belangrijkste is dan ook om gas terug te nemen en voldoende rust in te bouwen wanneer je merkt dat het nodig is.
Vervolg
Ik ga nu niet opeens als een dolle of gedisciplineerde atleet trainen. Ik blijf gewoon een gemiddelde recreatieve sporter die graag fit is en blijft. Maar het is wel leuk om te weten waar je op kan letten en van welke aanpassingen aan trainingsduur- en intensiteit je daadwerkelijk effect mag verwachten! Stay safe, stay positive, stay strong 🍀
Uitleg over energiesystemen:
Anaëroob alactisch Korte krachtexplosie van maximaal 6 seconde Snelkracht, bijvoorbeeld powerlifting, hoogspringen en snelheid, bijvoorbeeld 50 tot 80 meter sprint Afbraak van energie in de spier (anaeroob = zonder zuurstof en alactisch = zonder lactaat).
Anaëroob lactisch Maximale inspanningen tot 1 minuut Vermogen en uithouding, bijvoorbeeld 200-400m lopen De energielevering blijft zonder zuurstof, de spieren verzuren sterk en dit zorgt voor aanmaak van melkzuur (lactaat).
Aëroob Inspanning van iets lagere intensiteit die langer dan 1 minuut volgehouden moet worden Uithouding, bijvoorbeeld meer dan 800m lopen De energielevering gebeurt meer en meer met tussenkomst van zuurstof, op basis van koolhydraten en vetten
Type looptrainingen:
Zoals gezegd is variatie belangrijk. En variatie is mogelijk: al deze trainingsvormen leggen een andere nadruk en dienen een ander doel. Snelheidstraining, weerstandstraining, intensieve duurtraining, extensieve duurtraining, fartlek, tempotraining, lange duurtraining, recuperatietraining, vetloop en intervaltraining... kies jij maar.
Op diverse social media staat ‘ie al te blinken: de nieuwe site paraglidingskills.org. Deze week gaat die live na langere tijd brainstormen en een aantal avonden schrijven en vormgeven. Het is een enorm leuk project waarin ik alle info en ervaring kwijt kan die ik in de loop van de jaren opbouwde over paragliding. Het aantal artikels groeit gestaag.
Voor wie?
De site richt zich op beginnende piloten, mensen die net hun brevet hebben en zich nu zelfstandig verder willen ontwikkelen, en op piloten die al sinds langere tijd vliegen en gewoon geïnspireerd willen worden door hier en daar wat over vliegen te lezen. Hier lees je meer over voor wie de site bedoeld is. En hier lees je hoe je je verder kan ontplooien nadat je net je brevet hebt gehaald.
Focus
De focus ligt op de dingen die ik zelf het liefst doe: XC vliegen, vol bivouac, het mentale aspect van vliegen en praktische vliegtips. Het wedstrijdvliegen komt niet veel aan bod, al doe ik dat ook graag, omdat er maar een relatief klein groepje vliegers mee bezig is.
Geen autoriteit op het gebied…
Ik ben geen paragliding-guru, ik ben geen absolute wereldtopper met jarenlange ervaring, geen instructeur met een eigen school. Als ik wacht tot ik die status heb bereikt, gebeurt er nooit wat 😀 Ik zal niks schrijven over zaken waar ik niet genoeg van op de hoogte ben. En vliegen is ook niet altijd exacte wiskunde, dus inhoudelijke discussie mag er zijn!
Welkom!!
Ben je zelf piloot? Dan hierbij een warme aanbeveling om de site eens te bekijken. Laat me weten wat je ervan vindt! Ook verzoekjes voor onderwerpen zijn natuurlijk welkom.
En vlieg je niet, maar ben je wel nieuwsgierig of wil je eens mee met een tandemvlucht, neus dan ook eens rond om een idee te krijgen van wat dat vliegen eigenlijk echt inhoudt…
Op 1 juni, precies vijf maanden geleden, begint onze uitgebreide summer break van werk. We hebben op dat moment nog geen idee hoe COVID-19 zich zal ontwikkelen en we hopen ondanks de situatie een mooie reis te maken. Veilig met twee in ons busje en 99% van de tijd in de buitenlucht. En dat is gelukt!
Tandemvliegen in Fiesch
100 foto’s
De dagelijkse Insta-foto begint als een spontaan grapje en groeit uit tot een fantastisch reisdagboek. Ontmoetingen en ervaringen komen in een oogwenk naar boven als ik ernaar kijk!
De route
België, Frankrijk, Oostenrijk, Frankrijk, Spanje, Frankrijk, Zwitserland, Frankrijk en om af te sluiten een weekje Zeeland: we reizen wat af maar omdat we veel tijd hebben hoeven we bijna nooit een hele dag kilometers te vreten op de snelweg. Het ziet er zo uit:
De vlieghighlights
Qua vliegen is het een fantastische zomer. In het voorjaar mochten we niet vliegen, dat halen we nu dubbel en dwars in. We hebben vaak geluk met het weer en de vliegcondities, bijvoorbeeld in Piedrahita (Spanje) en in Fiesch (Zwitserland). Gespreid over de zomer maak ik vijf vluchten boven de 100 km, waarvan een geweldige 160 km in Piedrahita en een prachtige driehoek vanuit La Sambuy 170 km door de Chartreuse en de Bauges. De laatste vlucht is vooral bijzonder omdat we de hele dag met een geweldig vriendenclubje samen vliegen. En verder maken we allerlei vluchten waar we mooie dieren zien, prachtige uitzichten hebben, spannende bergketens oversteken, mooie wandelingen doen en ga zo maar door.
De andere highlights
Ik geniet het meest van onze vierdaagse hike in Zwitserland over de Via Alpina, Lode’s 400+ km vlucht in het vlakland van Frankrijk, een dagje luieren en tandemvliegen bij vrienden in de Dordogne, met de Matterhorn Gotthard spoorlijn reizen in Zwitserland, ‘mijn’ stad Grenoble verder ontdekken, de ontelbare keren douchen in openlucht, vuurtje stoken en ontwaken met een weids uitzicht, en natuurlijk de vele vrienden die we ontmoeten tijdens de diverse competities. Het gaat niet vervelen!
Letterlijk en figuurlijk landen
Volledig voldaan komen we terug thuis. We hebben alles beleefd dat we wilden. We vonden de perfecte afwisseling tussen met z’n twee iets doen en vrienden en kennissen ontmoeten. Toch hebben we ook nog volop dingen waar we niet aan toe zijn gekomen: meerdaagse kayaktocht, fietsvakantie, een cursus alpinisme, hike&fly, (verder) leren kiten, naar een wellness, via ferrata’s doen, een SIV… 1 zomer is gewoonweg niet genoeg 🙂
What’s next
De week na terugkomst mocht ik mijn opwachting maken bij De Pieters, die de integere en coole podcastreeks ‘Doorzetters’ maken over mensen die sport, werk en hobby op een bijzondere manier combineren en waarom. Superleuk om geïnterviewd te worden over je passies en drijfveren! En ook best spannend. Luister de aflevering hier.
Deze herfst en winter storten we ons vol enthousiasme op het werk, proberen we het sociale leven in te halen dat we hebben gemist deze zomer (voor zover mogelijk) en besteden we eindelijk weer tijd aan onze niet-outdoor-hobby’s. En intussen dromen we wat de volgende zomer zal brengen. Eén ding staat al op de agenda: mijn opleiding tot hulpinstructeur bij Airsport! Laat die stages maar komen 😉
Dit overzicht was in eerste instantie bedoeld als stimulans in de voorbereiding naar de Airtour. Dat evenement in Frankrijk is inmiddels afgelast, maar het sporten en enigszins gezond doen, is gelukkig wel doorgegaan. Geen coronakilo’s 😛
Work
De werkmails zijn afgerond. En ja, ik schreef een welkomterug-mail(tje) aan mezelf voor het geval dat ik alles ben vergeten na een paar maanden afwezigheid. Iets met ervaringen uit het verleden…
Voorbereidingspret hike en fly
Zoals de ‘echten’ hebben wij ook eens ons hike-en-fly paklijst uitgestald. De bijbehorende excel met grammen op aanvraag beschikbaar.
Plannen
We hadden veel plannen voor deze zomer. Nu hebben we geen plannen meer. Het plan is: we zien wel wat er mogelijk is. We zijn flexibel.
Music
Ukulele liedjes en spotify lijstjes: we zullen ons niet vervelen.
Home is where you park it
En de bus? Die is af!
We zijn nu “weg”, we weten nog niet waarnaartoe, want de grenzen zijn dicht en we varen op onze flexibiliteit en de weersvoorspellingen.
We zitten inmiddels in week 5 van de lockdown vanwege COVID-19. De wereld ziet er anders uit dan enkele maanden geleden. Ik zette sinds 12 maart geen voet meer binnen op kantoor en ook Lode werkt sindsdien voltijds thuis. Boodschappen doen we ongeveer één keer in de week (voorheen deden we dat dagelijks), de cursussen zijn afgelast en onze sportclubs houden de deuren gesloten. Vrienden en familie zien en spreken we alleen via whatsapp, whereby of een ander digitaal kanaal. Ondanks het mooie weer hebben we nog geen nacht doorgebracht in bossen of velden. Nee, #blijf in uw kot is de boodschap.
De grootste bezorgdheid deze periode is natuurlijk de gezondheid: opa’s, oma’s, ouders, vrienden; we hopen dat ze niet ziek worden. Vooralsnog is dat gelukkig in onze kringen ook het geval!
Niet alleen negatief
Er zijn ook fijne dingen aan deze periode:
Stiekem kwam de lockdown op een moment dat ik het fijn vond om wat gas terug te nemen en rustiger aan te doen
We bakken bijna dagelijks een brood, nu we toch thuis werken en lunchen
De camionette die we aan het ombouwen zijn tot campervan, is al bijna tiptop in orde. Zelfs het douchesysteem is geïnstalleerd!
Tijdens het dagelijkse applaus voor de zorg leer ik eindelijk alle buren in de straat kennen
We hebben iedere week wel tijd voor een uitgebreide fietstocht met de tandem
Ik heb een houten stabureau geklust en werk nu een deel van de dag staand
De garage is opgeruimd en de ramen zijn gewassen
We houden ons voorgenomen sportritme trouw en gemakkelijk vast, zolang blessures tenminste geen roet in het eten gooien…
En wat met onze reis?
De vraag die ik nu vaak krijg is; “Hela, hoe zit het nu met jullie reisplannen?”
Nou, dat weten we zelf ook nog niet precies. Het is duidelijk dat we een ongelukkig jaar hebben uitgekozen voor een reis van 4 maanden door Europa.
Ik staar mij niet blind op ons initiële plan om naar Frankrijk, Italië en de Alpenregio te reizen. De competities zijn inmiddels bijna allemaal afgeblazen. De grenzen zijn dicht, en we weten nog niet wanneer de reisrestricties versoepeld zullen worden. Dat zal per land verschillen. We hebben nu verschillende opties en we zien wel wat het wordt!
Het plan was om eind april te stoppen met werken en naar de Moezel te trekken. Dat hebben we al uit ons hoofd gezet. De vakantie is uitgesteld. We werken door tot eind mei in de hoop dat de situatie dan al iets anders is. Momenteel gaan onze beide opdrachtgevers soepel met de situatie om: heel fijn!!
De zomerscenario’s van heel extreem slecht tot ideaal
Scenario 1: De grenzen blijven toe, niet-essentiële verplaatsingen blijven verboden.
In dit geval mogen we niet eens in België rondtoeren, en heeft een lange periode vrij voor ons weinig zin. We kunnen een aantal klussen en activiteiten in huis doen, zoals het aanleggen van een dakterras en het maken van veel lange fietstochten vanuit thuis, maar daar is de lol ook snel vanaf als je verder geen dagbesteding hebt. In dit scenario zoeken we gewoon nieuw werk 😉 Maar dit verwachten we niet hoor.
Scenario 2: De grenzen blijven dicht, er mag binnen België vrij gereisd worden.
We verwachten momenteel dat de situatie, zeker voor een deel van de periode, zo zal zijn. In dit geval gaan we in België op fietsvakantie, GR routes wandelen, kayakken, trailrunnen, verder leren kitesurfen, mountainbiken, beginnen met langere afstanden hardlopen, thuis klussen, misschien kan ik wel leren zeilen,… of andere leuke activiteiten die we verder nog verzinnen. In dit scenario mag er misschien zelfs weer gevlogen worden in de Ardennen. We vermaken ons zonder twijfel!
Scenario 3: Sommige landen laten toerisme toe, andere landen niet.
We voorzien dat Frankrijk misschien langer terughoudend zal zijn met toerisme, dan bijvoorbeeld Nederland of Scandinavië. Als dat zo is, rijden we misschien wel naar het noorden in plaats van het zuiden! We laten ons leiden door wat er mogelijk is.
Scenario 4: De grenzen gaan open en ook de Alpenregio laat toerisme (deels) weer toe.
Ja, duidelijk! In dit geval zijn we weg en hernemen we gedeeltelijk ons initiële plan. Hop met de bus richting Frankrijk, naar ener waar je mooi kan vliegen, hiken, kamperen, waar het weer goed is, waar we ook af en toe eens op een camping kunnen staan, een skiliftje nemen en op restaurant gaan! Joehoe!
Wat Sfeerbeelden
De nieuwste nationale hobby: brood bakken
De keuken van de bus met uitschuifbaar kooktoestel en uitklapbaar aanrecht.
Lode legt de laatste hand aan de kofferbakinrichting onder het bed
Sightseeing op de fiets
Mijn werkplek met stabureau!
Thuis fietsen in de avondzon.. het dak vormen we binnenkort om tot dakterras!
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogposts van Karlien? Klik dan rechtsonder op ‘volg’!
Alle lichten staan op groen: onze zomer 2020 staat in het teken van de Alpen! We zetten ons werkritme even op pauze en bereiden ons voor op een heerlijke vier maanden doen waar we zin in hebben.
Wat ik me erbij voorstel (roze bril alert): veel in de natuur zijn, hiken, vliegen, af en toe een via ferrata, kampvuurtjes bouwen, wildkamperen, zwemmen, wat aan ‘t nieuwe camperbusje knutselen, voor het eerst sinds lange tijd op fietsvakantie, veel boeken lezen, minstens één spannend vol bivouac avontuur, beter leren ukulele spelen, spontane ontmoetingen met inspirerende mensen en oude bekenden, meer bekend raken met trailrunning en uitgebreid socializen met vliegvrienden tijdens de parapente-competities.
Mijn roze bril zet ik liever niet af. Toch komen er ongetwijfeld af en toe ook minder leuke dingen aan bod zoals autopech, regenachtige dagen, blessures, plannen die in het water vallen of onderlinge frustraties.
Te hoge verwachtingen? Nee hoor, we kijken gewoon wat er op ons afkomt, en maken er een mooie tijd van. De bedoeling is om eens te verlangzamen, pas op de plaats te maken, om te genieten van het leven en elkaar zonder alle bezigheden zo efficiënt mogelijk in de dag te passen. Slow down!
De voorbereidingen voor deze zomer zijn zeer uiteenlopend. Alle onderdelen vragen wat aandacht. Ik neem je mee in de volgende thema’s:
Over het materiaal maak ik mij niet teveel zorgen. Er is geen reden om altijd het het nieuwste van het nieuwste te hebben en het grootste deel van mijn uitrusting heeft zich al meerdere malen bewezen. Toch heb ik voor deze zomer enkele aandachtspunten.
Hiken
Op het wensenlijstje staat een lichtgewicht tent. Tot nu toe gebruikten we een zelfgemaakt tentje, enkeldoeks, maar na een weekend met Steffie’s prachtige compacte tent in de Eifel ben ik verkocht: die wil ik ook! Overig materiaal zoals kooktoestel, matjes, slaapzak, kleding en schoeisel is voorzien. Extra wensen hebben we natuurlijk altijd (een dagtrekrugzak, een lichtgewicht regenjasje, nieuwe waterdichte lichte wandelschoenen, een goede hoofdlamp, etc etc etc) maar echt noodzakelijk zijn al die dingen niet.
Parapente
Het meeste materiaal hebben we wel; we gaan geen fundamenteel andere dingen doen dan eerdere jaren. Wel is mijn vol bivouac gerief toe aan een update. Ik ruil mijn reversible zitharnas in voor een lichtgewicht Gin Genie X-Alps (je weet wel, dat fancy oranje ding!) en voor mijn oude Airdesign Rise2 scherm ben ik momenteel op zoek naar een goed alternatief. Tips zijn welkom 🙂
Fietsen
We zijn nog nooit met de tandem op fietsvakantie geweest. Tassen hebben we al. Maar zouden alle spullen erin passen? Wat voor regenhoezen en regenkleding hebben we nodig? Hoe verdelen we het gewicht tussen de voor- en achtertassen? Wat voor tasjes kunnen we bevestigen op ons stuur? Is het stuur wel comfortabel genoeg voor ons beiden? Deze vragen zullen nog beantwoord moeten worden de komende tijd. De fiets zelf is in goede staat, dus daar maak ik mij geen zorgen om!
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogposts van Karlien? Klik dan rechtsonder op ‘volg’!
Ik was volledig verknocht aan ons vorige busje, een Fiat Ducato uit 2004 met lieve gordijntjes, een ruim bed met fijne dons, genoeg bergruimte en een handig keukentje inclusief stromend water en een wasbak. Ik wou niet meer anders. De milieuwetgeving dwong ons om buiten de ring te parkeren, of een nieuwe auto te nemen. Dat laatste dan maar… Intussen staat er een gloednieuwe Renault Trafic voor de deur – nou ja, dit exemplaar uit 2018 voelt voor mij gloednieuw. Klaar om omgebouwd te worden. Lode is het masterbrein achter de verbouwing. In het kort de plannen:
De basis
Geen roestplekken. Geen zichtbare defecten. Alle controles en herkeuringen zijn geslaagd. We schroeven de houten bekleding uit de laadruimte en er komt een keurig droge ruimte achter tevoorschijn. Deze beplakken we eerst met dempingsplaten die ervoor moeten zorgen dat de akoestiek in de auto minder hol is en minder lawaai maakt. Het zorgt direct voor een enorm verschil! Dan voorzien we de wanden en het plafond van een laag armaflex isolatie. Hoe we dit precies gaan afwerken weten we nog niet… textiel wandbekleding, houten latjes, …? Dat is van later zorg!
Elektriciteit
We voorzien een flexibel zonnepaneel op het dak, een huishoudbatterij, Lode trekt kabels naar de benodigde aansluitpunten (boven het bed, midden in de bus, op de plek van de koelkast, naar een ‘oplaadstation’, naar het keukentje en naar een lichtpunt dat we zowel binnen als buiten kunnen gebruiken). We installeren bedlampjes aan beide zijden. We voorzien voldoende usb-poorten. En een 220 volt stekkerblok voor als we occasioneel de laptop willen opladen – al kunnen we dat waarschijnlijk alleen gebruiken als de zon voldoende schijnt!
Inrichting
Het bed maken we van ‘Skorva’balken van ikea: die zijn eenvoudig op maat van de bus te schuiven, sterk en goedkoop. De bevestigingsplaatjes van de skorvabalken kun je niet los kopen in de winkel; de klantendienst is zo behulpzaam om ons er een paar toe te sturen! Wat een goede service. Verder gebruiken we een zelfgemaakte lattenbodem en een ikea matras. De ruimte onder het bed verdelen we in compartimenten om de parapentes, stoeltjes en tafel en wat andere spullen te kunnen stallen. In het ‘leefgedeelte’ komen kasten met opbergbakken en een ingenieus keukentje met serviesgoed, schoon- en vuilwatertankjes (in de vorm van meerdere bidons van 16 liter), een uitschuifbaar gasstel en een wasbak met waterkraantje. Het uitklapbare aanrecht is ideaal in gebruik als je buiten staat en een broodje smeert of koffie zet.
Aankleding
Alles dat niet van primair belang is, schuiven we momenteel op de lange baan. Maar droom ik alvast over de inrichting; krijgen we een nachtkastje waar plek is voor een paar boeken en tijdschriften? Waar hangt mijn ukulele straks (en is dat wel veilig)? Is er plek voor sfeerlampjes? Past de slackline straks wel in de bergruimte of moeten we die thuislaten?
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogposts van Karlien? Klik dan rechtsonder op ‘volg’!
Wij zijn altijd wel bezig met onze fysieke conditie: gezond eten, genoeg sporten en bewust bewegen in het dagelijkse ritme. De komende maanden steken we een tandje bij! We zijn geselecteerd voor de Saint Hil’AIRTOUR, een hike en fly competitie waarbij je 7 dagen lang alleen te voet of vliegend een route aflegt. Je draagt je vlieguitrusting te allen tijde bij je. Weer of geen weer is het de bedoeling dat je zoveel mogelijk van de waypoints aantikt. Het belooft een week te worden waarin iedere deelnemer zijn eigen limieten opzoekt. Met andere woorden: Je kunt het zo zwaar maken als je zelf wilt! Ik wil mijn best doen om hier zo fit mogelijk aan te beginnen…
Sport
Er zijn zoveel opties. Bottom line is: doe iets! Het maakt volgens mij, op mijn niveau, niet zoveel uit of je nu dure personal crossfit trainingen volgt of gewoon 3x per week je loopschoenen of badpak aantrekt. Dus dat is het plan: iedere twee dagen een sportactiviteit doen. Het maakt niet zoveel uit wat en hoe lang. Voorlopig hou ik het op lopen en daarnaast steeds ‘iets’ gevarieerds; klimmen, zwemmen, buikspieroefeningen, pompen, … Een intensiever trainingsprogramma zou goed zijn, maar ik vind het ook belangrijk om mezelf niet teveel verplichtingen op te leggen. Dus dit is waar ik voor ga!
Sugar
I ❤ cheesecake, chocola, koekjes en dessertjes. Maar nog meer dan anders zal ik deze periode op mijn eten letten. Suiker mag, maar dan liefst alleen van fruit en honing, en met mate. De rest probeer ik de komende tijd even af te slaan… Behalve straks op mijn verjaardag, hoor!
Drinks…
Naast die heerlijke zoetigheden hou ik ook erg van een wijntje of speciaalbiertje… En hier zit natuurlijk ook een overvloed aan suikers in! Hier twijfel ik nog een beetje.. Ben ik bereid om mezelf te limiteren om geen gezelligheidswijntje meer te nemen? Om altijd te genieten van een thee’tje of bruiswater? Dat is wel saai… Voorlopig ga ik voor een gulden middenweg: doordeweeks geen alcohol, tenzij er echt iets speciaals te vieren is. In het weekend alcohol maar met mate. Geen drastische regels dus, maar wel bewust ermee omgaan.
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogposts van Karlien? Klik dan rechtsonder op ‘volg’!
“Wat nou?”, hoor ik je zeggen, “Je neemt vier maanden vrij van je werk en mag daarna gewoon weer terugkomen, je gaat leuke dingen doen en je hebt je eigen huis-op-wielen continu bij je. Heb je daar mentale voorbereiding voor nodig??” Nou, toch een beetje 😉
Vliegen
We gaan deze zomer ongetwijfeld veel vliegen. Dat is geweldig verslavend en leuk, maar het brengt bij mij ook wat stress met zich mee. Vooral de vol bivouac avonturen waarbij we er met vlieguitrusting, tent en eten voor een paar dagen op uit trekken: Zal het me lukken om niet vroegtijdig aan de grond te staan op een prachtige vliegdag? Ben ik degene die het tempo laag houdt (want Lode vliegt altijd beter..)? Etcetera. Rationeel kan ik deze gedachten prima weerleggen en mezelf geruststellen. Maar emotioneel zit er toch onzekerheid. Mijn doel hierbij is: gewoon lekker vliegen, plezier maken, genieten van het buiten zijn, de vluchten goed voorbereiden en dan komen de mooie vluchten en avonturen ongetwijfeld vanzelf. En ook: het aantal vliegkilometers is niet het belangrijkste. Je kunt van 30 km net zo veel voldoening krijgen als van 100 km.
Het mentale deel van het vliegen is een uitgebreide leerschool waarin ik nog veel kan leren: angsten rationeel benaderen (en daardoor relativeren), duidelijke en haalbare doelen stellen, erin geloven, je niet aan anderen meten in de competities, maar je wel aan die anderen optrekken, etc. Dat mentale luik is een onderwerp op zich!
Mogelijkheden
De beschikbare tijd van vier hele maanden die zich voor ons uitstrekt, voelt heerlijk. En een beetje raar! Wat gaan we al die tijd doen? Hoe zullen onze verwachtingen en ideeën op elkaar aansluiten? Ontstaan er geen irritaties als we zoveel met z’n tweeën ondernemen? Wil ik voor mezelf doelen stellen in die periode, want misschien is het zonde om zo’n lange tijd ‘alleen maar leuke dingen’ te doen? Er is best veel tijd ‘s avonds om bijvoorbeeld iets nieuws te leren, een e-book te schrijven of freelance opdrachten uit te werken. Of wil ik dat juist niet, zodat ik de tijd echt aan mezelf heb?
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogposts van Karlien? Klik dan rechtsonder op ‘volg’!
De vorige keer dat we voor langere tijd op reis gingen, in 2016, maakten we de maanden juni en juli vrij. Enkele bestemmingen lagen vast vanwege parapente-competities, de rest van de tijd hielden we open om spontaan in te vullen. Achteraf gezien was dat maar goed ook! Het regende en regende in de Alpen; Noord, Zuid, West, Oost, nergens konden we aan het slechte weer ontsnappen. We zijn toen diep Italië ingereden tot in Pompeii en Norma. Een fantastische ervaring die we helemaal niet op de planning hadden staan!
Conclusie: de vrijheid om de route aan te passen in functie van het weer, wil ik ook dit keer weer houden.
Ankers
We hebben een aantal evenementen vastgelegd. Deze ankers bepalen ruwweg onze reisplannen. Maar ach, zelfs alles dat vast ligt, kan als de weercondities écht slecht zijn, nog veranderen… Voor de nieuwsgierigen: Dit is onze voorlopige, ruwe, niet vastliggende planning: Starten met een langere periode in de Franse Alpen, dan een leuke Balkanuitstap, vervolgens een tijdje in de hoge Alpen van Oostenrijk en Zwitserland en als afsluiting de tandemfietsvakantie bij onze westerburen.
Mosel Open, Moezel – eind april
Supair Open, Annecy – half mei
Belgian Open, Laragne – eerste week juni
AIRTOUR, Saint Hilaire du Touvet – half juni
European Championships, Niš (Servië) – laatste twee weken van juli
PWC Disentis – half augustus
Fietsen in Engeland – eind augustus / begin september
Tussendoor willen we misschien wel eens naar huis, om de familie te zien en wat praktische zaken te regelen.. Of misschien gooien we de ideeën nog om en gaan we helemaal niet in Engeland fietsen, of… of… of… We zien het wel. De tijd zal uitwijzen waar we uiteindelijk belanden!
Go with the flow.
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogposts van Karlien? Klik dan rechtsonder op ‘volg’!
Ik denk bij praktische zaken aan: financiën, de plantjes water geven, wie handelt de post af, hoe zit het met werk als we weer terugkomen, zijn de verzekeringen in orde,…?
Eerlijk gezegd ben ik er nog niet zoveel mee bezig geweest. Natuurlijk hebben we het financiële plaatje bekeken voordat we de keuze maakten om te gaan. En met het werkfront zijn goede afspraken gemaakt over de plannen, de vervanging en de verwachtingen naar elkaar toe. De plantjes en de post moeten we nog regelen, maar dat komt vast wel goed. En de verzekeringen… jahoor, die zijn in orde!
Alle verjaardagen en zomerfeestjes die we missen betreur ik. Maar de familie en vrienden zijn het inmiddels wel gewend dat we in het voorjaar en de zomer weinig weekenden ‘thuis’ zijn – dus dan zal dit ook wel meevallen denk ik? In de herfst en winter probeer ik de gemiste sociale tijd met ‘niet-vliegvrienden’ weer in te halen. Nog leuker is natuurlijk als het lukt om elkaar in de zomer in de bergen te ontmoeten voor een paar wandel- of relaxdagen!
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogposts van Karlien? Klik dan rechtsonder op ‘volg’!
Van een ambitieuze uitdaging tot een flexibel plan!
Op een druilerige donderdagochtend vroeg ontmoet ik Steffie op het theaterplein in Antwerpen. We hebben al weken geleden afgesproken om dit weekend de Wildernistrail in de Eifel te stappen, een bewegwijzerde route van ongeveer 80 km lang. Ondanks het weer – regenachtig en mistig – besluiten we ervoor te gaan. We doen nog een paar laatste inkopen bij de buurtsupermarkt en off we go.
De plannen zijn ambitieus maar niet in beton gegoten. We weten op voorhand al dat we niet voldoende tijd hebben om de vier officiële etappes van 24, 20, 22 en 17 kilometer te volbrengen en daarnaast zijn we momenteel geen geoefende wandelaars, al helemaal niet met een volle rugzak met kampeergerief!
Na 2 uurtjes rijden parkeren we onze auto in Höfen. Het regent dat het giet… Bij de toeristinfo informeren we ons nog even over alternatieve activiteiten: sauna, zwembad, musea, … Dat klinkt aanlokkelijk. Toch houden we vast aan ons doel. Regenjas aan, rugzakken op, nog 1x checken of de auto op slot is, wandelstokken uitklappen en starten maar.
Etappe 1
De eerste etappe loopt van Höfen tot in Einruhr. De route duikt meteen het bos in en meandert achtereenvolgens langs de beekjes Furthsbach en Wüstebach. Op een gegeven moment wisselen we het bossige landschap af met de weidegronden van de Dreiborner Hochfläche. Je vindt er in het voorjaar wilde narcissen, maar wij zijn er in de zomer en zien en ruiken veel wilde kruiden zoals bergvenkel en tijm en we plukken onderweg bramen en frambozen. Heerlijk! We stoppen onze eerste wandeldag bij Erkensruhr en hebben er, ondanks de regen, toch een prachtige dag op zitten. Ergens in de bossen vinden we een prachtige kampeerplek: uit het zicht van het wandelpad, met een groot rotsblok waar we uit de wind een vuurtje kunnen stoken.
Etappe 2
De volgende dag maken we etappe 1 af en brunchen we in Einruhr. Een bakker vinden we er helaas niet. Er zijn restaurantjes genoeg met uitzicht op de Rursee, waar elektrische rondvaartboten af en aan varen om de toeristen op een tochtje te trakteren. De Rursee is een stuwmeer. Het is aangelegd om de vele overstromingen in de regio tegen te gaan en zo de landbouw te behouden. Daarnaast zorgde het voor drinkwatervoorziening en elektriciteit in de Eifelregio. Het meer heeft een grillige vorm met lange uitlopers. De route van etappe 2 slingert langs het water. Voor ons is de sfeer vandaag iets minder avontuurlijk dan de regenachtige en verlaten bossen van dag één: we komen veel andere wandelaars en fietsers tegen. Het valt op dat de routebewijzering zeer duidelijk is: de houten borden met een wilde kattenkop erop kun je bijna niet missen. Die kat is trouwens het symbool van de Wildernistrail, omdat er in de Eifel wilde katten voorkomen!
Vandaag komen we langs Informatiecentrum Vogelsang. Dit terrein deed lange tijd dienst als militair oefenterrein en het naastgelegen verlaten dorpje Wollseifen is hier de stille getuige van – de huizen zijn volledig verwoest door de schietoefeningen van na de Tweede Wereldoorlog. Alleen een prachtig gerenoveerd kerkje doet nu nog denken aan de bewoners van weleer. Wij schenken vooral aandacht aan de prachtige natuur, de vogels, de kleine fauna zoals een hazelworm die zomaar ons pad kruist en de bramen die we ook vandaag weer veelvuldig tegenkomen langs de route. Steffie heeft al wat blaren ontwikkeld van de regen op dag één. Daarom beslissen we in de loop van dag twee om ons initiële plan bij te stellen. Dit geeft ons de mogelijkheid om de volgende dag een deel van de route te kayakken in plaats van te wandelen. Ons doel is tenslotte om een zo leuk mogelijk weekend te hebben, niet om per sé de 80 km van de Wildernistrail te volbrengen. We beslissen om vanaf Vogelsang niet door te stappen naar Gemünd maar het water over te steken richting Hasenfeld. Daar overnachten we. Tegen valavond spotten we een paar reeën en ‘s nachts horen we – denk ik – een wild zwijn rond de tent scharrelen. Leuk!! Gelukkig is alle etenswaar goed opgeborgen.
Etappe 3
Omdat we gisteren onze route hebben aangepast, missen we het laatste deel van etappe 2 en bijna heel etappe 3. Wat we daardoor ook mislopen is het fantastische Bauerncafé in Morsbach. We zijn er tijdens een vorige Eifeltrip eens geweest en het is een echte aanrader; grote overdadige stukken taart, heerlijke muesli als ontbijt, goede koffie, een leuke cadeaushop, een gezellige Duitse sfeer en een mooie binnentuin om buiten te zitten. De volgende keer nemen we dit zeker weer op in ons Eifelbezoek.
Volg je etappe 3 wel, dan voert de route je langs een uitkijktoren in Wolfgarten en langs het bijzondere trappistenklooster Mariawald. Je kunt in dit klooster uit de 15de eeuw nog altijd terecht voor een moment van bezinning of gebed, of voor kloosterbier, -likeur en andere lokale producten uit de omgeving.
Etappe 4
Op onze derde dag wandelen we in een paar uurtjes naar Heimbach, het startpunt van etappe 4. Na een bezoekje aan de lokale bakker slenteren we even rond in het stadje en bezoeken we de uitkijktoren van Burg Hengebach. Dan beproeven we ons geluk bij de kayakverhuur op de Rur. De mannen van ‘KANU PETRY’ zijn net een grote groep kanoërs te water aan het laten. De sfeer is uitbundig en we zien al een paar bijna-zwempartijen. En jahoor, we hebben geluk! Er is nog net één tweepersoonskano beschikbaar. We zijn blij verrast en ook wel wat opgelucht, want dat betekent dat we geen 20 km meer hoeven wandelen op de pijnlijke blaren! De eigenaar biedt ons meteen aan dat we de rugzakken in hun bestelbus kunnen achterlaten, we zien elkaar weer terug bij het eindpunt van de kayakroute. Het kayakken is niet alleen een meevaller voor de blaren, maar ook gewoon een leuke variatie op het wandelen en een goede fysieke training voor de arm- en buikspieren. Kanoën op de Rur is mogelijk van juli tot en met februari, afhankelijk van de waterstand. Na ongeveer 4 uur peddelen, stappen we uit de kano bij het Infopunt Zerkall. Hier treffen we tevens het eindpunt van de Wildernistrail. Wat een leuke ervaring. We besluiten nog iets verder door te wandelen tot we weer een goede kampeerplek hebben gevonden. Op de scheiding van uitgestrekte landbouwvelden en een berkenbos planten we Steffie’s tentje weer neer. Een vuurtje durven we hier niet te stoken, het regent ook weer af en aan, dus na een vroeg avondmaal liggen we vanaf een uur of acht al in ons bed.
Terug naar de start
Wil je na het bereiken van het eindpunt terugkeren naar de auto bij Nationaal Park Poort Höfen dan kun je de Trail-Express bestellen, een oproepbusdienst speciaal ingericht voor wandelaars van de Wildenistrail. Deze busdienst kun je ook oproepen op de etappe-eindpunten in Einruhr, Gemünd en Heimbach. Wij kiezen er echter voor om nog een klein stukje verder te wandelen vandaag. Vervolgens zoeken we al liftend onze weg terug richting Höfen. We maken een tussenstop in Monschau voor een kort toeristisch bezoek; We gaan even binnen in het museum Het Rode Huis over de textielproductie in de Eifel, we beklimmen de trappen van de Haller ruïne voor het uitzichtpunt en voor het thuisfront nemen we een zakje Printen-platten mee van bäckerei Hensch – een soort taaitaaikoek met honing en anijs. Het laatste stukje van Monschau terug naar de parking liggen we weer al liftend af en niet veel later zitten we voldaan in de eigen auto terug op weg naar huis.
Al met al was de tocht voor ons zeer geslaagd: het was niet moeilijk om de route naar eigen believen aan te passen en deze zwaarder of lichter te maken, en er meer variatie in aan te brengen. We keren zeker nog terug naar de Eifel om de regio van etappe 3 verder te ontdekken!
Wildernistrail – In vier dagen door het Nationaalpark Eifel
Etappe 1: Nationaal Park Poort Höfen naar Einruhr, ca 24,7 km
Etappe 2: Einruhr naar Gemünd, ca 20,5 km
Etappe 3: Gemünd naar Heimbach, ca 22,4 km
Etappe 4: Heimbach tot aan Nationaal Park Infopunt Zerkall, ca 17,7 km
Iedere etappe bestaat uit ongeveer 500 hoogtemeters bergop en bergaf. Goed te doen, maar geen ‘walk in the park’!
Over Natuurpark Eifel:
Het is een natuurgebied met veel variatie
Bijzonder is dat de wilde kat er voorkomt (helaas zie je ze nooit!), verder zijn er reeën, edelherten, wilde zwijnen en moeflons, en natuurlijk veel roofvogels.
Toeristisch is de regio zeer goed uitgebouwd; er is veel rustige natuurruimte, maar er zijn ook restaurantjes en recreatieve activiteiten voor jong en oud.
Voor het eerst in onze tijd samen is het moment daar: een citytrip! Voor een weekendje Ardennen of Moezel draaien we ons hand niet om, maar dit was er nog niet van gekomen. Het eerste weekend van maart ’19 staat in het teken van sightseeën, sightseeën en sightseeën.
Met de tram tot aan Princes Street
Op vrijdagochtend stappen we uit de tram op Princes Street: de brede straat die Old Town en New Town van elkaar scheidt. Oja, even de klok een uurtje achteruit draaien. Princes Street heeft niets te maken met prinsessen, maar het werd vernoemd naar de zoons van de Koning. Alleen de noordkant van de straat is bebouwd, zodat er vanuit overal een spectaculair zicht is op het kasteel. Dankzij onze beperkte bagage kunnen we meteen de stad in, zonder eerst langs ons appartementje te gaan.
Voor de zekerheid reserveerden we vooraf een lunchtafel voor twee bij een restaurant in de wijk West End. Er is nog tijd genoeg, dus we wandelen eerst door de West Princes Street Gardens steil omhoog richting Old Town. Het uitzicht vanuit Edinburgh Castle is fantastisch, een goede plek om je te oriënteren. We staan verbaasd van de grote hoogteverschillen in de stad. Als je over een muurtje kijkt zie je opeens dat de volgende straat drie niveaus later ligt!
In het kasteel komen we erachter dat het grootste gedeelte uit de 17de eeuw stamt en dat het kasteel voor het laatst werd aangevallen in 1745. We spotten er ook onze eerste doedelzakspeler, velen zouden nog volgen…
Niet veel vermaak op Festival Square
We wandelen verder en bereiken via de Upper Bow en de gezellig Victoria Street de Grassmarket. Het is hier geen schande om al vroeg op een terrasje aan een Pint lager of Guinness te beginnen! Langs Festival square waar veel theaters gevestigd zijn zoals de grote Usher Hall (maar waar eigenlijk op straat maar weinig moois te zien is) bereiken we onze lunchplek. Oei… de waiters zijn erg gestresst, we zijn een kwartiertje te vroeg gearriveerd en moeten in een soort lounge wachten tot we aan tafel mogen. In de tussentijd kunnen ze ons wel een fles plat water aanbieden. Als we even opstaan om rond te kijken, komt er meteen iemand aangesneld. Nee nee, hier wachten. Omdat ik juist zin heb in een relaxte vakantiesfeer besluiten we de gestresste obers maar alleen te laten. Vijf minuten later zitten we aan een gezellig tafeltje aan het raam in de Vesta bar. Hier had ik zin in!! De restaurants bieden hier trouwens goedkope 2- en 3-gangenmenu’s aan voor de lunch.
Rust en ruimte op de Water of Leith Walkway
Omdat het zo’n mooi weer is kiezen we ervoor om de Water of Leith Walkway te volgen tot in havendorpje Leith. Dit was vroeger de grote haven van Schotland. Moeilijk te geloven als je de smalle haveningang ziet, maar het douanehuis en het Signal House herinneren nog aan de bedrijvigheid in de haven. We eindigen bij de Newhaven Lighthouse en duiken daarna onze eerste pub in: The Harbour Inn. Lode begint er aan zijn ‘bucketlist’ van eten/drinken en bestelt een Guinness en ik volg met een lokaal bruin biertje. Het is er gezellig vol met locals en de man bij wie we aan tafel zijn gaan zitten vertelt dat hij daar alleen maar zit omdat er geen plek meer is aan de toog. Vervolgens vertelt hij over zijn jeugd ten noorden van Inverness, zijn werkperiodes in Arnhem, Den Haag, Rotterdam en Antwerpen, zijn dochter en zijn ex en over het leven in Edinburgh. We nemen afscheid van hem nadat hij nog enkele tips heeft gegeven voor bars waar je live muziek kunt gaan luisteren: the Captain’s Bar, the Royal Oak, Sandy Bell’s en Central Bar waren zijn beste tips. En we hebben het geweten! Wat een goede tips.
Food & folk
Door de residentiële wijken wandelen we terug naar New Town om wat te gaan eten. We hebben onze kilometers wel gemaakt vandaag! Bij toeval komen we terecht in The Roseship, een gezellig restaurantje met opvallend veel stelletjes. Lode vervolgt zijn ‘bucketlist’ van Schots eten/drinken en bestelt als voorgerecht het typisch schotse haggis (schapenorganen vermengd met kruiden). Nieuwsgierig gemaakt neem ik als hoofdgerecht de vegetarische variant van ‘haggis, neeps and tatties’ oftewel vegetarische haggis, koolraappuree en aardappelpuree. Wauw, dat vulde.
Moe maar voldaan zijn we het erover eens dat we om 22u nog niet naar ons bed kunnen. We togen dus weer bergop richting Old Town en zoeken the Captain’s Bar op. Daar zit een koppel te spelen en zingen: harmonica en gitaar. Heerlijk. Helaas gaat bij ons na 1 pint het licht uit… We wandelen lekker makkelijk bergaf richting Stockbridge waar ons appartementje ligt.
Op zoek naar scones, high tea en thee met melk
De volgende ochtend beseffen we dat er geen koffiezetapparaat in huis is. We zien ons dus gedwongen om de straat op te gaan en een leuke bar te zoeken voor ontbijt. Die vinden we uiteindelijk pas drie kwartier stappen. We kwamen wel dingen tegen hoor, maar we zochten weer iets met een gezellige sfeer 😉 We vonden het in St. Giles café tegenover de kathedraal. Tijd voor the next things on our food & drink bucket list: porridge & milk tea. Wat een topontbijt!
Met de ANWB over The Royal Mile
Na het ontbijt wandelen we de toeristische Royal Mile af tot aan Holyrood Palace. Ik ben vorig jaar fan geworden van de bibliotheek Permeke en ook nu heb ik er weer geluk: ik vond er een ANWB reisgidsje uit 2017 waarin uitgebreid beschreven staat hoe deze lange straat uiteenvalt in verschillende delen, met ieder een andere historie. Van de textielindustrie, de bierbrouwers, het parlement, het gerecht, de bibliotheek en de kathedraal, alles leek zich vroeger af te spelen op de Royal Mile en de smalle straatjes, de closes, eromheen. De smalle straatjes hebben hun charme niet verloren, wat heerlijk om de smalste steegjes in te kunnen gaan en nooit een doodlopend straatje tegen te komen.
Uitwaaien op Arthur’s Seat
Aan het eind van de Royal Mile, voorbij de Holyrood Palace zoeken we een rustig bergpaadje op richting Arthur’s Seat. Deze vulkanische berg geeft vanaf het hoogste punt op 251 meter een prachtig uitzicht op de stad, het kasteel en de waterweg Firth of Forth. We wandelen er tussen de gele bloemetjes van de gaspeldoorn. In Nederland komt de plant bijna niet voor, maar de berg van Arthur’s Seat is er volledig mee bedekt! Via een heleboel traptreden komen we boven aan. We zijn niet alleen, maar de harde wind overstemt het geluid van de toeristen en zorgt ervoor dat niemand echt lang op de top wil blijven. We genieten van het uitzicht en de echte natuur, zo dicht bij de stad. Als je hier woont, kun je wel gaan trailrunnen en trainen voor een hike & fly!
De jacht openen op een high tea
Terug beneden worden we verleid om even in het nieuwe parlement binnen te kijken. Na bijna 3 eeuwen afwezigheid werd in 1998 het Schotse Parlement opnieuw ingevoerd en dit werd gevierd met een nieuw parlementsgebouw, pal tegenover Holyrood Palace. Om binnen te geraken moeten we door een soort vliegveldcontrole: tassen, jassen, riemen afgeven, door de poortjes, en alles weer terug aan. De zittingszaal is vrij te bezoeken, al is er niet meer te zien dan je zou verwachten. Vooral het plafond van de zaal, en de buitenkant van het gebouw, zijn bijzonder. De vormen organisch en de gebruikte materialen heel anders dan de rest van de stad. Architect was de Catalaanse Enric Miralles. Na 10 minuutjes houden we het voor gezien en wandelen we terug via de Royal Mile op zoek naar een plekje om te lunchen of voor een high tea. Want scones staan natuurlijk ook nog op mijn bucketlist deze trip… We vinden onderweg iets anders: Smoov Gelato, met vers gebakken wafels en zelfgemaakt ijs. Jummie! De melk en room komt van de lokale Mossgiel boerderij!
Schuilen voor de storm in het National Museum of Schotland
Na de middag belooft het flink te gaan stormen, dus we besluiten om richting het National Museum te wandelen. Daar besteden we een paar uur aan wetenschappelijke proefjes, stoomlocomotieven, Schotse gebruiken, de bruggen bij Queensferry, de metaalindustrie, mode en opgezette dieren. Alle disciplines zijn ondergebracht in dit enorme gebouw. Ondanks de regen, de gratis entree en de vele families met kinderen was het niet te druk om je te vermaken. Als we echt volledig verzadigd zijn en geen enkele informatiebord of -filmp meer tot ons kunnen nemen, zakken we af richting de Grassmarket om daar bij toeval te belanden in de – naar eigen zeggen – oudste pub van Edinburgh: The White Hart Inn. Volgens een oud document is de Inn geopend in 1516 en volgens de barmannen is er in de kelder nog iets van de oorspronkelijke funderingen te zien. Inmiddels zijn er allerlei mooie literaire verhalen en anekdotes gekoppeld aan de pub.
More folk in Sandy Bell’s
Voor ‘s avonds hebben we gereserveerd in een restaurantje vlakbij de kathedraal. Als we er aankomen blijkt dat ze niets vegetarisch op het menu hebben staan. Jammer, we zoeken iets anders! Uiteindelijk vinden we in The Outsider Restaurant een goed menu, een rustig plekje en een gezellige sfeer… Als we klaar zijn is het weer tijd voor een van de tips van de Schot die we in de Harbour Inn spraken: Sandy Bell’s! Hier is de livemuziek minder ‘aanwezig’ dan in de bar van gisterenavond. Vijf muzikanten zitten in het achterste gedeelte van het café te spelen en zingen, maar als je voorin staat hoor je het niet eens! De sfeer is leuk, heel ongedwongen, je ziet dat de muzikanten het vooral doen omdat ze het zelf leuk vinden. De tip jar die op hun tafeltje staat blijft wel angstvallig leeg in de tijd dat wij er zijn… We houden het twee pintjes vol tot we weer moe maar voldaan richting ons bed wandelen.
Harris tweed op Stockbridge Market
We hebben de afgelopen dagen al zoveel gedaan dat er nog maar een paar dingen op mijn wishlist staan! Ik wil naar de boerenmarkt die iedere zondag wordt gehouden op Stockbridge Market, vlakbij ons appartementje, ik wil de Stockbridge buurt zien, Calton Hill ‘beklimmen’ en scones eten. We beginnen onze dag met een flinke wandeling want het is nog net te vroeg om te gaan ontbijten. De meeste plekjes gaan ‘pas’ om 9:00 uur open. Na een weldadig ontbijtje in The Blue Bear wandelen we een stukje langs de Water of Leith Walkway waar we vrijdag ook zijn geweest. De boerenmarkt bij Stockbridge Market is een mix van gewone marktproducten zoals kaas, vlees en groenten en souvenirs en lokale kunst zoals tweedstoffen tasjes en portemonnees, sieraden en handgemaakte kaarsen en zeepjes. Later op de dag is er ook vers bereid warm eten te krijgen zoals paella maar wij hebben net ons ontbijt achter de kiezen. We wandelen dus verder Stockbridge in dat zoals de boekjes zeggen een heel gezellige wijk is met restaurantjes, lokale winkeltjes en pubs. Een levendige woonwijk.
Het athene van het noorden: Calton Hill
Met een grote omweg wandelen we Calton Hill tegemoet. Onderweg stuiten we op een Tesla winkel met een Model S en een Model X in de showroom, een Powerwall en een Solar roof. Wauw, mooi spul! Het is nog een beetje duur… maar de verkoper benadrukt dat de prijzen echt omlaag komen en dat de Model 3 toch betaalbaar is. Sja, maar die is weer heel klein. We houden het nog even bij onze Fiat Ducato 🙂 Calton Hill is net als Arthur’s Seat en Castle Rock een vulkanisch berg. Op Calton Hill staan gek genoeg allerlei gebouwen in Griekse stijl. Bijnaam van de heuvel is dan ook ‘Athene van het noorden’. Oke, dat is wel wat overdreven. Het grootste gebouw, het National Monument, is niet afgebouwd omdat na enkele jaren de publieke funding was opgedroogd. Sinds 1829 is het in onafgewerkte staat gebleven. Ik vermoed wel dat er enkele renovaties hebben plaatsgevonden, want het statige bouwwerk staat er fris bij. Het meest bijzondere vind ik het Nelson Monument. Bovenop is een tijdbal bevestigd die een keer per dag, stipt om 13:00 uur, naar beneden viel. Tegelijk klonk er een kanonschot. Dit was voor de schippers op de Firth of Forth een methode om hun klokken te kalibreren, zodat ze zeker goed konden navigeren. De tijdbal wordt nog steeds zes dagen in de week gebruikt, maar vanwege de harde wind hebben wij hem niet in werking gezien.
Honkvast onder de kathedraal
Jahoor, wij kunnen binnen een citytrip van drie dagen al vaste gewoontes ontwikkelen. Dus gaan we na Calton Hill terug naar ons ontbijtrestaurant van zaterdagochtend om daar te lunchen met thee en scones. De zon schijnt naar binnen – ik zou hier de hele dag kunnen blijven zitten. Omdat we wel een beetje uitgesighseed zijn besluiten we nog wat natuur op te zoeken en een wandeling te maken. Op het tramtraject tussen het centrum en het vliegveld zien we een klein natuurgebied met nog een riviertje dat slingerend tot aan de kust loopt. Met zes km enkele reis kunnen we dat nog wel doen voordat we rond 17:30 uur terug op het vliegveld moeten zijn. Zo gezegd zo gedaan. Het is een schot in de roos, dit is duidelijk de plek waar de locals naartoe komen om in het weekend even uit te waaien of de hond eens een grote ronde te laten lopen.
Honden uitlaten op het Cammo Estate
Het natuurgebied blijkt een oud landgoed te zijn met de naam Cammo Estate. Eind 17de eeuw woonde er een heer in het landhuis. Verder had hij paardenstallen, een watertoren, een kanaal, bossen en velden op het terrein staan. De overblijfselen zijn nog te zien. We wandelen door en vervolgen het wandelpad langs de River Almond. Ook hier komen we overblijfselen tegen van eerdere eeuwen, zoals oude molens en haventjes waar vroeger de schepen uit Rusland en Noorwegen hun goederen zoals metaal brachten om deze bij de molens te laten bewerken. Bijzonder is dat er vlak voor de kust een eilandje ligt, Cramond Island, dat bij laag water bereikbaar is over land maar bij hoog water onbereikbaar wordt. Er zijn dus maar twee momenten per dag waarop je op en van het eiland kunt. Wij hebben helaas niet de goede timing, dus keren terug richting het tramstation. Bijna terug bij de tram zien we opeens een grote vogel op een boom vlak voor ons. Hij draait zijn hele hoofd, en wordt net op dat moment aangevallen door een kauw. Ze vliegen allebei op, schrikken van ons, en showen dan een heel schouwspel van achtervolgingen. De grote vogel blijkt een prachtige velduil en toont ons ook nog hoe hij in de velden twee keer duikt voordat hij een muisje te pakken heeft. Een mooie afsluiter van een heerlijk weekendje weg.
Achteraf bleek trouwens het betalen met de bankkaart een rib uit het lijf: per transactie kostte dat 2 euro extra! We hebben daar geen moment bij stilgestaan, anders hadden we dat wel anders aangepakt… Hopelijk denken we er de volgende keer aan als we weer in het buitenland zijn.
Met de competitie achter de rug maar een perfect weerbericht voor vandaag, besluiten we nog eens de route Saint Jean – Saint André en terug te proberen. Bart, Bram, Fre, Stefan en Leo Bahn, Lode en ik trekken eropuit en blijven zoveel mogelijk samen. Er zijn enkele moeilijke passages; de wolkenbasis is een stuk lager dan vorige week en ik kom even vast te zitten in de valleiwind als ik wat te laag aankom en om een berg heen moet vliegen in plaats van eroverheen. Maar uiteindelijk hangen we weer boven de start van Saint Andre. Zo gaaf, wat een ruig terrein en wat cool om het te kunnen delen! Vooral Bram, Lode en Stefan zijn continu in de buurt. In de vallei bij Saint André zijn de condities pittig vind ik – ik weet niet of het ligt aan mijn vermoeidheid of echt aan de rommelige thermiek, maar ik vind het in ieder geval niet zo leuk meer… Een beetje moegestreden verlaat ik de laatste bel al rond 2100 m en glij uit tot in Thorame-Basse. Niet de gemakkelijkste plek om vanuit terug te liften tot in Saint Jean, maarja… dat is wel het laatste waar ik me druk om kan maken! Op de grond heb ik weer mazzel; een lift brengt me in 1 ruk tot in Digne en daarna vind ik nog 2 lieve chauffeurs die me tot Seyne en uiteindelijk Montclar brengen. Vanavond eten we pizza en slapen we op de parking.
We hebben het nu wel gezien in Saint Jean, ook al is de voorspelling wederom goed. We rijden naar Laragne, vinden perfect op tijd een navette naar de start en ontmoeten daar Chris, Mark, Brian, Rachel en de anderen van Allez-Up. Zij hebben het plan om naar Chorges te vliegen. Laten we dat dan ook maar proberen! Lode haalt het en vliegt het laatste deel van de vlucht midden in de vallei zonder echt veel naar beneden te gaan, wat een goede convergentielijn! Ik zak helaas na 35 km en Bart ook in de buurt van de antenne van Rocher de Beaumont. We wandelen en liften allebei terug naar Laragne en genieten daar van de schaduw tot Lode ook teruggelift is. Boodschappen, duik in de Buech, een relaxt kampeerplekje op een steenworp afstand van Laragne, bbq annex kampvuurtje aan en de dag is weer geslaagd.
Dinsdag 10 juli
We rijden naar Mens en pakken al onze spullen in voor ons eerste echte vol bivouac avontuur. In mei pakten we ook al eens alles in voor een vol bivouac bij Briancon, maar toen waren de condities niet goed en was het ‘s nachts nog te koud voor onze uitrusting. Nu lijken de condities prima te worden! We zijn de enigen op Courtet en besluiten rond 13:00 uur te starten. We stijgen alledrie en al gauw vliegen we richting Le Chatel en verder naar Les Marcoux. Helaas vliegen we daar een nogal winderig gat binnen (soort venturi effect, denken we later) en omdat we niet weten hoe het terrein er verderop uitziet, besluiten we te landen.
Lode legt meteen ons Xtorm zonnepaneeltje in de zon, we zoeken een mogelijke startplek voor de volgende ochtend, en beginnen aan de wandeltocht ernaartoe. Eerst redelijk vlak richting Valbonnais en daarna ongeveer 700m stijgen tot aan de Col du plan collet. Het is een stevige klim en we zijn heel blij dat we in Valbonnais nog een waterfontein en een supermarktje vinden net voordat we eraan beginnen! We kopen snel een tartiflette aux pommes (suiker!!!) en een klein flesje genepi (voor na het avondeten 🙂 ) en vullen al onze waterflessen tot de rand. Eenmaal boven aangekomen vinden we een perfecte kampeerplek in de col. We laten al onze kleding luchten, zetten het tentje op, maken ons potje eten klaar (een klant-en-klare rijstmaaltijd waar je alleen wat kokend water aan toevoegt), drinken een warme choco, luisteren via de livestream naar de WK wedstrijd van Belgie – Frankrijk, nemen een genepi’tje, kijken naar de ondergaande zon en de koeien die vlakbij staan te grazen en kruipen uiteindelijk helemaal voldaan in bed.
Woensdag 11 juli
We ontbijten (muesli met melk van melkpoeder…) en wandelen nog 200 meter verder naar boven om een geschikte startplek te zoeken. Het doel is om verder richting het noorden te vliegen (richting La Mure, Grenoble en de vallei van Saint Hilaire) maar zoals we van tevoren al hadden gezien kan de wind wel eens roet in het eten strooien. Op onze geimproviseerde startplaats zitten we zeker een uur of 2 te kijken naar de condities en te wachten tot cloudbase stijgt.
De startcondities zijn OK. Af en toe rugwind, maar het grootste deel van de tijd een windje van voor. Om 13 uur besluiten we te starten. Ik ga eerst en vlieg meteen een bel in. Een beetje rough is die wel, maar ik stijg toch 300 meter en wacht daar tot Lode ook gestart is. Intussen bedenk ik wat ik van de condities vind. De wind komt toch redelijk stevig over de berg heen en als we ons plan willen uitvoeren door in noord-westelijke richting te vliegen is dat pal tegen de wind in. Het vliegpad ziet er niet zo veelbelovend uit (een klein valleitje met hoge valleigrond). We besluiten dan maar gewoon beneden te landen in Valbonnais. Als we lager komen blijkt er al heel erg veel wind te staan (venturi effectje) en we zijn blij als we veilig aan de grond staan. Onze ground support Bart is vanuit Mens naar Valbonnais gekomen dus we worden luxueus ontvangen en kunnen zo in de auto stappen! Na een korte lunch (crackers met kaas en worst) rijden we naar Saint Hilaire omdat we verwachten dat we daar de volgende dag wel weer leuk kunnen vliegen. ‘s Avonds slapen we op de camping en gaan we heerlijk uit eten. Wat een luxe: warm water in de douches, een koud pintje en restaurant, verse croissants als ontbijt en met de auto naar de startplek 😛 Waren we nog op vol bivouac?…
Donderdag 12 juli
We pakken ons boeltje op bij de camping en op de start van Saint Hilaire maken we ons weer klaar voor een nieuw avontuur. Het plan is om richting Grenoble te vliegen en dan verder de Vercors in, terug in de richting van Mens.
Ik vind de condities na de start een beetje turbo en rommelig en op het hoekje richting de Gorge du Manival durf ik toch niet zo goed meer verder omhoog te thermieken in de punchy thermiek. Laf van mezelf vind ik op dat moment, maar so be it! Wat lager vlieg ik door richting Grenoble ongeveer op de hoogte waar de bomen ophouden en de rotsen beginnen, voor de ridge langs dus. Lode vliegt hoger achter me aan. Bijna aan het eind, vlak voordat we aankomen bij het Fort du Saint-Eynard vind ik een fijne bel die me weer tot op ridgehoogte brengt. Gelukkig maar, anders kwam er daar een einde aan mijn vlucht! Samen met Lode vliegen we verder.
Na een tijdje scratchen om genoeg hoogte te krijgen, wippen we over de enorm steile ridge van Le Neron. O my god! Dat is steil! En ik kon er maar ‘net’ overheen (OK, volgens de tracklog zit ik nog 300 meter boven de ridge op het moment dat ik erovereen wip maar het voelt heel laag, omdat ik niet weet welke wind ik kan verwachten en aan welke kant nou precies de lijzijde en de loefzijde is). Aan de andere kant blijkt het turbulent te zijn en na een paar toertjes ‘thermieken’ besluiten we allebei uit te vliegen richting Grenoble. We blijven aan de juiste kant van de stad om niet in de airspace te komen en genoeg landingsopties te houden. De aansluiting aan de andere kant halen we niet, en de wind in de vallei is stevig dus met fullspeed kruip ik naar voren om het via de radio afgesproken landingsveld te bereiken. Qua afstand is het geen supervlucht, maar het was spannend, ik heb mezelf weer overtroffen, we hebben superleuk samen gevlogen de hele tijd, en we staan toch maar mooi in Grenoble! The adventure continues. Ons plan is om een ooststart te zoeken op de grote ridge ten zuiden van Grenoble (de Vercors) maar omdat alle auto’s die voorbij rijden meteen de berg opgaan, richting het plateau aan de westkant van die grote ridge, besluiten we dan maar met een van die auto’s mee te rijden en onderweg bekijken we de vliegopties aan de westkant. Zo komt het dat we een uurtje later uitstappen in Lans-en-Vercors en omhoog wandelen naar een weststartje van 200 meter hoog, l’aigle. We zien enkele andere piloten vliegen maar ze gaan niet echt omhoog. De condities op de start zien er goed uit, dus we besluiten sowieso te starten. In het ergste geval staan we weer beneden en moeten we opnieuw omhoog wandelen! Dat kunnen we wel, want we hebben die dag nog niet veel gedaan behalve de vlucht van Saint-Hilaire naar Grenoble.
Het idee is ergens aan de westkant van de ridge te slapen en de volgende ochtend via een col naar de oostkant te wandelen, om dan vanuit daar te kunnen starten. Ik start als eerste vanuit L’Aigle en moet bij het uitvliegen mijn vleugel even goed onder controle houden! Lode komt ook en al gauw draaien we omhoog in de thermiek. We vliegen naar het zuiden en komen steeds meer andere gliders tegen. Er is nog een startplek enkele kilometers verderop en die blijkt vol te liggen met schoolgliders, tandems en vrije vliegers. Dus dit was the place to be! We vliegen nog wat verder en thermieken zelfs nog naar 2000 meter, waardoor we over de ridge heen kunnen kijken tot in de vallei van Mens! Wauw, ik krijg er bijna hoogtevrees van, zo hoog voelt dit!
Lode alvast op weg naar onze toplandingsplek op Dent Percee
Omdat we hier geen geschikte toplandplekken zien, besluiten we een stukje terug te vliegen naar die place-to-be weststart (decollage de la Dent Percee) om daar te toplanden. Dat scheelt weer 100 hoogtemeters op onze wandeling morgenochtend. We hebben een fantastische kampeerplek met picknicktafels, een vuurplaats en zicht op de ondergaande zon. Wauw, als dit vol bivouac is dan wil ik dit nog heel vaak doen!
Vrijdag 13 juli
We wandelen omhoog tot aan Col de l’Arc, de geimproviseerde startplek die we via google maps hebben gevonden. Het is een mooie wandeling en rond 10:00u staan we op de ‘start’.
Het ziet er goed uit, er thermiekt al een vogel naar boven dus we maken ons klaar en starten iets na half 11. Ik start als eerst en thermiek meteen naar boven. Wat een geluk. Wederom kan ik over de ridge heenkijken, nu richting het westen en de plek waar we gisterenmiddag hebben gevlogen. In het noorden zie ik Grenoble en de vallei erachter. En in het zuid-oosten komt het Lac de Monteynard in zicht. Prachtig! Even later blijkt mijn heerlijke thermiekbel toch vooral een lucky-shot, want we vinden allebei geen thermiek langs de ridge en ook niet als we wat verder naar voor vliegen. Lode landt op een plateau op 1000m hoog om nog eens omhoog te wandelen en een nieuwe poging te wagen. Ik vlieg helemaal naar beneden en land in de vallei bij Varces-Allieres. Shit! Ik heb geen energie meer om nog eens omhoog te wandelen en ik zie geen geschikte startplekken in de buurt waar ik naartoe zou kunnen liften. Ik besluit dan maar naar Varces-Allieres te wandelen en na een tussenstop bij de bakker lift ik terug richting de auto. Het is 50 km liften over regionale wegen en (zoals altijd?) gaat het liften gemakkelijk. Een korte lift brengt me tot Vif, de volgende tot Sinard en daarna tref ik iemand die eigenlijk alleen even ging tanken in het volgende dorp, maar die het geen probleem vindt om me naar Saint-Baudille-et-Pipet te brengen waar de auto staat. Yes! Lode belt intussen om te zeggen dat hij na een zware wandeling weer klaarstaat om te starten op de Col de l’Arc. Helaas werkt de thermiek daar wederom niet goed, en haal ik hem op in Vif… We rijden door naar Le Grand-Bornand, zetten ons op de camping en ploffen neer op een terrasje op het dorpsplein. Heer-lijk. Bart, die de afgelopen dagen in omgeving Saint-Hilaire en Annecy is geweest, komt later op de avond ook richting Le Grand-Bornand zodat we de volgende dag nog samen kunnen gaan vliegen.
Terugblik op de vol bivouac: Ondanks de relatief korte vluchten (16km, 5 km, 26 km, 11 km en 12 km) hebben we toch maar mooi iedere dag gevlogen, een paar mooie wandelingen gemaakt, twee keer overnacht op een wildkampeerplek, een keer getopland op een strategische plek en twee niet-officiële startplekken gezocht en gevonden. We hebben geen onnodige risico’s genomen maar wel volop avontuur gehad. Het was wat ons betreft een groot succes. We hebben wel geleerd dat het moeilijk is om goede strategische keuzes te maken als je het terrein niet goed kent. Als je het kent, kun je ervoor kiezen om nog een vallei verder of minder ver te vliegen en dat scheelt je potentieel kilometers wandelen en de tijd voor een extra vlucht. We hebben in deze paar dagen een stukje Franse Alpen ontdekt waar we een volgende keer ons voordeel mee doen. Het plateau in de Vercors heeft ons echt positief verrast. Het is een prachtige oase van rust waar je ook met groepen heel leuk kunt komen vliegen. Het stadje Villard-de-Lans hebben we er nog niet bezocht maar is volgens onze lift echt de moeite waard. Een plek om nog eens naar terug te keren dus! Oh, en ons materiaal is nu tot in de puntjes uitgetest en goedgekeurd. Lode kon een paar sokken en een tshirt thuislaten. Hij kreeg tijdens het vliegen wel last van zijn schouders door het gewicht achterin zijn harnas, dus dat zouden we beter kunnen verdelen de volgende keer. Het eten was goed, al waren de kant-en-klaar rijstmaaltijden veel zwaarder dan bijvoorbeeld een gedroogde pastamaaltijd met dezelfde hoeveelheid calorieën (spaghetteria van Knorr konden we in de Franse supermarkten niet vinden). Aan de andere kant was het fijn dat er bij de rijst maar 3 eetlepels water hoeft te worden toegevoegd, terwijl je bij de spaghetteria een halve liter water per maaltijd aan de kook moet brengen en toevoegen. Dat scheelde water en gas. Al met al zal het dus niet zoveel uitmaken, rijst of pasta.. De rest van de paklijst en het materiaal was echt goed in orde, en doordat we ‘s nachts de glider van Lode over onszelf uitspreidde was ook onze zelfgemaakte dunne tweepersoonsslaapzak voldoende. We konden elkaar goed volgen via livetrack24 en alle vluchten zijn inmiddels te vinden op https://www.xcontest.org/world/en/pilots/detail:karlien
Zaterdag 14 juli
We verlaten de camping en gaan met de telecabine en télésiège omhoog tot de start op Mont Lachat. We maken een kort vluchtje maar ik merk dat ik nogal moe ben. Ik heb genoeg gevlogen de afgelopen twee weken en ik merk dat de vol bivouac nogal veel spanning met zich mee heeft bracht (de toplanding, de spannende vlucht en landing tussen Saint Hilaire en Grenoble, de hoge ridge van de Vercors, etc), waardoor ik nu even geen zin meer heb om me vast te bijten in de thermiek en nog een uitdagende vlucht te maken. Trouwens, niet lang nadat we geland zijn ziet het er dreigend uit in de lucht en vallen er wat druppels regen.
‘s Middags gaan we langs de favoriete slager van Lode en doen inkopen voor het avondeten. Op een rustig plekje vlakbij Lormay zetten we ons kampementje op en na de bbq begint het eindelijk te onweren. De windstoten rukken af en toe de tarp los die we in alle haast (niet zo stevig) hebben opgezet en we genieten van het schouwspel en de bliksemflitsen.
Ik kruip vroeg in bed en lees gauw de laatste paar bladzijden van mijn boek uit, voordat het morgen tijd is om weer naar huis te rijden…
Op vrijdag 29 juni pik ik Lode op bij zijn werk om te vertrekken richting Saint Jean Montclar. Daar vindt dit jaar de Belgian Paragliding Open plaats! Met 146 deelnemers in totaal waarvan 90 Belgen belooft het een groot feest te worden. De weersvoorspelling is goed, dus… let’s go. We slapen onderweg ergens bij Lyon in de buurt en staan op zaterdag rond het middaguur klaar op de start!
We ontmoeten meteen de Nederlanders; Frank, Max, Fred, Jeroen en Sander (Kelly arriveert pas later). Ons plan is om naar Saint André les Alpes te vliegen en weer terug. Met een cloudbase van 3000 meter, mooie cumulusjes en weinig wind is dat goed mogelijk. Vol vertrouwen vliegen we richting de tête de l’estrop en verder. Ik krijg het even moeilijk onderweg dus verlies de rest uit het oog. Bij de cheval blanc aangekomen gaat het gemakkelijker. Ik kies ervoor om door te steken richting de ridge die doorloopt tot aan de startplek van Saint Andre maar durf dan niet meer in mijn eentje die 50 km over ruig terrein terug te vliegen. Ik land op de officiële landing van Saint Andre, hoe cool!!! Dat stond al een hele tijd op mijn verlanglijstje. Tijdens het terugliften via Digne zie ik op livetrack24 dat Lode aan de cheval blanc is omgekeerd en teruggevlogen; vandaar dat ik hem nergens meer zag! Terug in Saint Jean Montclar checken we in op de camping en ontmoeten we nog veel meer bekenden. Het kan beginnen!
Zondag 1 juli – trainingstaak
Safety briefing in het stadhuis om 9:00u, Lode zorgt er als tolk voor dat de franstaligen ook alles begrijpen. Daarna met de liftjes naar boven om te gaan vliegen. Oefentaak van 53 km waarbij ik flitsend heen en weer vlieg en als 24ste op goal kom! Jammer dat deze score niet meetelt 😉
Een zigzagtaak van 50 km langs de Pic des tetes, Chabanon, Pompiery met het goal bij Seyne. Ik haal end-of-speed section maar geen goal! Oeps. Toch heel tevreden met de vlucht. Rustig gevlogen, goed om me heen gekeken, gebruikgemaakt van de gaggles. Na de oversteek van de Morgon terug naar de Dormillouse bij Saint Vincent les Forts had ik even op de rem moeten gaan staan. Ik verloor mijn geduld en dacht ‘ik vind verderop nog wel wat’…. Nou mooi niet! De hele vallei lag in de schaduw op dat moment en zonder nog een piepje op mijn vario gleed ik zo ver mogelijk richting goal. Foto’s heb ik vandaag niet gemaakt… Na het vliegen heb ik geluk: Korneel, Dolf en Dries komen langsgereden in de auto richting Seyne. Bezweet en al stap ik in – ik heb nog nooit zo snel na het vliegen in een supermarkt gestaan!
Korneel trakteert op zijn specialiteit paella in een gigantische paellapan (handig, zo’n caravan) en ‘s avonds speelt België tegen Japan (WK 2018). Er wordt een feestje gebouwd op de camping met een groot scherm en heel veel Belgen in de kleuren van de vlag.
Dinsdag 3 juli – taak 2
Vandaag gaat het waarschijnlijk overontwikkelen. Gisteren vlogen enkele onoplettende piloten minutenlang in de wolken, dus ik neem me voor om vandaag grote marges te nemen. Cloudbase is rond 2600m, maar ik spreek met mezelf af dat ik na de start niet meer hoger ga dan 2000m. Achteraf gezien is dat een beetje overdreven, maar het geeft me de gemoedsrust om te focussen op het vliegen in plaats van op ‘de enge wolken’. Helaas zorgt dat ervoor dat ik in de vallei na 30 km aan de grond stond. Leerpunt: rationeel een inschatting maken van het weer en op basis daarvan handelen. Opletten op veranderende condities en daar je gedrag op aanpassen (het werd steeds minder bewolkt gedurende de middag vorderde, dus het werd juist minder ‘spannend’ en ik had in de tweede helft van de vlucht gerust hoger kunnen gaan!). Ik land in de tuin van Chateau de Montclar en wandel terug naar de grote weg. Aan het eind van de middag barst er een regenbui los; de verkoeling is welkom!
Ik voel opeens dat ik sinds vrijdagmiddag onophoudelijk ben bezig geweest; rechtstreeks vanuit de werkweek in de auto, en zaterdagochtend gestart aan de vakantie met fantastisch vliegweer. Vroeg in bed met een boek vandaag!
Woensdag 4 juli – taak 3
Een lange 75 km taak vandaag. Ik ben weer on fire en eindig als 34ste op goal! Wauw! Dit moet wel de beste competitietaak van mij ooit zijn. Snel en consistent, best spannend af en toe (bijvoorbeeld als we vlak onder de wolken door richting tete de l’estrop vliegen en weer terug, en aan het eind, als we voor de oversteek naar de Morgon nog even opdraaien tot 3500 m hoogte. Fantastisch! Met zoveel hoogte is er eindelijk tijd voor een paar foto’tjes in de lucht… Lode vliegt ook een supertaak en eindigt vandaag als 7de.
We zijn optimistisch vandaag, al is er wel redelijk veel bewolking voorspeld. Alles lijkt te gaan lukken, er wordt een taak uitgezet van 50 km. Helaas net tijdens de briefing horen we gedonder in de verte. Een onweer komt onze kant op. De dag wordt gecancelled en bijna iedereen vliegt snel naar beneden. Binnen een kwartier ziet de lucht boven de landing zwart: piloten die oren trekken, dragchutes uitwerpen om te spiralen en wingoverende piloten. Als we goed en wel op de grond staan wordt het alweer lichter… achteraf gezien was er eigenlijk wel een vlieg-window geweest denken we. Helaas. We besteden de middag chillend op de camping. Bart is net aangekomen dus ideaal om lang te aperitieven en lekker uit eten te gaan.
Vrijdag 6 juli – cancelled
De dag wordt al vroeg gecancelled vanwege de harde noordwind. We hebben niet zoveel zin in een wandeling of via ferrata (de week is wel vermoeiend en uitdagend genoeg zo met al dat vliegen) dus we hebben een relaxte langzame ochtend en rijden daarna naar Saint Vincent les Forts. Die startplek ligt beschermd van de noordwind. Superleuk is het dat we bekenden tegenkomen die aan de Chabre Open in Laragne maar die vandaag vanwege de mistral ook in Saint-Vincent komen vliegen. Vanaf hier thermieken we omhoog tot de Dormillouse, doen een toertje tot aan de start van Saint Jean en weer terug en toplanden we om vervolgens lekker in het Lac de Serre-Ponçon te gaan zwemmen. Die wind viel uiteindelijk wel mee…
‘s Avonds is het weer zover: Voetbal. Bij gebrek aan een groot scherm zit er een groep van 25 man te kijken op een tabletscherm. Voetbal is niet echt mijn ding maar de sfeer is geweldig!
Zaterdag 7 juli – 60 km
Een prachtige dag om de week af te sluiten. Maar: ik bomb! 4 minuten nadat ik gestart ben sta ik alweer aan de grond! Grrrr. Een beetje moeite om mijn teleurstelling en frustratie te beperken heb ik nu wel. Het ging zo goed deze week, en dan verpest ik het op de laatste dag. Al die andere gliders hangen een paar duizend meter boven ons. Samen met Wim begin ik aan de wandeling, want ja, we zijn ook nog eens ver van de verharde weg geland. Tijdens de retrieve, die eerst de verkeerde kant op rijdt, verdampt dan ook de kans op een tweede vluchtje.. Een paar uur later komen we aan op HQ. Tijd voor een duik in het zwembad van de camping en een goede douche en dan op naar het einddiner en de prijsuitreiking. Een aantal mensen vertrekken al naar huis maar er blijven er gelukkig een heel aantal leuke over! Na de maaltijd en de prijsuitreiking zorgt de DJ nog enkele uurtjes voor een dansbaar deuntje. Op een succesvolle BPO!
De locatie van volgend jaar is nog niet vastgesteld… maar dat ik er weer naartoe wil, dat weet ik al wel!
Mijn reis start als ik in Antwerpen Centraal op de trein stap richting Den Haag. Ik logeer er bij Maike en Jeroen zodat we de volgende ochtend op tijd naar Schiphol kunnen. Een avontuur van Bergen naar Oslo begint. De eerste en laatste nacht zijn vastgelegd en de rest is in grote lijnen voorbereid maar met ruimte voor flexibiliteit. Ons hoofdvervoermiddel is de trein. Het verslag: veel foto’s en vooral info over de route die we gevolgd hebben.
Zaterdag 9 juni
Den Haag – Schiphol – Bergen
Bergen: net als we er aankomen is er een folklorefestival bezig: veel boten, mensen in traditionele klederdracht, het boerenleven, veel vis en een heerlijke sfeer om doorheen te slenteren (Torgdagen i Bergen). De Floibanen is kapot, maar onderaan het station is een harmonieorkestenevenement bezig: we luisteren vol nostalgische gevoelens over het HOR naar een paar nummers. Verder wandelen we langs Bryggen, vergapen ons aan de prachtige schepen en bezoeken nog een paar delen van Bergen. Onze airbnb ligt in de wijk Mollendal waar we te voet naartoe kunnen.
Zondag 10 juni
We starten met een bezoek aan de Floibanen (die weer is gemaakt), maken een wandeling naar de Brushytten, schrijven wat ansichtkaarten, lunchen aan het water van de haven en stappen dan op de trein naar Voss. Daar ploffen we neer in de jeugdherberg (er is bijna niemand) en nemen we zelfs een duik in het water van Vangsvatnet.
Maandag 11 juni
We huren mountainbikes en op aanraden van de tourist info fietsen we naar de Tvinnefossen waterval. Er zitten een paar venijnige klimmetjes in de fietsroute waarbij we meer dan eens de lichtste versnelling nodig hebben!! Bijna continu mooi uitzicht op de meren langs de route. Er is aan de andere kant van het meer wel een grote weg, maar geen fietspad, dus we beslissen om dezelfde weg terug te fietsen. Het is bewolkt en we zijn ‘s ochtends nogal optimistisch geweest met ons shirtje, korte broek en slippers, dus bij terugkomst nemen we gauw een warme douche en trekken we alles aan wat we bij ons hebben!
Na het bijkomen fietsen en wandelen we nog naar de gorge Bordalsjgelet, erg mooi! Dan is het weer tijd voor een duik in het meer en ons boek.
Dinsdag 12 juni
Ons plan om de Rallarvegen van Haugastøl naar Flåm te doen lukt niet, want de bike rental is daar nog niet open vanwege teveel sneeuw op de route. Wat jammer! We besluiten dan om niet met de trein verder te gaan maar een alternatieve route te kiezen naar Flåm. We pakken de bus naar Gudvangen en vanuit daar de veerboot naar Flåm. De busreis gaat over een prachtige bergpas (wel spannend!) en Gudvangen stelt niet meer voor dan een toeristisch haventje met souvenirwinkel, maar we bemachtigen een prachtig plekje op het dek van de veerboot en genieten dan 2,5 uur van het uitzicht op het Nærøyfjord en Aurlandsfjord.
Van Flåm hadden we wel iets meer verwacht… er liggen twee grote zeecruiseschepen voor anker en meer dan een toeristische nederzetting zoals de outlet villages van tegenwoordig, was het niet. We zoeken onze Vandrarheim (Noors voor jeugdherberg) op en ontdekken daar pas dat het oorspronkelijke dorpje Flåm enkele kilometers landinwaarts ligt. Daar gaan we even naartoe. Er zijn wat woonhuizen en een prachtig kerkje. Omdat er verder niet veel te doen is op wandelafstand besluiten we om de volgende ochtend meteen de beroemde Flåm Railway te nemen en een leukere plek op te zoeken (we willen hier echt niet blijven).
Woensdag 13 juni
We pakken ons boeltje op, maken nog een wandeling in het Fretheimshaugane Naturpark, bezoeken even het museum over de geschiedenis van de Flåm Railway en en stappen dan (samen met honderden andere toeristen) in de trein. We hebben een perfect plekje en de uitzichten zijn spectaculair. Wat heerlijk om met de trein te reizen. En dan te bedenken dat de arbeiders de vele tunnels meter voor meter uitkapten (met een team van 4 man vorderden ze 2 of 3 meter per week) en dat er begin vorige eeuw al rijke Engelsen naar Flåm reisden om zalm te vissen (toen bestond de railway nog niet). Bij de Kjosfossen waterval stopt de trein 5 minuten, we mogen er uitstappen om te gaan kijken. Er is muziek en op een rots naast de waterval danst een nimf. Alles is hier aangekleed om de toeristische ervaring zo vol mogelijk te maken! In Myrdal, het eindpunt van de Flåm Railway stappen we uit en lunchen we, alweer met een prachtig uitzicht, op een trapje.
We reizen verder in de gewone trein Bergen-Oslo tot Geilo, onze volgende stop. De natuur is hier prachtig groen met bloemen, glooiend en lieflijk zoals we tot nu toe nog niet hebben gezien. We zijn zo blij dat we niet in het toeristische Flåm zijn gebleven! Geilo vind ik de mooiste plek tot nu toe. Met onze bepakking maken we een mooie wandeling langs het Ustedalsfjord en wandelen daarna naar de jeugdherberg 2 km van het stadje vandaan. Moe maar voldaan zoeken we restaurant Sofia’s op voor een perfect diner. Daarna weer vroeg in bed met een boek! Het wordt niet echt donker ‘s nachts, zelfs rond 23:30u kan ik nog lezen bij het licht dat van buiten door de gordijnen straalt.
Donderdag 14 juni
We hebben niet veel tijd vandaag want de treintickets zijn al vastgelegd. We reizen door van Geilo naar Oslo, nog een paar uur in de trein van de mooie uitzichten genieten. Het wordt steeds industriëler naarmate we dichterbij Oslo komen, maar de uitgestrektheid en de vele meren blijven bijzonder. In Oslo zoeken we onze airbnb op in de wijk Hasle en daarna bezoeken we alvast een deel van de stad: Aker Brygge, de chique Karls Johan Gate, het theater, stadhuis, het park met het koninklijk slot etc. Het regent helaas vandaag (dat hebben we nog amper meegemaakt in Noorwegen) dus na een tijdje zijn we de sightseeing wel beu.
Vrijdag 15 juni
Munchmuseum, Frognerpark, wandeling door de wijken Majorstuen, Frogner, nogmaals Aker Brygge (dit keer is het droog!), het centrum, Grunerlokka, en via Sofiabergen weer terug naar de airbnb.
Zaterdag 16 juni
De volgende ochtend onze spullen om weer terug naar Amsterdam te vliegen. Via gezellige tussenstops in Den Haag, Bergen op Zoom en Roosendaal ben ik zondag weer goed en wel in Antwerpen..
Noorwegen is een ontzettend goed georganiseerd land en het is heel gemakkelijk en comfortabel om er je weg te vinden, ook via openbaar vervoer. Alle voorzieningen en perfecte aanwijsbordjes nemen wel het gevoel van avontuur wat weg voor mij… De volgende keer dat ik naar Noorwegen ga (want ik wil zeker nog eens terug!) kies er dus voor om met een tentje of camper die kant op te reizen. Bijvoorbeeld door de Hardangervidda of in de omgeving van Geilo.
We doen mee aan de pre pwc Mont Blanc, een 4’daagse competitie in Passy, niet ver van Chamonix.
Dag 1 donderdag 10 mei
De eerste dag van de vakantie begint met een afgelaste taak. Teveel wind en regen voorspeld. We weten het gelukkig op tijd en kiezen er daarom voor om donderdag na de ochtendspits pas te vertrekken vanuit Antwerpen en rustig richting het zuiden te rijden. Tegen 18u zijn we er. Het is droog en de inschrijving verloopt vlekkeloos, maar een winkel is er natuurlijk niet meer open want het is Hemelvaart! Dan maar een pizza à emporter op de parking. Lode komt erachter dat hij z’n cockpit is vergeten. NEEEE. En dat na 8 uur rijden voor een competitie van een heel hoog niveau! We balen enorm en zijn hartstikke moe, dat komt de sfeer niet ten goede.. maarja, eerst maar eens naar de safety briefing. Daar treffen we Francis en ook Joeri met het hele gezin. Gezellig! Headquarters is in een zijzaaltje van de Decathlon, we mogen kamperen op de parkeerplaats (die ’s nachts op slot gaat). Prima plekje!
Dag 2 vrijdag 11 mei
We verzamelen om 8:30u om om de luchpakketjes op te halen en omhoog te gaan (helaas geen veggie optie voorhanden, dus ik sprint snel terug naar de auto om zelf een lunchpakket te maken). Men verwacht een onstabiele dag (dus goede en harde thermiek) dus ik vul m’n ballastzak met zo’n 5 liter extra water. Op de start worden we verwelkomd met een prachtig zicht op de Mont Blanc en een fijn briesje. De meet director, Pierre Naville, presenteert een taak van 110 km. Eerst richting het noorden, dan terug via een waypoint bij de Aravis en vervolgens nog wat heen-en-weervliegen in de vallei van Passy. Na de start blijkt het vrij lastig om boven te blijven! De belletjes zijn zwak en klein en om hoger te komen moet je naar achterop het plateau. Dat durf ik niet met mijn hoogte, bang om niet meer uit te kunnen vliegen richting de vallei als ik wat sink zou tegenkomen. Ik blijf het dus voorop het plateau proberen. Het lukt wel om hoogte te houden, maar hoger komen gaat niet… met mij vechten er een aantal anderen om de hoogte en uiteindelijk, net als de race begint, zet ik hem aan de grond. Jammer!!! Lode landt na 18 moeilijke kilometers en samen gaan we even kijken op de goallanding. Er landen nog een stuk of 20 piloten maar uiteindelijk blijkt dat er maar 1 piloot is die de volledige route uitvliegt. Waauw.
Wij sluiten de dag af met een rondje hardlopen om het Lac du Passy en vervolgens een duik in het meer. Ff boodschappen doen en terug naar ons honk – de parking van de Decathlon.
Dag 3 zaterdag 12 mei
We verzamelen weer op tijd en op de start is er wederom prachtig zicht op de Mont Blanc. Dit keer is de taak 45 km in en rondom Passy. Er is kans op overontwikkeling en de organisatie wil ons op tijd weer aan de grond hebben. Iets voordat we mogen starten zie ik 2 tandems opdraaien tot een eind boven de start. Dat ziet er veelbelovend uit. De wind is niet zo hard en dat kan in ons voordeel zijn op het laatste deel van de taak. Het eerste deel van de route blijven we bij de ridge.
Ik start op tijd en draai al snel boven starthoogte uit. Nog wat hoger, zicht op de gletsjers achter de start, nog wat hoger, wat indrukwekkend! Ik krijg een moment hoogtevrees, terwijl er rationeel natuurlijk niets engs is aan hoog boven de gletsjers draaien 🙂 denk maar even gewoon aan een Ardens naaldbos. De gaggles draaien half in en uit een wolk tot het tijd is om te vertrekken. Woehoe, ik heb een supergoede timing. Oh euh, waarom is m’n flymaster niet versprongen naar het volgende waypoint? Ik heb de start blijkbaar een paar seconden te vroeg gepakt. Zodra ik het merk keer ik om, ik moet 300m terugvliegen om de start alsnog te nemen, en vlieg dan opnieuw richting het eerste waypoint. Natuurlijk met wat minder hoogte dan de eerste keer, en achter al de rest aan.. terug op de ridge kan ik weer aansluiten bij enkele andere piloten en vind ik een paar bellen. Zodra ik terug op hoogte ben is mijn plan: steady as she goes. Geen domme dingen doen, gewoon hoogte pakken en gliden en op tijd weer hoogte pakken. Dat lukt en langzaam maar zeker telt het vakje ‘distance to goal’ af. YES!!! IK BEN ER. 31 minuten na de winnaar vlieg ik de end of speed section in.
We vieren onze prestatie van die dag met een goalbiertje. De prijsuitreiking missen we helaas doordat iemand onwel is geworden op de parking. We helpen voor zoveel als we kunnen en blijven erbij tot hij met de ambulance wordt weggebracht. Gelukkig leek het wel in orde te komen.. wel pikken we nog ’t laatste deel van de bbq mee en kruipen we voldaan in ons bed.
Dag 4 zondag 15 mei
We beslissen Passy gedag te zeggen en trekken na een regenachtig ontbijtje richting Briançon. Daar hopen we een van de komende dagen een hike en fly te doen.
We rijden rustig aan, maken een tussenstop in Albertville (ik moet bekennen dat ik er veel meer van verwavht had :D)en na een prachtige reis arriveren we bij het fort en het oude stadscentrum van Briançon. Het giet, dus we pakken ons helemaal in om een wandelingetje te doen en zoeken intussen een café met wifi zodat we de hike en fly kunnen voorbereiden. To be continued!
Afgelopen weekend was het tijd voor iets anders; dit keer geen weekend Ardennen met de parapente maar een retraiteweekend vol yoga-activiteiten. Op vrijdagmiddag rijd ik vol nieuwsgierigheid het erf van kuuroord De Schouw op. Ik ontdek het bordje ‘langparkeren’ en stal de bus in een rustige hoek van het terrein. Volgens de aankondiging belooft het een luxueus weekend te worden met de hele dag door goed, veganistisch, vers eten en een wellnessgedeelte met sauna, dompelbad en infraroodcabine, en er was de mogelijkheid tot het nemen van een hotelkamer, maar wij hebben besloten om lekker in de bus te slapen.
Katja is er al en na een kopje thee in de tuin is het tijd voor het welkomstmoment. Gelukkig hoeven we geen lange verhalen te vertellen of te beluisteren van de andere deelnemers en gaan we snel van start met de eerste yogasessie: een lesje Yin yoga waarin we helemaal opgerekt worden en waarbij docente Rhea ons met haar rustige stem in allerlei poses begeleidt. Ze helpt ons door de heupen recht te duwen, schouders verder om te draaien, kruin naar beneden te buigen; zachte aanrakingen waardoor we nog dieper in een pose komen of juist iets minder ver maar ergonomisch beter, en daarmee blessures voorkomen. Na de les wandelen we rechtstreeks naar de eetkamer waar Joris uitgebreid de maaltijd voorstelt. Na de uitleg (ik heb nu het gevoel dat we heeeel gebalanceerd eten en dat er een eeuwenoude filosofie achter de lekkere groentecombinaties zit) nemen we plaats aan de gigantische ovale tafel met meer dan 20 stoelen (niet allemaal bezet met ons groepje dus). Na het eten verdwijnen de meeste deelnemers richting de sauna. Katja en ik besluiten op jacht te gaan naar hout, waarbij we bijna vol enthousiasme in een sloot stappen die goed verscholen tussen de planten ligt. De rest van de avond zitten we aan het kampvuur. In de koelkast van het kuuroord vinden we welgeteld drie biertjes – blijkbaar past bier niet bij een retraite en een kuuroord 🙂 ! Aan de hemel flitsen de bliksemschichten en als het uiteindelijk begint te regenen vluchten we de bus in. Het was toch eigenlijk wel bedtijd…
De volgende ochtend start met een easy flow les buiten in het gras, nog nat van de dauw, heerlijk. Net als we aankomen bij de laatste pose, de ‘uitrustpose’ van welverdiende rust en ontspanning na de sessie, languit liggend op onze rug, komt de zon boven de bomen uit om ons te begroeten. Na het ontbijt (hmmm echte havermoutpap met fruit en stroop) vertrekken we richting het Veerse Meer voor een lesje SUP yoga. Katja en ik weten nog van de vorige keer dat een wetsuit niet zo lekker zit tijdens de yoga en er staat amper wind, dus we kiezen ervoor om gewoon in een legging en shirtje het water op te gaan. Dat gaat prima! Helaas zit het meer vol kwallen dus een rondje zwemmen is geen aanlokkelijk idee…
Na het SUPpen komen we terug bij de surfschool. Joris heeft er de lunch uitgestald, wat een luxe! Soep en uitgebreide salades staan al klaar. Wij besluiten na de lunch het strand op te gaan en maken de rest van de middag een lange strand/duinwandeling. Op de terugweg rijden we even langs de AH (die biertjes hè…) en dan hebben we nog maar net genoeg tijd om te douchen voor het diner en de afsluitende yogasessie. Net als gisteren is het een Yin sessie maar dan langer en intensiever. Als we om half tien klaar zijn, voelen we ons zo rozig, warm en voldaan dat we geen zin meer hebben in kampvuur en al helemaal niet in bier! We halen een kop thee en kruipen in de bus in bed met een boek. Mmmmm. Weltrusten..
Op zondag starten we wederom met een easy flow les in de opkomende zon op het natte gras, na het ontbijt rijden we weer richting het Veerse Meer voor een extra lange SUP yogasessie en achteraf is er ook nog aardig wat tijd om gewoon te SUPpen op het meer. Dit keer zijn er meer deelnemers die het wetsuit achterwege laten en zelfs in bikini of zwembroek het water op gaan. Na terugkeer is het tijd voor de laatste lunch, het afscheidsmoment en het vertrek richting huis. Héla, we hebben de sauna helemaal niet gebruikt! En we zijn ook nog niet gaan hardlopen! En ik had nog wel wat van die lekkere havermout gelust! Maar yoga heb ik nu wel even genoeg gedaan hoor.. Kortom, het was leuk en precies lang genoeg.
Op de terugweg straalt de zon zo lekker dat ik geen zin heb om alweer terug naar de stad te rijden en binnen te zitten. Er is dan misschien niet zoveel te doen in Zeeland, ruimte is er genoeg. Ik stop onderweg bij Kruiningen om alsnog te gaan hardlopen. Er is een grassig pad op de dijk en een klein bos van natuurgebied Den Inkel. Achteraf lees ik dat het bos een direct gevolg is van de overstromingen van 1953. Rond de toen ontstane geulen zijn eiken en iepen aangeplant waardoor het nu een mooi natuurgebiedje is. Tijdens het lopen hoor ik de rustige zinnetjes van Rhea nog door mijn hoofd zingen: ‘Breng je zitbotjes naar beneden, maak je rug zo lang mogelijk, ga even terug naar child pose, haal adem door je neus, ga naar je ujjayi ademhaling, … Ik kijk nog eens tevreden om me heen, naar de spelende pubers, de vissers onderaan de dijk, de rustige schapen, de vrachtschepen op de Westerschelde, het gras en onze witte bus die weer langzaam in zicht komt. Wat een fijn weekend was dit.
Na het lange weekend in Disentis (zie vorige blogpost) rijden we door naar de Dolomieten. Omdat we geen hele dag willen ‘opgeven’ als reisdag stoppen we onderweg nog ergens om te wandelen. Op de parkeerplaats komt de kou en harde wind ons tegemoet maar op dit moment is het droog dus we stippelen een wandeling uit van ongeveer 12 km. Het is de eerste keer deze vakantie dat we alle hoogtemeters die we nemen ook weer terug naar beneden moeten wandelen – de vorige dagen kon het afdalen steeds per parapente! Op onze tweedaagse wandeling in de Ardennen een paar weken geleden kreeg ik tijdens het afdalen veel last van mijn knie, dus het is spannend om te merken hoeveel mijn lijf vandaag aankan.
We stijgen de eerste 200 meter snel en steil. Een paar trailrunners komen ons tegemoet: jeetje, wat een uitdaging en belasting van de gewrichten moet dat zijn! Al snel raken we uit het zicht van de vallei met de autoweg en wordt het lekker stil. We kijken uit op een rotsig, ruw landschap met de laatste resten van een gletser aan het uiteinde van de ‘kom’. De lucht wordt steeds donkerder en op een gegeven moment begint het te druppelen. We stijgen nog steeds en zien op de kaart dat we nog niet eens eenderde van de route hebben voltooid! Toch ziet het er niet uit alsof het gaat onweren en we zijn ook niet zo ver van de bewoonde wereld vandaan dus we besluiten om door te wandelen. Na een tijd kan de regenjas weer uit. Een bergmarmot zit parmantig op een rots en kijkt ons uitdagend aan. Prachtig! Na een tijdje stilstaan besluiten we verder te wandelen en wat blijkt – die marmot is helemaal niet bang voor ons. Hij huppelt steeds een paar meter verder over de rotsen en zit dan weer stil. Zouden die dieren de mens niet als natuurlijke vijand zien? Onderaan de gletser komen we veel kleine waterbassins tegen. Gevuld met ijskoud gletserwater. Tijdens de regenbui grappen we al een paar keer: als straks de zon schijnt springen we erin! Oh nee……. De zon schijnt nu daadwerkelijk! Een beetje laf komen we terug van ons enthousiaste zwem-idee en wassen alleen even onze handen en gezichten in het ijskoude water. Na terugkomst eten we hongerig alles op wat we nog bij ons hebben: een stukje stokbrood met kaas, een restje salade, stukje chocola, het laatste puntje van onze Goldmann notentaart en twee orangina’s. Tijd om verder te rijden richting Gaby en Steef.
We kiezen ervoor om een toeristische route te nemen over de Stelviopas. Bovenop de pas ligt een van de weinig zomerskigebieden, maar dit jaar is het dicht vanwege te weinig sneeuwval. Het is een gek contrast; de kleurrijke souvenirwinkeltjes en vele motorrijders die hier van het uitzicht komen genieten en daarnaast de grote appartementsgebouwen en hotel-restaurants die dichtgetimmerd zijn vanwege het uitblijven van het skiseizoen.
‘s Avonds arriveren we op de camperplaats die Steef en Gaby hebben uitgekozen. Het is al 21u dus we steken gauw de bbq aan en maken nog wat te eten, terwijl we uitgebreid bijkletsen met de sabbatical-reizigers! De volgende dagen vullen we met veel kletsen, een beetje uitslapen, prachtige wandel- en via ferratatochten en gekke avonturen.
Nu we hier weer gezellig samen buiten zitten lijkt het voor mij helemaal niet zo lang geleden dat we vorig jaar in Bleau of Orpierre op de camping zaten. Voor morgen heeft Steef een via ferrata uitgekozen. Niet te moeilijk, niet te lang (ivm kans op regen in de loop van de dag), en niet te ver rijden vanaf onze camperplaats. Vol enthousiasme stappen we op de teleferico Cinque Torri en wandelen we richting de via ferrata. Tijdens het aanlopen zien we al verschillende mensen in de route zitten. En als we aankomen bij het beginpunt schrikken we even: het eerste deel van de route ziet zwart van de mensen, met name families met jonge kinderen. We besluiten het te proberen (‘misschien valt het wel mee’) maar als we na 20 minuten nog steeds niet meer dan 5 stappen in de via ferrata hebben kunnen zetten, besluiten we gewoon om te keren en een wandeling te gaan maken. We raken hier alleen maar gefrustreerd van. Wat volgt is een hele mooie wandeling. Het eerste stukje over de bovenkant van de ridge is nog heel druk. Iedereen wil graag een kijkje nemen bij de rifugio Averau. Na een beetje twijfelen en draaien en denken ‘is dat niet kinderachtig!!’ koopt Steef er een echt verzamelitem: ‘the Dolomites passport’. In iedere berghut ligt er een stempeltje, vaak met een mooie afbeeldingen van de hut en het uitzicht, zodat je zelf je paspoort kunt afstempelen en je herinneringen aan de hike erbij kunt schrijven… Spaar ze allemaal 🙂 Zodra we verder wandelen (en nog een stukje moeten afdalen via een bekabelde via ferrata) komen we bijna niemand meer tegen en de rest van de wandeling hebben we de Dolomieten voor onszelf! Als we de kabelbaan terug naar beneden nemen, besluiten we om vannacht op deze parkeerplaats te blijven. Het ligt wat minder dicht bij de weg en we verwachten niet dat we hier weggestuurd worden. Wij moeten nog om boodschappen want we hebben nu echt niets meer ‘in huis’ en dat wordt nogal een uitgebreide uitstap. Het is ongeveer 15 km rijden naar Cortina d’Ampezzo en tegen de tijd dat we de supermarkt, bakker, pinautomaat en waterpunt hebben gevonden en nog een gezellig rondje door de stad hebben gewandeld, zijn we een paar uur verder! Onderweg terug naar de parkeerplaats zetten we ons nieuwe warm-douchewatersysteem aan en door het koelsysteem van de auto hebben we tegen de tijd dat we parkeren heerlijk warm water. Bijna te heet om onder te staan. Daar willen Steef en Gaby ook wel eens gebruik van maken, want zelf hebben ze uit besparingsoogpunt geen warm douchewater meer in de camper! Net op tijd zijn we klaar want het regent al. We maken eten en kruipen dan lekker in de camper. Zo gezellig!
De volgende dag besluiten we een andere via ferrata uit te proberen. Ook vandaag is er weer kans op regen maar we verwachten tot 14:00u droog te houden. We kiezen een route met een iets hoger niveau in de hoop dat er geen families met kinderen te vinden zijn. Als we dit keer aankomen bij de via ferrata zijn er ook wel een paar dingen aan te merken: mensen zonder helm, een koppeltje waarvan de een de ander probeert te zekeren omdat ze anders niet naar boven durft, etc.. Maar het is hier niet zo druk dus we besluiten te starten. Al snel kunnen we het zekerende koppeltje voorbij steken en kunnen we rustig ons eigen tempo wandelen, klimmen en klauteren. Het is een prachtige route, op sommige stukjes best uitdagend maar niet te spannend. Alleen… het wordt nu wel heel donker boven ons hoofd. En de eerste regendruppels beginnen. Al snel horen we het ook dichtbij donderen en niet veel later staan we in de stromende regen, met een ijzeren haak aan een ijzeren kabel geklikt, bovenop een rotsachtige berg. Geen goede situatie als er een onweer over je hoofd trekt… Het is nog best een eind tot het einde van de route en we vinden het niet verantwoord om verder te klimmen aan de stalen kabel. Op een vlak, veilig stukje koppelen we ons los van de kabel, dat is alvast een zorg minder. Lode spot een escaperoute aan de zijkant van de rots. Een soort steile glijbaan met veel losliggende stenen en zand. Als we daarlangs naar beneden kunnen, komen we uit op een paadje waarlangs we veilig terug naar beneden kunnen wandelen. Lode gaat eerst op ontdekking.. Oh jee… als hij daar maar niet valt of vast komt te zitten op een plek waar hij niet meer naar boven of naar beneden kan. Is dit wel een goed idee? Ik vind het maar niets.. Maar op een gegeven moment roept Lode dat hij veilig beneden is en dat we kunnen komen. Op m’n kont en met mijn wandelstokken in de hand glibber ik langzaam naar beneden, bang om uit te glijden en ongecontroleerd weg te schuiven. Zodra Gaab en Steef achter me aankomen, valt er steen en gruis naar beneden. Gelukkig heb ik m’n helm nog op! Achter hen komen nog twee mannen die nogal weinig afstand houden. De steenval en spanning wordt er dus niet minder op… We zijn ZO blij als we zonder kleerscheuren op het pad uitkomen! Intussen is de regen gestopt maar je ziet de volgende wolk alweer aankomen. Van alle kanten komen er mensen uit de bergen gesneld die ook een ontsnappingsroute hebben gevonden. En inderdaad, als we bijna beneden zijn begint het weer flink te regenen en donderen. Met een welverdiende chocolademelk kruipen we de bus weer in – altijd avontuur als wij met z’n vieren op pad zijn!
We rijden terug naar onze inmiddels favoriete parkeerplaats bij de kabellift Cinque Torri en duiken nog even het cafeetje in. Als we ons biertje bijna op hebben worden we naar buiten geveegd. Of je nu aan een uitgebreide Westmalle tripel zit of een simpel frisje, over 4 minuten moet iedereen buiten staan. De rest van de avond zitten we onder de luifel naar de regen te kijken. Morgen na het ontbijt nemen we afscheid en reizen we door naar Sillian voor So You Think You Can Fly!
De vakantie naar Zwitserland en Oostenrijk stond even op losse schroeven: de weersvoorspelling zag er niet fantastisch uit en als er een alternatieve regio zou zijn geweest met beter weer zou dat in het kader van het vliegen zeker in overweging worden genomen. Maar ik was nog maar één keer in Zwitserland geweest, nog nooit in de Dolomieten, en ook maar één keer in Oostenrijk, dus voor mij was de keus eigenlijk al gemaakt…
Gelukkig blijkt er nergens op rijafstand beter weer voorspeld te zijn. Groen licht voor Zwitserland dus. Let’s go! Lode heeft op het allerlaatste moment, een week van tevoren, gehoord dat hij mag deelnemen aan de Paragliding World Cup in Disentis. Een prestigieuze wedstrijd die vooral leuk is omdat je dan samen kunt vliegen met de ‘grote namen’ uit de paraglidingwereld. De toppiloten van Europa en daarbuiten verzamelen zich er, de piloten die je normaal ziet als deelnemer in grote races zoals de Red Bull X-Alps, in tijdschriften zoals Cross Country Magazine en op podiumfoto’s ziet staan, zitten nu gewoon naast je in de stoeltjeslift of tijdens de briefing op de start. Lode wil graag ontdekken of hij een beetje kan meekomen in zo’n wedstrijd. Hoe hoog zou het niveau eigenlijk zijn? Is het een kwestie van achteraan in de lucht en de resultaten bungelen, zijn die toppiloten binnen vijf minuten uit het zicht verdwenen, of is het een kwestie van gewoon meedoen en geen domme fouten maken?
Zelf doe ik niet mee aan die competitie, maar Jocelyne komt langs (zij woont zo’n 3,5 uur verderop in Freiburg) en ik kijk ernaar uit om weer te kunnen bijkletsen en ‘vrij vliegen’!
Headquarters van de competitie is bij hotel Sax en we hebben gehoord dat we tijdens de competitie op het grasveld ernaast mogen ‘kamperen’. Het is praktisch gratis, zeggen de Zwitsers, namelijk 10 euro per nacht. Haha! Vergeleken met de officiële camping en met een hotelkamer is dat natuurlijk ook wel bijna gratis, en we zijn er heel blij mee want de rest van de dagen hoeven we niet meer met de auto heen en weer te rijden en hebben we een goede en rustige plek. Het is er niet helemaal vlak dus na veel keren en draaien met de auto en verschillende plekken te proberen, denken we de juiste plek gevonden te hebben. Alleen nog even een blok onder het rechtervoor- en achterwiel om te levellen. Zoals altijd rijdt Lode en geef ik aanwijzingen. ‘Verder, verder, verder, STOP!’. Oh, iets te ver, we zijn over de leveller heengereden. Die zit nu een beetje klem onder de voorbumper en ik weet nog niet of we voor- of achteruit moeten rijden om ‘m probleemloos los te krijgen. Ik stop daardoor even met helder communiceren en Lode rijdt vooruit.. KRAK. De halve bumper ligt eraf. Oh nee he, daar hadden we echt geen zin in. Een groepje kampeerders kijkt van een afstandje mee en lacht…. Ik beeld me maar in dat ze ondanks het uitlachen toch een beetje medelijden met ons hebben 😉 Gelukkig hebben we precies genoeg gereedschap bij ons om het te fixen. We zoeken tussen het gras de weggesprongen pluggen en schroeven en Lode ligt al snel half onder de auto om de bumper opnieuw te monteren. Hopelijk blijft die de rest van de reis goed zitten!
Intussen hebben we op zaterdag wel een eerste vlucht kunnen maken, niet zo lang maar toch mooi. De start ligt zo hoog dat het Zwitserse uitzicht al imposant is maar helaas lukt het mij nog niet om ver genoeg omhoog te thermieken om over de ridge heen te kijken naar de gletsers die erachter liggen. Na de briefing bovenaan de cabinelift vertrekt Lode met de competitie verder naar boven met de Gendusas stoeltjeslift voor een trainingstaak (die telt dus niet mee voor de resultaten). De stoeltjeslift gaat alleen ‘s ochtends open voor groepen van meer dan 10 personen. Ook als je zelf met een groepje mensen gaat vliegen kun je van tevoren bellen of mailen en dan zorgen ze dat er personeel aanwezig is om de lift open te doen. Ik wacht even op Jocelyne die nog moet arriveren vanuit Freiburg en we wandelen samen het tweede stuk omhoog. Met een dikke 200 hoogtemeters voelt de wandeling aan als iets meer dan de hoogste start in de Ardennen..
De volgende dag wordt het slecht weer. Cloudbase is heel laag, er is weinig kans op verbetering in de namiddag, en het gaat ’s middags regenen. We kunnen ongeveer droog ontbijten en vertrekken daarna op een wandeling op de flanken van de vallei. Het pad ligt in de natuur maar laag genoeg om onder de wolken te blijven. Perfect dus voor vandaag. Op de heenweg zien we een ‘selfservice’ winkeltje: een veredeld tuinhuisje met daarin twee koelkasten met kaas, eieren en vlees, een vrieskastje, en een kast met jam en honing. Er staat een klein geldkistje bij om je aankopen af te rekenen, volledig op basis van goed vertrouwen. ‘Hier komen we nog terug’ zeggen we tegen elkaar! Toevallig is de boer bezig in de stal: het ziet er spik en span uit want de beesten staan de hele zomer buiten. We wandelen zo’n 8 km tot aan het dorp Sedrun. Naar goede gewoonte even langs de kerk om een kaarsje aan te steken en dan op zoek naar een lekkere pretzel, ruim belegd voor lunch. De lucht wordt steeds donkerder, maar in al mijn koppigheid wil ik toch het liefst langs de andere kant van de vallei terugwandelen (dezelfde weg terug… dat is toch saai!). Deze route is wel iets langer, en inderdaad, na wat geslinger in het bos, langs zomerhuizen en grote weiden, bijna rijpe pompoenvelden en watervalletjes, begint het te regenen. En niet zo’n beetje ook. We kunnen nog één shortcut nemen en komen weer langs de boerderij met de selfservicewinkel. Juist als we het tuinhuis betreden begint het nog een beetje harder te regenen. We nemen dan maar ruim de tijd om iets lekkers uit te kiezen en als het ergste voorbij is, wandelen we verder. Lode heeft twee worsten en ik een stuk kaas bemachtigd 😉 Na de wandeling hebben we afgesproken om met Jocelyne en enkele andere piloten bij een van hen in een appartementje bosbessentaart te bakken. Zij zijn namelijk per mountainbike de bergen in getrokken om verse bessen te plukken en tegen de tijd dat wij bij het appartement aankomen, staat de taart al bijna in de oven. Wat een perfecte binnenactiviteit voor zo’n druilerige middag. Als de taart klaar is en op tafel staat begint er een lange, typisch Zwitserse discussie (tenminste, wij vinden het getuige van Zwitserse karaktereigenschappen) over wat de meest perfecte en eerlijkste manier zou zijn om een rechthoekige taart in vijven te verdelen. Eindelijk na 20 minuten discussie mogen we hem aansnijden en opeten. Ik heb het niet getimed, maar na niet al te lange tijd is’ie volledig op! Jummie.
De volgende dag is het beter weer en staat er voor de PWC een taak van 100 km op het programma. Lode doet het fantastisch en vliegt de eerste 80 km in de top 25, het grootste deel van de route samen met Seiko en Chrigel Maurer om maar enkele topnamen te noemen! Helemaal happy eindigt hij ergens in de vallei, helaas niet op goal maar toch: het is bewezen dat de PWC leuk is en dat je niet achteraan hoeft te bungelen in de race omdat het niveau best te behappen is. Dat belooft wat voor de planning van volgend jaar… Ik begin de ochtend vroeg door met Jocelyne omhoog te wandelen naar de start. Zij met haar lightweight uitrusting en ik zonder pakzak (die neemt Lode met de lift mee naar boven). Het is een mooie wandeling, een klim van 900 hoogtemeters, precies ver genoeg om leuk te blijven. Ik ben met mijn relatief ongetrainde benen stiekem wel blij dat ik geen pakzak hoef te dragen. We klimmen nog 50 meter hoger dan de competitiepiloten waardoor we op een kleine onofficiële startplaats staan die we maar hoeven te delen met enkele andere piloten. Zodra de meeste competitiepiloten vertrokken zijn, gaan wij ook. We vliegen het eerste deel van de route zonder problemen, cloudbase is hoog en het uitzicht is fantastisch, alleen de wind is redelijk fors. Na 23km zie ik het daardoor niet meer zitten. De vallei maakt er even een rare kronkel en ik weet niet of er aan de andere kant nog veel ruime landingsopties zijn. Die onzekerheid in combinatie met de sterke wind geven mij het idee dat het een goed moment is om te gaan landen. Er landen ook enkele competitiepiloten in het veld in Breil/Brigels. Samen met Jocelyne heb ik binnen no-time een lift terug naar Disentis, precies tot waar onze busjes staan bij het hotel. Tijd zat om nog te relaxen, kletsen, eten voordat Jocelyne terug naar huis reist. Lode en ik beslissen om de volgende ochtend verder te rijden want het weer ziet er voor de komende dagen vreselijk slecht uit. We slapen nog een nachtje op ons kampeerterreintje en zeggen dan Disentis gedag en beginnen aan onze rit richting de Dolomieten, waar we hopelijk Gaby en Steef ontmoeten tijdens hun camper-sabbatical!
We kijken vanuit onze tent naar de regen die moeite doet om het net aangestoken kampvuurtje uit te doven. Om de beurt trekken we een regenjas aan, rennen we naar buiten en gooien we een paar nieuwe takken op het vuur. De regen is hardnekkig, maar ons vuur is ertegen bestand. Van 17:00 tot 22:00 spelen we dit spelletje met de natuurelementen en dan geven we het op: de regen heeft gewonnen.
Begin 2016 vatten we het plan op om in de zomer van 2016 minstens 1x te gaan hike en fly-en: vliegen, landen op een berg, daar overnachten met eigen spullen en de volgende ochtend weer verder vliegen (of wandelen). Om dit plan te kunnen uitvoeren hebben we wel de juiste uitrusting nodig: een ultralichtgewichte tent, matjes, slaapzak en kookgerei. Een zoektocht op internet levert talloze lijstjes op ‘best hiking gear 2016’, ‘ultra light weight trekking’, ‘how to reduce weight in your backpack’ etc. Maar we vinden alle tentjes te groot, te zwaar of te duur. En de slaapzakken zijn te dun, te zwaar, te groot, niet samen te voegen tot een tweepersoons model, of te duur. Wat nu? We besluiten de creatieve kant op te gaan en bestellen voor een slordige 100 euro aan stof, isolatiemateriaal en garen. Na een middagje brainstormen over het ontwerp en een paar avonden stikken hebben we de basis: een tweepersoonsslaapzak en een lichtgewicht tentje.
De naden smeren we in met siliconenkit zodat ze waterdicht zijn.
Versie 1 is leuk, maar al snel blijkt dat het niet praktisch is: als het hard regent is het onmogelijk om uit de drup te blijven en ook tegen harde wind zijn we niet goed beschut. Na een testje bij een winderige IJssel besluiten we: hiermee kunnen we niet gaan trekken.
Na een volgende testpoging in de achtertuin stik is twee extra flappen aan de zijkant en voeg ik klittenband toe bij de opening van de tent. Als finishing touch maak ik nog twee ‘mutsjes’ die ervoor zorgen dat de regen niet meer langs de tentstokken naar beneden kan sijpelen. De tentstokken worden trouwens gevormd door 1 paar wandelstokken – die komen tijdens het hiken ook goed van pas.
Eindelijk, bijna anderhalf jaar na de start van het project, staan alle lichten op groen: lekker weer, veel tijd, teveel wind om te gaan vliegen, zin om naar buiten te gaan en beiden in goede gezondheid. We pakken ons boeltje en vertrekken vanuit Fumay de bossen in! We kiezen ervoor om twee wandelingen van Visorando met elkaar te combineren en wat blijkt: het is een schot in de roos. Op de eerste dag komen we niemand tegen. Niemand. Alleen op de officiële picknickplek aan het begin van de wandeling en onderweg als we een dorpje passeren zien we enkele mensen, maar op de wandelpaden zien we niemand. Geen mountainbikers, geen mensen die hun hond uitlaten, geen andere toeristen zoals wij. Heerlijk! Wat we wel zien zijn de dreigende wolken die steeds dichterbij komen, en de weersvoorspelling en buienradar die tonen dat het aan het eind van de dag flink kan gaan onweren. Tegen 17:00 uur begint het te druppelen. We hebben onze wandeling erop afgestemd en arriveren net op de plek waar we hoopten een mooi horizontaal kamp te kunnen opslaan. De tent heeft Lode alleen nog op foto’s gezien (ik heb er steeds aan geknutseld als hij niet thuis was) maar binnen enkele minuten staat die naar tevredenheid. We sprokkelen snel wat hout en leggen het droog in de tent. Als het straks stopt met regenen kunnen we tenminste nog een vuurtje maken! Lode neemt de proef op de som en maakt alvast een kampvuurtje terwijl het al regent. En als het eenmaal gaande is, dooft het niet snel meer. Geweldig!
Vanaf nu begint het grote Wachten. De regen wordt soms meer of minder, maar hij stopt niet meer. Er is amper bereik in het bos dus buienradar checken zit er niet meer in 🙂 We vermaken ons wel met de zelfgemaakte brandertjes die we mee hebben genomen om op te koken. Hoeveel alcohol moest er ook alweer in de brander om een liter water aan de kook te brengen? En hoe lang duurde het ook alweer op de ene brander en op de ander? Lode heeft verschillende designs gemaakt en uitgetest, maar dat is alweer een jaar geleden en ons geheugen laat ons een beetje in de steek… Na een aantal minuten (ik ben nu alweer vergeten hoeveel hoor, dat is Lode zijn afdeling) is het tijd voor onze gedroogde pasta met pesto – de beste verhouding tussen gewicht en calorieën! Dat smaakt. Uit een verfrommelde plastic fles toveren we nog voor ieder een bekertje rode wijn en als dessert zijn er nog een paar stukjes chocola. Genieten!
Rond 22:00 uur leggen we ons erbij neer dat de regen niet meer zal ophouden. We stoppen met ons spelletje om naar buiten te rennen en hout op het vuur te gooien en maken het bed klaar. We hebben de slaapzak ingenieus ontworpen: de onderkant is niet gevoerd, de bovenkant wel, en de bedoeling is om twee matjes in de slaapzak te schuiven en er daarna zelf ook in te kruipen. In theorie raken we op deze manier zo weinig mogelijk warmte kwijt en kunnen de matjes niet wegschuiven. Het zou anders nogal onhandig zijn om op twee losse matjes te liggen maar wel samen een slaapzak te delen. Het gevolg is hilarisch! We schuiven in onze slaapzak en zitten als sardientjes in een blik!! Er is zeker niet tevéél stof voorzien. We liggen helemaal dubbel van het lachen in de slaapzak, om 22:00 uur ’s avonds in een uitgestorven naaldbos met de regen op het dak van ons zelfgemaakte tentje. Heerlijk. Het enige nadeel is wel dat, doordat de stof straktrekt als we er samen in liggen, er aan de bovenkant een groot gat ontstaat tussen ons in. Dat tocht een beetje. We moeten nog eens bedenken hoe we dat kunnen oplossen.
De volgende ochtend is de regen eindelijk gestopt. Lode steekt het kampvuurtje terug aan met het droge hout dat we nog in de tent hadden liggen. We maken een koffie en een thee en testen het ontbijt: muesli met een paar scheppen melkpoeder en water. Oei…. De melkpoeder heeft blijkbaar de vochtige omstandigheden in onze bus niet overleefd en wil niet meer oplossen in het water. Water met brokjes. Dat is vies! We eten dan maar droge muesli en een stukje stokbrood dat nog over is van de lunch van gisteren, breken ons kamp af en gaan weer op wandel. Halverwege lunchen we nog met een stuk kaas en wat crackers, en rond 15:00 uur komen we moe maar voldaan terug in Fumay. De zon schijnt inmiddels dus we leggen de tent nog even te drogen op het gras, terwijl we bij de bus onze blaren inspecteren en bekijken wat we tijdens onze hike teveel bij ons hadden en wat we misten. De conclusie: een scheerlijn extra zou wel handig zijn, een hele rol wc-papier (omdat je het voor allerlei doeleinden kunt inzetten), en drie extra tentharingen die we in de grond kunnen slaan als onderzetter voor de pan (nu gebruikten we daar twee houten takken voor, maar die vliegen na een tijdje in de fik als het stoofje er te dicht bij staat).
Al met al een geslaagd weekend! Een vraag die nog overblijft: we gingen nu voor 1 nachtje weg en hadden beiden een redelijk gevulde rugzak. Hoe gaan we dat in vredesnaam doen als we dit tijdens een hike en fly willen doen? Dan moet ook nog de hele vlieguitrusting mee! Ergens zullen we toch nog moeten schaven aan pakvolume en gewicht… Dat bewaren we voor een volgend experiment.
Wie geïnteresseerd is in het materiaal:
Tent: ripstop Nylon tentfabric silicone coated, 20den, 36g/sqm
Slaapzak: Climashield Apex continuous filament insulation 133g/sqm, 4oz/sq, Nylon taffeta, downproof, soft, 20den, 38g/sqm en ripstop Nylon lightweight PU-coated, 55g/sqm.
Stove burner: Voor de stove burner baseerden we ons o.a. op dit ontwerp: https://www.youtube.com/watch?v=OvvdLVUJXZc
De wandelingen die we aan elkaar hebben geknoopt zijn deze:
Vandaag bestaat uit een rustig ontbijt, een lange wachttijd op de warme startplek, een niet zo heel lange vlucht voor mij en als afsluiting een ‘retrieve of death’: een héle lange retrieve.
Soms tijdens het vliegen raak je in een staat waarbij je net iets meer gefocust bent op je einddoel dan normaal en iets helderder denkt dan normaal. Een verhoogde staat van paraatheid. Vandaag werkt dat jammer genoeg niet zo goed. De start verloopt helemaal volgens mijn plan: ik kijk naar de condities en zie hoe winddummies en competitiepiloten hoogte opbouwen, ik klets rustig met de Britten, Belgen etc, bekijk nog even de taak op de grote kaart, vervolgens verruil ik mn korte broek en slippers voor een lange broek met bergschoenen, maak ik me klaar en zoek ik een plekje aan de linkerkant van de start. Ik hoef niet lang te wachten (terwijl er aan de rechterkant van de start een enorm lange rij staat) en binnen no-time ben ik in de lucht. Dat het waarschijnlijk moeilijk maar mogelijk zal worden om veel hoogte te winnen weet ik, ik heb me erop ingesteld, en met nog 25 minuten op de klok voor de race start begin ik met opbouwen. Dat gaat eigenlijk wel aardig, maar hoger dan 1450m kom ik niet. Dan maar oversteken naar de plek waar de rest is opgedraaid. Vanaf hier verloopt het minder soepel. Hmm. Tegen de tijd dat ik bijna op die plek ben, zie ik vooral enkele mensen scratchen en zelfs eentje landen, neee, daar wil ik me niet bij voegen. Ik besef me ook dat ik wat lager zit dan de plek waar de rest hoogte opbouwde. Ik verlies even mn ‘cool’ en uit een soort wanhoopspoging keer ik om terug naar de plek waar ik de eerste keren thermiek vond. Opnieiw draai ik er op, tussen de zwaluwen die de vliegjes opeten die met de thermiek mee omhoog worden genomen. De race is intussen al gestart maar dat geeft niet, eerst zorgen dat ik überhaupt op cross kan vertrekken 🙂 het is wel een mooi gezicht, al die gliders die één kant op racen. Na een tijdje thermieken vertrek ik ook. Ik vlieg recht over het niervormige zwembad waar we gister een duik namen. En dan probeer ik aansluiting te zoeken bij de volgende ridge. Omdat ik ‘aan de achterkant’ van de berg aankom (de kant waar de wind niet op staat) durf ik er niet meteen dicht naartoe te vliegen. Iets hoger dan ik hangen er wel vleugels aan deze kant van de berg (en dat ziet er prima uit) en tóch wil ik er niet naartoe… stupid? Misschien. Anyway, ik vlieg de zijkant van de kam af tot ik aan de zijde kom waar de zon en wind op staan. Het is wat onrustig, ik kom niet zo hard vooruit maar het draagt wel goed (ik verlies niet veel hoogte) en op een gegeven moment vind ik een thermiekbel. Het lukt niet om hem echt goed te centreren. Twee andere vleugels komen erbij (ze zitten iets hoger) en hen lukt het ietsje beter, maar ze verlaten de bel alweer snel en ik zie richting het volgende waypoint een vogel draaien dus ook ik besluit door te vliegen. Op het moment dat ik de berg verlaat, weet ik al dat ik eigenlijk veel te laag zit, maar ik ga tóch. Ik heb geen zin om nog langer op die moeilijke plek te vechten voor een paar honderd meter extra hoogte. De bel van de roofvogel werkt gelukkig, ik blijf er eventjes. Een stukje van de route af gaan twee vleugels flink omhoog maar voor me bij het waypoint ook, dus ik vlieg door. Intussen heb ik nog maar weinig echt comfortabel gevlogen, gewoonweg omdat ik de hele vlucht tot nu toe nogal laag zit. Bij het waypoint kom ik laag aan, maar 1 piloot zit nog lager en houdt het al een tijdje vol op 1 hoogte: hij gaat niet veel omhoog maar ook niet omlaag. Net wanneer ik besluit om naar hem toe te gaan, zie ik naast me twee ooievaars draaien. Daar moet ik zijn! Ik draai ernaartoe maar besef me dat ze iets te ver weg zijn.. En als ik omkijk zie ik dat de andere piloot eindelijk omhoog gaat. Sja, daar kan ik nu ook niet meer terug naartoe, inmiddels heb ik teveel hoogte verloren. Ik probeer het toch nog maar land aan de kant van de weg. Jammer. Het ging ook allemaal zo snel, en ik heb te weinig rust gehad in mn kop om de situaties goed genoeg te overzien en de juiste beslissingen te nemen. Want eerlijk is eerlijk: dit had ik kunnen voorkomen!
Wat volgt is een lange rit in het retrievebusje, die van heinde en verre nog piloten gaat oppikken die ook onderweg gestrand zijn. Mijn Spaanse taalkennis is nogal beperkt dus veel socializen zit er onderweg niet in. Een goed moment om de vlucht even te herbeleven en een blogje te typen!
Update: om 16:15 u stapte ik in de bus (ik was op dat moment nog geen 20 minuten van Pedro Bernardo vandaan). Inmiddels is het 19:20 en zit ik er nog steeds… hopelijk hebben we nu eindelijk de laatste piloot gevonden en mogen we terug naar huis. Een van de weinige positieve noten: ik heb weer eens de tijd genomen om een blogje te schrijven!
Update 2: Na wat tijd kon ik natuurlijk de vlucht relativeren, en met het bestuderen van de tracklist was het ook mogelijk om aan te wijzen op welke momenten ik een andere beslissing had kunnen nemen. En na een tijdje kon ik ook zeggen dat ik niet zo streng voor me mezelf hoef te zijn en dat ieder uurtje weer leerzaam en leuk is 🙂 … Op naar de volgende!
Op vrijdagavond 16 juni vertrekken we voor negen dagen naar Pedro Bernardo, een dorp op ongeveer twee uur rijafstand van Madrid. We vliegen erheen en worden verwelkomd met temperaturen van 38 graden. En dat ’s avonds laat! Nadat we rond 23:30 uur aankomen in het dorp eten we nog wat kleins. Onze kamer heeft gelukkig airco dus na een kwartiertje op de ‘full power stand’ kunnen we rustig gaan slapen.
Op zaterdag beginnen we de dag met toast en tomatenspread naar goede Spaanse gewoonte en regelen we een busje naar de start. We zijn gek genoeg de enigen op de weststart. De tandems die we zagen vliegen, zijn blijkbaar ergens anders gestart. En we denken dat de piloten die er al een paar dagen zijn wellicht de stabiele condities al beu zijn en een relaxdag nemen voordat de competitie begint. We wachten een tijdje op de start. Een schaapsherder vergezelt ons met zijn twee honden – eentje heel jong en speels en de ander rustig en terughoudend. De man vertelt dat zijn geiten (ok, eigenlijk is het dus een geitenherder) iedere ochtend zelfstandig vanuit zijn boerderij de berg op wandelen en iedere avond weer terug naar beneden. Zelf komt de herder af en toe kijken hoe het met ze gaat. Hij is erg geïnteresseerd en praat veel en luid. Lode kan het meeste wel verstaan maar ik doe helaas niet mee in het gesprek 😉 Na verloop van tijd arriveren er meer mensen. Britten (lang niet geziene kennissen van vorige trips, dus erg leuk!), Spanjaarden, Australiërs, het is meteen een internationale boel. Er vliegt nog een reddingsheli voorbij, een spectaculair gezicht!
Rond 12 uur besluiten we niet langer te wachten en even later hangen Lode en ik in de lucht. Helaas: het is nog erg stabiel en na een klein uurtje lokaal vliegen staan we op de officiële landing. Gelukkig hadden we met een voorziene blik onze huurauto beneden geparkeerd en kunnen we dus zonder al te veel gezweet op naar een verdiende lunch. De rest van de middag en avond bestaat uit zwemmen, relaxen, bijkletsen met bekenden en de registratie en briefing van de competitie. Die briefing begint met een toespraakje van de burgemeester, die ons veel plezier en thermiek toewenst en hoopt dat we nog eens terugkomen in Pedro Bernardo, en daarna uit een hele reeks regels en praktische informatie voor de competitie. Zoals: hoe laat vertrekken de busjes ’s morgens naar de start, wordt er een lunchpakket voorzien, wat is de maximumhoogte om te vliegen, wat moet je doen nadat je geland bent, etc. Nadien drinken we nog wat en hebben we de eerste dag alweer goed gepasseerd! 🙂
Op donderdag 6 april stappen we in de auto voor een weekend in Lenngries. Dat ligt ergens tussen München en Innsbruck in de Allgauer Alpen. De Alpencup zal er plaatsvinden en Lode neemt graag deel. Het niveau is superhoog – althans, dat lijkt de pilotenlijst ons te vertellen, en ik kies ervoor om lekker te gaan vrij vliegen.
Helaas worden we vrijdag wakker met een dik pak bewolking boven ons hoofd. Na een bezoek aan de bakker en ‘het supermarktje’ (dat een enorme winkel blijkt te zijn) rijden we naar een start in de buurt, de Wallberg aan de voet van de Tegernsee. De skilift is normaliter gesloten in deze tijd van het jaar, maar speciaal voor de competitie gaat hij een uurtje open. Zodra iedereen boven is, zorgen de lift-bedieners ervoor dat de boel netjes afgesloten wordt en gaat de deur van het liftstation op slot. Dat betekent dat we vandaag sowieso naar beneden vliegen, of wandelen, al naargelang de condities zich ontwikkelen.
Los van het dikke wolkenpak ziet het er wel vliegbaar uit, er is een windje vanuit de juiste richting. In de verte zien we een strookje blauw, dus we wachten vol ongeduld af of de dag nog zal verbeteren. De wedstrijdleiding geeft aan dat een taak al geldig is als deze meer dan 15 km is en genoeg mensen het uitvliegen. Dus wat wordt er gedaan: een taak van 19 km! Na een enkele winddummy die al soarend kan boven blijven, start de comp. Ik wacht zelf ook niet al te lang met starten en toevallig vertrek ik samen met de eerste ‘lead gaggle’ (nouja, een stuk of 6 individuen op supersnelle gliders) op glide richting het eerste waypoint. Na een mooie glide, zo goed mogelijk tegen de bergridge aan om het dalen te minimaliseren, tikken we het keerpunt aan en draaien we om, terug van waar we vandaan kwamen. Voor me zie ik al enkele gliders op weg gaan naar een landingsplaats. Anderen zitten iets hoger en halen het terug naar de ridge waarop ze langzaam weer naar boven kunnen krabbelen. Ik moet helaas ook het veld ruimen en land met 4 anderen in een weilandje. Toch 20 minuutjes gevlogen… Lode start wat later maar vergaat het op glide niet veel beter, dus tegen de tijd dat ik terug ben bij de auto, staat hij ergens op hetzelfde veld. Jammer dan!
Inmiddels is wel de zon gaan schijnen en na een toch verdiend landingsbiertje rijden we door Bad Wiessee en stoppen we even voor een ijsje op een bankje in de zon. Hmmmm. Vakantie.
Zaterdag ziet het er veel mooier uit. Na het moeilijke moment van onder het koude donzen dekbed vandaan komen in de bus (waar het binnen ongeveer even koud is als buiten), is het tijd voor een vers broodje van de bakker, een gebakken eitje en het smeren van een lunchpakketje voor later. Dit keer starten we vanaf de ‘gewone’ start, de Brauneck, waarvan de skilift zo’n 500 meter lopen is vanuit onze overnachtingsplek. Boven aangekomen is het nog eens een klein stukje omhoog lopen tot je bij de ruime start uitkomt. De taak is een moeilijke 68 km en Lode doet het fantastisch. Ik vlieg intussen wat lokaal rond bij de start want ik heb moeite om door de inversie heen te komen en voldoende hoogte te pakken om echt op pad te gaan. En die besneeuwde bergtoppen zijn best wel imposant.. ik moet dus nog een beetje wennen aan de voorjaarsthermiek. Genieten is het in alle geval en na een uur strijk ik neer met een boek in het gras, af en toe de verrekijker in de hand om te zien of er al competitiepiloten in beeld zijn. Zei ik al: vakantie??!
Zaterdagavond is er een pilot party in het restaurant aan de voet van de Brauneck-Kabinenbahn. Typische zware Duitse maaltijden, heerlijk Weissbier, goede sfeer, een liveband en schnapps. Top.
Kijk, daar rechtsboven in beeld komt Lode op goal afgevlogen!!
Zondag ziet er weer geweldig uit qua weer, dus na het uitbedkom- en ontbijtritueel gaan we op tijd naar boven. Dit keer wil ik wat meer airtime maken, dus zodra ik wat gliders zie stijgen in de lucht, start ik ook. Na een klein uur gaat het ‘rondhangen rond de start’ me vervelen. De wind is al vrij sterk, ondanks het vroege uur, en ik besluit wind mee te gaan naar de overkant van de vallei. In het beste geval werkt de thermiek daar ook al een beetje, en in het slechtste geval land ik daar, wandel ik terug naar Lenngries, neem ik de bergbahn terug omhoog en start ik nog een keertje. Zo gezegd zo gedaan: ik land, wandel, ga weer omhoog, en later op de middag maak ik nog een lange vlucht. Ik land wanneer de eerste competitiepiloten binnenkomen van hun 70 km lange tocht, en tegen de tijd dat Lode weer op goal is – jeeeej!! – sta ik ook terug op de landing. Het was een geslaagd weekend met prachtige uitzichten. De reisafstand is wel wat groot voor slechts 3 dagen (waarvan 2 echt goed), maar ik zou het zo weer doen. Even napraten nog op de landing en dan stappen we weer in de auto. Van 17:30 tot 02:00 cruisen we door het Duitse vlakland en voldaan vallen we terug thuis in slaap. Maandag weer werken!
Eindelijk: voor het eerst een weekendje naar de Moezel om te vliegen. Een gebied dat ik wel ken, vooral als vakantiebestemming van anderen en de laatste tijd ook steeds meer als vliegbestemming van de Vlamingen. Op een kleine drie uur rijden afstand ligt het kronkelende landschap met voornamelijk wijnranken op de flanken van de Moezel. En tal van startplekken in alle mogelijke windrichtingen. In twee dagen tijd kon ik er drie uitproberen en als kers op de taart vlogen we op dag twee tijdens een overlandvluchtje over de start van dag één heen! Tien punten voor oriëntatievermogen dus.
Ik probeerde eens een andere manier van bloggen uit met Polarsteps. Wat vinden jullie ervan?
Als we Cali International Airport buiten stappen, houdt de taxichauffeur al een bord omhoog met onze naam erop. De vochtige warmte komt ons tegemoet en de gezellige en luidruchtige drukte voelt vertrouwd. Op zaterdag 21 januari ben ik voor de derde keer in vier jaar tijd klaar voor een vakantie in Roldanillo. Voordat we in de taxi stappen halen we nog snel wat geld uit de muur op het vliegveldje. Het maximumbedrag dat we kunnen opnemen is 600.000 Colombiaanse pesos, dat gelijk staat aan een kleine 200 euro.
Roldanillo is maar een dorp en bijna niets onderscheid het van andere dorpen in de regio Valle de Cauca. Er is een gezellig plein in het midden van het dorp, el parque, waar het avond na avond vol zit met gezinnetjes, hangouderen en -jongeren, spelende kinderen en ondernemers die allerlei koopwaar aanbieden: versgebakken chips en popcorn, snoepjes, sigaretten, koffie, sieraden, broekriemen, hamburgers, empanadas, Colombiaanse hoeden en poncho’s, etc. Op een hoek van het plein staat een grote open kerk waar iedere ochtend om 7 uur de mis uitbundig gezongen wordt. Op een andere hoek van het plein is er een sapjesbar met de heerlijkste verse milkshakes en granizados. El parque is afgelopen jaar volledig opnieuw aangelegd en op het overdekte podium zien we diverse muziekoptredens, verhalenvertellers en carnavalsvierders hun kunsten vertonen. Er is één museum in Rolda: Museo Rayo, in 1981 opgericht en gedeeltelijk gefinancierd door grafisch kunstenaar Omar Rayo die afkomstig is uit Roldanillo, en op deze manier een plek creeërde waar zijn kunst permanent tentoongesteld zou worden. Er zijn een aantal restaurants en er heel veel bakkerijen, apotheken en kledingwinkeltjes. Een local vertelt ons dat er in Roldanillo vooral veel gepensioneerden wonen die er genieten van de rust en gezelligheid en omdat het leven in Roldanillo goedkoper is dan op andere plekken in Colombia. Maargoed, uiteindelijk zijn het natuurlijk de geweldige vliegmogelijkheden die ervoor zorgen dat we steeds weer terugkomen in Roldanillo!
Week 1 – Firefly
De groep Belgen die met onze xc week meegaat is op Cali Airport compleet en na twee uur rijden komen we aan in Rolda. We settelen ons in hostal La Posada. Nadat we vorig jaar een appartementje huurden (naar alle tevredenheid) waren we bang dat we in het hotel niet voor ons eigen ontbijt zouden kunnen zorgen. Maar in de ochtend ontdekken we de koelkast: wat een ‘luxe’! We kunnen ons eigen ontbijt klaarmaken! Veel piloten ontbijten gewoonlijk in één van de vele panaderia’s maar mij kan het zoete brood en de vette geur van de Colombiaanse bakkers niet bekoren. En iedere dag ei en koffie bij ontbijt, dat gaat er ook niet in… Na een bezoekje aan de supermarkt, een kommetje muesli, het uploaden van de waypoints (voor wie dat nog niet gedaan had), het uitdelen van de Colombiaanse simkaarten en het verspreiden van de topokaarten van het gebied is het tijd voor de hele groep om naar boven te gaan.
De hele Firefly groep samen in 1 thermiekbel!
Onze zorgvuldig gearrangeerde chauffeur komt niet opdagen met zijn pick-uptruck. Het blijft hier moeilijk om vooraf tijdsafspraken te maken! Na een kwartiertje wachten besluiten we dan maar om in een andere pick-up te stappen. Tegen 10 uur zijn we op Agua Panela. Deze start ligt vrij ver achterop het reliëf, maar dat is bijna nooit een probleem. Je start, vliegt naar voren tot je een bel tegenkomt, draait omhoog boven de bananenplantages, koffieplanten, finca’s en rijen met hoogspanningskabels en je vertrekt op cloudbase – meestal richting het noorden. Het gebied werkt precies zoals je dat uit de thermiek studieboeken hebt geleerd: iedere richel, rotspunt en oneffenheid in het landschap fungeert hier als thermiektrigger. En ook de wolken zijn uitstekende thermiekaanduiders. Geweldig! Wel is de thermiek heel cyclisch: als je op het verkeerde moment aankomt moet je ofwel lang genoeg wachten tot de volgende cyclus op gang komt, ofwel doorvliegen naar een andere trigger.
Oja, nog over die hoogspanningskabels: over de gehele bergketen zijn er twee rijen powerlines gespannen. Eén rij aan de voet van de berg en een rij iets hoger op het reliëf. Ze hangen eigenlijk helemaal niet in de weg, maar ik laat me er soms door gek maken omdat de kàns bestaat dat je met veel sink achter een rij kabels opgesloten komt te zitten. In dat geval kun je alleen nog een slopelanding maken of onder de powerlines door vliegen (maar dat laatste heb ik nooit zien gebeuren, alleen gehoord in heldhaftige verhalen…)
We maken vanaf de eerste dag veel vlieguren en dat gaat zo twee en een halve week door. De condities zijn goed. ’s Ochtends is het soms bewolkt in de brede vallei en ligt de start nog in de wolken. Maar zodra tegen half 11 de wolkenbasis stijgt en de vallei opwarmt, ontpopt de dag zich tot een supervliegdag. Het kan soms zelfs miezeren of regenen op de start en alsnog een 100+ km dag worden! Laat je op deze plek dus nooit door het ‘ochtenduitzicht’ verleiden tot gedachten als ‘vandaag wordt een slechte vliegdag’, ‘het heeft vandaag geen zin om 3 liter water en een stevige lunch mee te nemen voor onderweg’ en ‘vandaag hoef ik mijn gezicht niet met factor 60 in te smeren, want de zon schijnt toch niet’. Je maakt misschien wel de mooiste vlucht van je leven.
Week 2 – Competitie
De competitie is voor mij een proef en een moment om een knoop door te hakken: zal ik in 2017 weer competities meedoen, of me er helemaal verre van houden? Vorig jaar heb ik namelijk niet echt lekker gevlogen omdat ik steeds angst had met mijn Delta2. Vanaf het moment dat ik hem kocht eind 2014 vloog ik geweldig goed en fijn aan deze vleugel: in Zuid-Afrika, Saint-André, Roldanillo vorig jaar en op vele andere plekken vloog ik de sterren van de hemel (nouja, voor mijn gevoel dan!). Helaas is de angst erin geslopen toen ik begin vorig jaar wat vervelende ongelukken zag gebeuren en misschien veranderde er in dezelfde periode ook wel iets in mijzelf. De angst en onzekerheid kwam namelijk niet alleen in het vliegen tot uiting: ook met klimmen en andere ‘spannende’ hobby’s ging het minder goed en met het maken van persoonlijke keuzes in het algemeen. De hele zomer heb ik geprobeerd om het goede gevoel met de Delta2 terug te krijgen. Dat lukte soms wel en soms niet, maar de competities van 2016 waren daardoor voor mij niet leuk: ze bestonden uit veel persoonlijke frustratie en weinig vlieguren. In augustus ruilde ik de Delta2 in voor een Rise2 superlight: een EN-B (een iets rustigere vleugel) en ook meteen een maat kleiner: je mag dit scherm tot maximaal 75 kg belasten in plaats van 85 kg. En dan maar hopen dat daarmee het goede vlieggevoel wél terug zou komen!
Gelukkig gelukkig gelukkig, dat doet het. Na mooie vluchten in de Vogezen en Algodonales in het najaar, is ook nu het vliegen in Roldanillo relaxt en leuk. Ik ben trots op mezelf omdat ik mezelf niet al te gek laat maken in de startgaggles van de competitie, en ik vlieg met plezier en (bijna) zonder angst weer mooie afstanden. Natuurlijk laat ik mij meeslepen door de competitie en zak ik daardoor een paar keer vroegtijdig uit, maar ik laat me niet uit het veld slaan door de snellere en grotere schermen die me links en rechts voorbij vliegen. Overlandvliegen kan ook prima op een EN-B, en ik kan met dit scherm nog veel leren!
Week 3
Dat je mooi XC kunt vliegen op een Rise2, dat blijkt wel in de laatste paar dagen van onze vakantie. Na de competitie nemen we een rustdag waarop we slechts een kort vluchtje maakten, dat bij mij uitmondde in hele duidelijke tekenen van grote vermoeidheid waardoor ik maar snel ging landen! De tracklog toont dat heel duidelijk: vlakbij de startplek Los Tanques maak ik een 90gradenbocht naar rechts, de vallei in, en zet hem op het eerste veldje aan de grond. De dagen erna is de vermoeidheid over en vlieg ik 107, 105 en 55 km. Wat leuk om weer lekker met Lode samen te vliegen (dat kwam er niet veel van in de eerste twee weken) en wat een goede afsluiting van 2,5 week prachtig weer, goede vliegcondities en veel mooie ontmoetingen, gezellige etentjes en verfrissende sapjes. Tot volgend jaar?
Lees ook mijn verslag van Roldanillo 2014 in de Riser: hier en hier
Happy Karlien na 105 km!
Deze palmtak kregen wij bijna op ons hoeft toen de pacific breeze zijn werk deed op het plein van Roldanillo.
De huiskat vind het allemaal prima, dat de Club Los Goronnos volstroomt met piloten wanneer daar het HQ van de competitie is
De taak is bekend!
Competitie
De suikerrietplantages zijn hier uitgestrekt: als je je landing ongelukkig kiest, moet je een eindje wandelen!
Mensen zijn hier nog veel religieuzer: taxi’s en bussen zijn van binnen aangekleed met mariabeeldjes en rozenkranzen.
Laatste keer inpakken: we moeten het vliegtuig halen vanmiddag maar hebben nog ‘even’ een rondje Rodanillo – La Union – La Victoria – Zarzal – Roldanillo gedaan!
De volgende ochtend rijden we verder en na een voorspoedige reis komen we aan het eind van de middag aan in Antwerpen! Terug thuis. Even de bus uitruimen (schoonmaken komt morgen wel), boodschappen doen voor het avondeten en lekker luieren op de bank. Ik had nog wel een tijd verder kunnen reizen – het busje heb ik slechts een paar korte momenten als ‘te klein’ of ‘te rommelig’ beschouwd. Toch is het ook wel weer lekker om in een bed te liggen waar je helemaal languit kunt liggen zonder met je hoofd of voeten tegen de autoruit te komen 🙂
Maandag begint het echte werkende leven (bij visitantwerpen.be) en dan hopen we maar dat er nog wat mooie weekenden aankomen deze nazomer! Dank jullie wel voor het meelezen. Als je op de hoogt wil blijven van andere tripjes of leuke dingen, klik dan op het menu’tje rechtsboven en dan onderaan de pagina op ‘follow this blog’.
Als we maandagavond in Souillac aankomen, wordt er op Le Roc wordt nog gevlogen, Lode gaat snel de lucht in en klimt op tot 700 meter! Ondanks het tijdstip (half zeven ’s avonds) ziet de wolkenlucht er nog uitnodigend uit, dus hij besluit met de wind mee weg te vliegen. Helaas gaat het toch niet meer overal omhoog en stopt het overlandje al zo’n 12 km verderop. Ik rij er met de bus achteraan. De stek lijkt qua ligging wel een beetje op Douelle, de startplek is 160 m hoger dan de landing en ligt weer aan een rivier, alleen zijn we nu niet aan Le Lot maar aan de Dordogne. Ik vind het hier met alle kleine kasteeltjes langs de route nog mooier dan daar! We doen even boodschappen en zoeken dan een plek aan de rivier zodat we nog even kunnen zwemmen. Het is hier net zo warm als in Ager! Onze zwemplek wordt ook meteen onze overnachtingsplek, al blijkt later dat we helemaal worden opgegeten door de muggen.. Ook komen er nog veel auto’s ons landweggetje opgereden, en de meesten maken rechtsomkeer als ze onze bus zien staan. Het is ons totaal niet duidelijk wat al die mensen hier komen doen… Zou het een bekende rendez-vous plek zijn? Nouja, we hebben er geen last van…
Ik vind het hier met alle kleine kasteeltjes langs de route nog mooier dan daar!
Op dinsdag rijden we weer naar de start en we besluiten om gewoon vluchtjes te maken tot het begint te werken en we boven kunnen blijven. Ik begin en ploef bijna meteen naar de landing. Jammer, het werkte duidelijk nog niet! Lode komt me halen en al snel staan we weer boven voor de tweede vlucht. Ik start weer en nu kan ik op starthoogte blijven soaren. Veel meer zit er nog niet in, dus ik ga in de relaxmodus en hoop dat de dag snel wat sterker wordt. Lode wacht op de start en na een uurtje komen er wat locals aan. Nadat ik al anderhalf uur heb gevlogen komen er af en toe thermiekbelletjes los, maar het lukt mij nog niet om echt hoogte te pakken. De locals starten nu gelukkig ook en samen met hen lukt het steeds beter om hoger boven de start uit te komen. Intussen starten er af en toe ook mensen die niet boven kunnen blijven en meteen uitzakken tot op de landing. Lode heeft die pech en net als ik lekker hoog kom, zakt hij uit. Ik steek dit keer weg met de wind mee en kom steeds hoger. Na 30 km land ik, helaas niet omdat de thermiek op is, maar omdat ik de airspaces niet bij de hand heb en niet zeker weet of ik wel verder mag.. Dom dom dom. De twee locals hebben 110 km gevlogen die dag, horen we achteraf. Ik ben verder supervlot met mijn lange vlucht en de mooie overlandvlucht in het vlakland. Lode heeft intussen de meest frustrerende dag van het hele verlof. Drie keer gestart, meteen uitgezakt, geland en weer omhoog moeten liften. Terwijl andere piloten 10 minuten eerder of later wel boven blijven en thermiek pakken. De dag is blijkbaar heel cyclisch en hij heeft steeds het verkeerde moment te pakken. Grrr. Ik lift terug vanuit Gramat en we pakken snel een biertje in Souillac – ik om mijn vlucht te vieren en Lode om zijn dag zo snel mogelijk te vergeten. Intussen merken we dat de bus nogal trilt. Het lijkt iets te zijn met de uitlijning van de wielen ofzo. We rijden meteen maar even langs een bandengarage en die voelen direct het probleem. Volgens hen is bij één band het stalen profiel aan de binnenkant kapot, en daardoor is de band vervormd. Die vervorming kun je aan de buitenkant inderdaad voelen en zien. Morgenochtend kunnen we terecht voor een set nieuwe voorbanden. We slapen weer op dezelfde muggendoek als afgelopen nacht. We hebben nog genoeg DEET!
Woensdag beginnen we dus bij de garage en omdat het toch nog volledig bewolkt is, doen we ook nog even een wasje. We zijn ook door de tweede campingstoel heengezakt dus zoeken nog even naar een waardige vervanger, maar die kunnen we niet vinden in Souillac. Dan moet een van ons tijdelijk maar op een krukje zitten.
Op de start is het dit keer Lode’s beurt om als eerste te starten en hij vertrekt samen met de twee locals die er weer zijn op cross. Ik start ook, pak hoogte maar omdat er een groot blauw gat is ontstaan voor me, besluit ik om niet weg te vliegen. Lode landt 70 km verderop, cool! Hij wacht me op in Villeneuve en omdat we nog niet precies weten wat we morgen gaan doen, zoeken we dat een overnachtingsplek. We belanden op een buiten gebruik geraakt rally race track in de bossen en staan daar heerlijk rustig.
De volgende ochtend tijdens het ontbijt loopt er een prachtig jong hert voorbij onze plek. Even later rijdt er een grote tractor ons paadje op. Het is de eigenaar die even een praatje komt maken. Of we in de weg staan? Nee joh! Hij wilde alleen zeker weten dat we geen kwade bedoelingen hadden en of we zijn stenen niet kwamen jatten. Vandaag gaan we kayakken op de Dordogne. We huren een kayak in Gluges en kayakken in een dikke 4 uur naar Souillac. Gelukkig staat er wat stroming op de rivier! Er is veel meer natuur langs de rivier dan ik had gedacht, bijna geen dorpjes of bebouwing langs de kant. Met een bus worden we weer teruggebracht naar het startpunt en met ons eigen busje rijden we vervolgens weer richting Souillac. Eigenlijk willen we onderweg ergens overnachten maar we vinden niet zo snel een geschikte plek, dus rijden we helemaal door tot de startplek van Le Roc om daar te slapen. Omdat dit een weststart is hebben we er nog tot savonds laat zon. Heerlijk!
Op vrijdag plannen we om nog wat te vliegen en als het lukt, aan het eind van de dag nog een paar uur te rijden. We maken een korte vlucht en wandelen terug naar boven via een klein wandelpad. Het is steil, en warm!! Het pad ligt grotendeels in de zon. Na ongeveer drie kwartier komen we boven. Intussen is er een local verschenen die verwacht dat het later op de dag nog goede condities worden. Ja ja… Na nog wat kijken naar de tandempiloten lijken de overlandcondities uit te blijven en omdat het inmiddels al vier uur is, beslissen we kop of munt te gooien. Kop! Dat betekent dat ik naar beneden mag vliegen en Lode met de auto terugrijdt naar beneden. We rijden meteen door richten het Noorden en eten en slapen uiteindelijk in de buurt van Chateauroux. We kunnen er zelfs een kampvuurtje maken en slapen in het petit bois de Villers.
Na de dag waarop het niet vliegbaar was, is er donderdag weer een taak. Als ik aan het ontbijt zit, valt er opeens een vogeltje uit de boom! Het leeft, maar is veel te klein om al uit het nestje te zijn. Hopelijk zorgen de mama en papa nog voor het beestje terwijl het op de grond rondscharrelt. We hopen dat die het overleeft.
De wind op de start is fors maar het is veilig om een taak te doen. Dat resulteert in veel bijzondere manoeuvres en afgebroken starts en slidings over de hele breedte van de start, maar uiteindelijk komt bijna iedereen die wil, goed de lucht in. Lode had natuurlijk een perfecte relaxte goede start 🙂 Ik heb al van tevoren besloten om niet te gaan vliegen vandaag, in plaats daarvan ben ik mee omhoog gereden met de grote bus van de competitie om vanuit daar een wandeling te kunnen maken. Nadat iedereen is gestart, begin ik aan mijn wandeling. Eerst 6 km over de bergkam waarbij ik de lead gaggle over me heen zie racen, dan steil naar beneden over een rotsachtig paadje, en na nog een heel steil stuk afdalen gaat het pad over in een prachtig idyllisch wandelpad, langs een oude herberg en tenslotte via de landerijen terug naar de camping. Op de totaal ongeveer 16 km ben ik letterlijk niemand tegengekomen! Dat is toch wel bijzonder.
Terug bij de camping is het vogeltje nog steeds moederziel alleen. Samen met Joselyne bouwen we dan maar een nestje en proberen het vogeltje terug in de boom te zetten, dichterbij het oorspronkelijke nest. ’s Avonds is er een bbq georganiseerd door de competitieorganisatie: sardientjes, friet en brood! Later op de avond barst een onweer los. We zijn eigenlijk wel blij met de afkoeling die de regen verzorgt. Alles was zo stoffig door de droogte en hitte, dat is de volgende ochtend even iets minder erg.
Op vrijdag 22 juli is er weer een competitietaak en s ‘avonds bbq-en we met een deel van de Belgische groep. Supergezellig, lekker eten, veel flauwe grappen en nog een plensbui maar gelukkig zitten we allemaal onder de tarp.
wachten tot het eten klaar is – Foto: William
Zaterdag is de laatste dag van de competitie. Er is een moeilijke taak waarbij maar enkele mensen op goal komen. Ik maak een ochtendvlucht en heb daarna met Xesco afgesproken, een vriend van een vorige competitie in Spanje, die een huisje heeft in Ager. Samen met het gezin en nog een Spaanse vriend van hen (die helaas geen Engels kan, en ik geen Spaans!) zoeken we een meertje op, spelen wat met het zoontje (2,5 maand oud) en de honden. Om kwart voor vijf stelt Xesco voor: “Zullen we gaan lunchen?”. Ik kijk een beetje ongelovig en moeilijk en bedenk me dan dat het Spaanse (of Catalaanse) ritme nog afwijkender is dan ik dacht. Ja graag, lunch! Ik krijg een rondleiding in hun huisje en na de lunch bezoeken we een geitenboerderij aan de rand van het dorp. Er is geen officieel verkooppunt, maar aan bekenden verkoopt de eigenaar geitenkaas. Jummie! Helaas zijn ze niet thuis, morgenochtend proberen we het nog eens. Terug op de camping wordt het langzaamaan tijd voor de prijsuitreiking. Lode en Natha banen zich op humoristische wijze een weg door de vele prijsklassen, met als hoogtepunt de Belgische kampioenen 2016 natuurlijk!
Daarna is er weer een bbq en feest met liveband the Garagers: lokaal uit Ager!
Als de band stopt, zijn wij nog niet uitgefeest, en worden we door Jordi en nog een lokale Spanjaard meegenomen naar het centrum van Ager. Maar eerst rijden we even langs een grote loods: de repetitieruimte van the Garagers. Lode en ik krijgen ieder een bandshirt en een paar stickers.
Ik krijg perongeluk m’n vinger tussen de deur: aaaaauw! Nouja. Op naar de enige bar in het dorp. Na een tijdje hebben we het wel weer gezien en lopen we terug naar de camping. Wat een topafsluiting van de Belgian Open!
Op zondag gaan we samen met Xesco nog eens naar de geitenboerderij. De eigenaar blijkt een Nederlandse deltapilote te zijn, die een paar jaar geleden voor de liefde is blijven wonen in Ager en nu boerin is geworden. Vliegen doet ze overigens bijna niet meer: kost teveel tijd zegt ze :P. Na het bezoek aan de speciale gekoelde kelder waar de kaas ligt te rijpen, rijden we via de start en aan de achterkant van de berg weer naar beneden. We stoppen even voor een broodje in Aren. Een paar dagen geleden lag daar de goallanding van een taak en daarom weet Lode al dat de broodjes hier heel goed zijn. Via een prachtige route doorkruisen we de Pyreneeën en rijden we tot in Douelle. Het dorp ligt aan de rivier de Lot en er is een startplaatsje, 175 meter hoogteverschil. Ik ben te moe om te vliegen, Lode maakt nog een avondvluchtje. Er kan alleen een beetje gesoard worden, voor thermische condities zijn we net te laat. Na een pizza’tje op het drukke terras – we zijn hier duidelijk in toeristisch gebied beland – zoeken we vlakbij de landing een rustig plekje voor de nacht.
Zoek Lode!
Op maandag maak ik nog twee vluchten en Lode één, tot we beslissen dat de wind iets teveel vanuit het westen komt om echt tot goede condities te leiden (volgens de locals kom je met deze condities niet hoog genoeg om overland te kunnen gaan). We besluiten dan meteen maar door te rijden naar onze volgende plek: Le Roc, startplek bij de stad Souillac. Dat ligt een uurtje rijden ten Noorden, dus is alvast in de richting van België, waar we eind deze week weer terug willen zijn.
Op dinsdag is de tweede officiële taak van de competitie. De route is voor een deel gelijk aan dag 1. Helaas kan ik dit keer niet mee in de tandem dus ik maak zelf een vluchtje en doe daarna lui: mijn boek uitgelezen en alle internetupdates bijgelezen. Lode crosst intussen de taak in sneltreinvaart door: hij ligt lange tijd 8ste en eindigt uiteindelijk als 10de piloot op goal. Dat is echt snel!
Woensdag is het niet vliegbaar door een koufront dat binnenkomt: harde wind betekent dat. We gaan kayakken in de canyon ten westen van Ager, steile bergen aan weerszijden van het water, prachtig! We duiken nog een paar keer in het water onderweg. En we hebben een goede timing: op de heenweg hebben we zo goed als geen wind, en later wind mee. En zodra we aan het noordelijke einde van de kloof komen en ons omdraaien, draait ook de wind, dus op de terugweg hebben we fors wind mee! Als we nog een paar kilometer moeten, trekt de wind opeens sterk aan. We ploeteren ons nog even wind tegen tot we terug zijn bij het meer. Een motorbootje gaat intussen de canyon in om te zien of alle andere kayakkers wel tegen de wind inkomen en of het water niet te onstuimig is geworden door de harde wind.
s ‘Middag krijgen we nog een klein buitje over ons heen, maar niet genoeg om de warme, stoffige Spaanse grond af te koelen. s ‘Avonds heeft de organisatie van de comp een gezellige bbq voorzien met lokale Catalaanse folkmuziek.
Op donderdag 14 juli rijden we door naar Ager en omdat we vroeg aankomen, rond 9:30 uur ofzo, kunnen we meteen met de Navette mee naar boven om een eerste vlucht te maken. We settelen ons op de camping zodat we het zwembad binnen bereik hebben. Tegen onze verwachting in valt de hitte wel mee! Tijdens het vliegen zijn winterhandschoenen, twee truien en een donsjas niet overdreven.
Vrijdag is de wind nog vrij sterk in de lucht en daarmee de turbulentie. We rijden mee met Jack, Marilou en Jani naar de start en ik vertrek al snel. Later komt Lode ook en zegt ‘wat een ride, ik probeerde al een half uur te landen maar werkelijk alles ging omhoog! Een pick up zou best wel leuk zijn als dat kan ;)’. s ‘Middags fietsen we nog naar een meer, 12 km ten westen van Ager. Het gaat nogal erg steil naar beneden de laatste twee kilometer. Ik ben nog niet gewend aan de racefiets in de bergen dus vind ’t nogal spannend haha, maar na een verfrissende duik in het water blijkt dat we de klimmetjes toch aankunnen zonder af te stappen. Yes!! Dat voelt goed.
Op zaterdag zijn er inmiddels meer Belgen gearriveerd (aangekomen mag ik niet zeggen in vakantiecontext volgens Steef :P) en maken we nog een vlucht. Op zondag is de practice task. De meeste Vlamingen scoren direct goed en een heel aantal komen op goal! Nice!
Omdat ik zelf nog geen zin heb in uitdagende stevige (en soms turbulente condities) vlieg ik meestal voor de comp uit: ik start en land voordat de race is begonnen. Maar niet vandaag, maandag! Ik heb afgesproken om mee te vliegen met Miquel, de meet director van de competitie, die het gebied van voor tot achter kent en ook nog eens gewend is om in sterke condities afstanden te vliegen met de tandem. Gaaf! Ik ben in goede handen en kan veel van hem leren! We vliegen mee met de lead gaggle tot we vast komen te zitten voor een oversteek. Uiteindelijk besluit Miquel om relatief laag (maar welveilig) over te steken naar de andere kant van de kloof, en uiteindelijk landen we iets ten oosten van Tremp. Per auto rijden we door naar het goalveld aan het meer van Tremp. Een duik in het water, een biertje, felicitaties aan de piloten die de hele route hebben gevlogen, en weer met de bus van de organisatie terug naar de camping. Tijdens de terugreis geeft Jan me een idee: als je Frans wil leren, kun je het beste met Lode afspreken dat je de oneven weken Nederlands spreekt met elkaar en de even weken Frans. Goed idee, maar ojee… Dat gaat echt veel energie kosten in het begin! We shall see.. Onee.. On verra!
Rond 16:00 uur komen we aan in Canillo, Andorra, en we besluiten nog snel een kijke te nemen bij de via ferrata die we willen doen. De juiste naam kunnen we op het bord niet precies terugvinden, maar de route zien we wel dus we doen een poging. Na een paar meter vind ik het toch wel heel spannend.. De voettreetjes zijn mini en er is ook niet veel om je aan vast te houden. Wie weet wat er later nog komt in deze route! En het is al laat op de middag en uit die wolken boven ons valt misschien straks wel regen! Vol frustratie over mijn eigen bangheid en ‘gebrek’ aan doorzettingsvermogen, besluit ik dat ik hier geen zin in heb.. We gaan terug naar beneden. We doen even boodschappen in het volgende dorp, Encamp, en vinden dan een leuk klein knus dorps cafeetje waar de lokale mannen hun hele middag en avond doorbrengen. De barman doet zelf vrolijk mee, drinken en roken op de werkvloer is hier nog geen probleem! De wand is bekleed met mozaïek en er hangen gedroogde tabaksbladeren aan de muur, want dat wordt hier in Andorra veel verbouwd op de smalle stukjes landbouwgrond die beschikbaar zijn tussen de bergen in. We krijgen er een goede gazpacho en een bord vol gegrilde groenten uitgeserveerd, lekker! We mogen niet weg voordat we samen met de barman nog een zoet shotje hebben gedronken (het was duidelijk een zelfgemixt drankje, geen idee wat er precies inzat). Dan staan we voor de vraag: rijden we de camping op of zoeken we nog een wildkampeerplek? Dat laatste is wel het leukst, dus we rijden een berg op en vinden een grindpad tussen de velden waar geen huizen in de buurt staan. Een beetje steil is het wel en keren gaat niet op dit weggetje, hopelijk lukt het om morgenochtend achteruit omdat de verharde weg weer op te draaien!
De volgende ochtend blijkt het geen probleem om die weg weer op te rijden. Pfieuw 🙂 We doen grondige research naar de via ferrata Racons en vinden ‘m uiteindelijk. De route is recentelijk volledig vernieuwd en bekabeld en bewegwijzerd (ja, als je weet waar je op moet letten, zie je opeens overal bordjes staan naar de verschillende routes). We doen Racons en aansluitend Canal del Grau. Supermooi met spannende stukken erin! Na de twee ferrata’s is het nog een aardig stuk wandelen tot bij het uitkijkpunt. Op het wandelpad is niemand, maar de ‘mirador’ blijkt ook bereikbaar te zijn per auto, dus daar ontmoeten we andere toeristen. We pakken een ander wandelpaden naar beneden, komen nog langs een watervalletje en een klein klimgebied met behapbare routes van 4a tot 6b ofzo. Echt zwemmen kan in het beekje bij de waterval helaas niet, dus we keren terug naar de bus.
Een late lunch bij de auto en we zijn weg, verder richting Ager waar we op z’n laatst zaterdag willen aankomen voor de Belgian Open Paragliding competitie. Omdat we echt door de stad Andorra heen rijden, willen we er wel even een kijke nemen. De stad is niet zo bijzonder vinden we, en het oude centrum (Andorra la Vella) slaapt nogal.
Na het stadsbevolking rijden we via een prachtig stuk van de Pyreneeën naar Organya, een vliegstek die bekend staat om de vele acropiloten die er hun kunsten vertonen (en dus de vele reserves die tijdens het oefenen gegooid worden). Helaas staat de wind verkeer den wordt er maar weinig gevlogen vanmiddag. We besluiten om door te rijden en ergens onderweg richting Ager te overnachten. Ik wil graag nog even zwemmen in het meer ten noorden van Trenp, maar tegen de tijd dat we daar aankomen, is de zon weg en de wind aangetrokken. En daarbij blijkt dat er aan de waterkant geen goede wildkampeerplek is. Jammer! Uiteindelijk belanden we in een graanveldje bij Puigcercós, een drop dat letterlijk bestaat uit één verharde weg, een kerkje, een hoop boerderijkatten en een paar onverharde wegen. De treeplank van onze bus vindt onze offroadactiviteiten niet zo geweldig, maar het lukt toch om naar een mooi plekje te rijden. De boer komt nog even kijken naar zijn fruitbomen en hij zegt ons van een afstandje gedag. Weltrusten!
Nu we weer wildkamperen zijn we maar wat blij met de verkoeling van de Buech die op 400 meter lopen is van onze kampeerplek. De dagen worden steeds warmer, en het riviertje blijkt niet eens bijzonder koud te zijn! Vanuit de lucht zien we dat het afkomstig is van een stuwmeertje bij Serres. Logisch dat het niet zo koud is als een bergbeekje. We maken een overlandvlucht met de tandem (ik mag mee als passagier met Lode :D) en eindigen in Aspres-sur-Buech, na een prachtige low safe boven Pont Chabestan waar we van heel laag weer terug omhoog weten te draaien in een bel die steeds beter wordt. We steken na de landing te voet een beekje over en vinden al snel een lift naar Serres, waar we Bartje weer ontmoeten. Na een tussenstop in het centrum van Serres hebben we ook weer een snelle lift van een Franse dame tot in Laragne. Een dame overigens die vol overtuiging vertelt dat ze onderweg is naar Gap, terwijl dat volgens ons toch veel dichterbij is als je de andere kant op rijdt.. Nouja, daar zullen we ons maar niet mee bemoeien 🙂
Op maandag maken we nog eens een tandemvlucht, maar helaas, terwijl ieder ander sky hogh opdraait, zakken wij faliekant uit en staan we op de fishlanding. Grrrr. Zonde van de weggegooide dag. We krijgen een lift van de driver van Chris White z’n groep. Daardoor kunnen we nog even meegenieten van hun groep via de radio, want zij vliegen intussen al aan de andere kant van de vallei. Balen! We besluiten dan maar een wasje te doen en nogmaals een duik te nemen in de Buech. De lokale Genepy die we in Orpierre hebben gekocht smaakt extra lekker nu – de volgende keer nemen we een extra litertje mee!
Dinsdag reist Bartje door richting Greifenburg en wij vertrekken naar Andorra, onze tussenstop voordat we naar Ager doorrijden.
Jee, de tijd vliegt voorbij en steeds stel ik het schrijven van een blogpost maar uit. Nu dan toch hernieuwde energie gevonden om onze belevenissen op papier te zetten!
Op zondag 3 juli laten we Saint Jean Montclar achter ons en rijden we binnendoor naar via ferrata La Grande Fistoire in Le Caire. Het dorpje stelt niets voor maar bij de route is een toeristenbureautje. We huren er een poulie voor de drie tyroliennes die onderdeel uitmaken van de route. Voordat je met het gehuurde materiaal naar boven mag, kun je het uittesten op een kort kabelbaantje achter het toeristenbureau. Grappig en goed geregeld! Het eerste deel is een prachtige ferrata, daarna volgt een uitdagende deel met twee spannende hangbruggen en het afdalen gaat uiteindelijk via de drie kabelbanen. Echt een speeltuin voor volwassenen! Na een dikke drie uur staan we weer naast de auto. We rijden naar Orpierre, settelen ons naast een bekende Nederlandse camper, duiken in het zwembad en vinden daar Gaby en Steef!
Vorige zomer verzonnen we aan de bar in Kei het plan om eens een week af te spreken in Laragne / Orpierre, waar je zowel kunt vliegen als kunt klimmen. Gaby en Steef zouden dan met Ruud en mij een tandemvlucht maken, en wij met hen mee om te gaan rotsklimmen. Gaaf! De voorspellingen zijn goed voor komende week dus we hebben er allemaal vertrouwen in dat we elkaars passie en hobby kunnen ervaren.
Op maandag begint de Chabre Open competitie. We kiezen ervoor om vandaag nog even iets ons eigen hobby te doen, dus Lode en ik mengen ons in de drukte van de competitie op de start. Zodra het werkt vertrekken we. Het is een beetje turbulent op de ridge boven de start, dus we vertrekken richting het Noorden. Lode doet een verkennende vlucht langs alle kanten van de vallei en landt op de officiële landing van de camping in Laragne. Ik zak ergens onderweg uit – vond het weer vrij spannend in de lucht, en heb vrijwel direct een lift van een aardige Franse dame terug naar de camping. ’s Avonds gezellig met Gaby en Steef op de camping, dat voelt echt vertrouwd na alle gezamenlijke weekendjes in Fontainebleau vorig jaar! Helaas horen we dat er in de competitie iemand een fataal ongeluk heeft gehad. Het herinnert ons er nog eens pijnlijk aan dat paragliding niet voor niets een risicosport is.
Op dinsdagochtend rijden we met twee camperbusjes naar de camping in Laragne. Daar ontmoeten we Ruud en Ellen en met z’n zessen rijden we door naar de Bergied, een startplek 20 km verderop bij het dorp Sederon. Vanuit daar zie je de Mont Ventoux goed liggen. De wind is perfect dus we kiezen ervoor om niet te lang te wachten met starten. Steef en Gaby mochten onderling uitvechten wie met welke piloot mee ging, de uitkomst is dat Ruud zich klaarmaakt voor een tandem met Steef en ik voor de tandem met Gaab! Geweldig is het! Hoe leuk om de passie over te brengen en hoe leuk om een gek plannetje van een jaar geleden in uitvoering te zien! De zenuwen die er waren op de start hebben plaatsgemaakt voor enthousiasme en zelfs een beetje onderlinge competitie: ‘Ben jij wel of niet op de voeten geland??’ Ruud, Ellen, Steef en Gaab rijden alvast richting Laragne voor een welverdiende Leffe en ik haal nog even de bus op die op de start staat, en Lode die ergens tussen Sederon en Laragne is uitgezakt. Dan steelt Steef nog even de show met haar eigen 2,6 m2 paraglider / vlieger op het landingsterrein. Dat blijken de piloten ook wel interessant te vinden: het scheelt niet veel of ze krijgt hem niet meer terug 😛 We sluiten de dag af met een goede pizza en maken dan plannen voor morgen. Er is te harde wind (mistral) voorspeld, dus we spreken af om samen te gaan klimmen.
s’ Ochtends wordt al het materiaal verzameld: 2 lange touwen, ontelbare setjes (nouja, voor ons dan), ieders gordel, helm, water, eten, bandslingers van diverse formaten, een paar soorten karabiners en verschillende zeker- en afdaalapparaten. We kiezen voor het gebied ‘Chateau’, op wandelafstand van de camping en met simpele routes om mee te beginnen. Eerst maar eens wat toprope. Steef en Gaab hangen al voorklimmend om de beurt in een route een touw klaar. Intussen arriveert er naast ons een groepje kinderen met een instructrice. We staan verbaasd te kijken als de instructrice een van de kinderen (8 jaar ofzo) haar laat zekeren zonder extra veiligheidsmaatregelen. Even later gebeurt wat we niet verwacht hadden: ze gaat in het touw hangen, het kind kan de kracht niet houden en laat los, en ze maakt een hele lelijkerd. Als enige omstanders helpen wij waar we kunnen: met het verzorgen van de vrouw, het bellen van de hulpdiensten, het begeleiden en troosten van de geschrokken kinderen en het wegwijzen aan de bombiers die ter plaatse komen. Nadat ze (zonder levensbedreigend letsel) met de reddingshelikopter van de berg is gehaald, hebben wij niet zoveel zin meer om te klimmen. De rest van de middag spenderen we met biertjes, zwembad en veel napraten over hoe dit domme ongeluk gemakkelijk voorkomen had kunnen worden. Bah!
Op donderdag, wat deden we toen ook alweer? Vliegen denk ik, en relaxen. Oja! We rijden met de camper naar de Chabre startplaats. Omdat Steef rijdt, en de weg nogal smal is, vindt Gaby het bijna spannender dan het vooruitzicht van nog een tandemvlucht maken! We komen natuurlijk heelhuids boven en dit keer legt Gaby haar leven in Lode’s handen. Ze thermieken en gaan op pad maar landen helaas sneller dan gewild vlakbij Trescleoux. We besluiten dan maar het terras op te gaan en te gaan zwemmen tussen de makreel (?), rivierkreeften en het zeewier in het stuwmeertje bij St Genis. Lekker verfrissend wel!
Op vrijdag gaan we in de herkansing voor het klimmen. Alle spullen worden weer bij elkaar gezocht, we proberen niet al te veel meer te denken aan het ongeval afgelopen dinsdag, en gaan naar het gebied Le Belleric. Gelukkig is het wat bewolkt zodat we niet de hele middag in de brandende zon staan. We doen er een paar routes die Lode en mij goed afgaan, we abseilen om de beurt naar beneden (hoe cool is het dat dat gewoon kan met het zekerapparaat dat ik al heel lang had!) En dan beginnen we nog aan wat moeilijkere routes, zodat het voor Gaby en Steef ook uitdagend is. Nou, dat is het! De routes vallen een beetje tegen qua moeilijkheid en wij kijken rustig toe hoe ze zich erdoorheen worstelen. Gaaf hoor! Ik merk dat ik echt niet wil vallen, ook al kan er toprope niets gebeuren. Vooraf zei ik dat ik wel graag een simpele route wilde voorklimmen, maar dat bewaar ik toch liever voor een andere keer :):) Steef en ik verheugen ons al de hele dag op de Leffe blauw die ze in het cafeetje in Orpierre hebben. Als we er eindelijk zitten, blijkt: dat hebben ze helemaal niet!!! We kiezen dan maar iets anders en en zitten nog na te genieten van de geslaagde sportuitwisseling, tot Lode beseft dat de winkel over 5 minuten sluit en ernaartoe spurt.
Zaterdag komt Bartje ons vergezellen in Laragne en maken we een mooie vlucht. Op de start is het even wachten tot de wind van Noord naar Zuid draait en dan zijn we weg. s ‘Middags spreken we nog eens af met Gaby en Steef om te gaan soaren in Mison. Dit keer zijn Steef en ik aan de beurt. Bart speelt voor winding en staat helaas snel aan de grond, maar als wij 10 minuutjes later na een ietwat spectaculaire start (goed gelopen Steef!) in de lucht hangen, zijn de condities verbeterd en blijven we met gemak drie kwartier hangen. Een heerlijk relaxte vlucht. Achteraf horen we dat ons constante geklets tot op de grond te horen was. Oeps! Ook deze vliegdag wordt afgesloten in een restaurantje in Laragne. Steef biecht op dat ze van Lode’s accent toch wel 70% kan verstaan, maar van Bartje maar 10%. Hihi.
Bart en wij zoeken een wildkampeerplekje langs de Buech en Gaby en Steef rijden morgen naar huis. Het einde van een geslaagde en gezellige en bewogen week!
Op zondag 26 juni maken we een rustig vluchtje. Het is de eerste keer hier voor ons en in Saint Jean Montclar blijkt eigenlijk niets te zijn dan een skilift, wat hotels, een bakker en twee simpele restaurantjes. Als je de skilift uitkomt sta je bijna direct op de start. Heerlijk! Aan het eind van de dag is de inschrijving voor de Nordic Open. Lang wachten gaat gelukkig vergezeld met het terugzien van bekenden van de vorige Nordic waar ik bij was, in 2014 te Pedro Bernardo (Spanje).
Maandag is de wind te hard voor een taak. We rijden naar het skidorpje Les Orres en doen een prachtige en uitdagende via ferrata route: La Cascade. Het uitzicht is geweldig en op sommige stukken sta je op een paar rotsrandjes met honderden meters afgrond onder je. Gaaf!
Dinsdag is de eerste taak, een mooie vlucht door de vallei en even naar de andere kant van het meer richting Morgon. Ik vlieg zo lekker dat ik het risico niet wil nemen om het meer over te steken, want dat zou betekenen dat ik daarna 7 km pal tegen de wind in moet steken. In een seconde besluit ik om dat keerpunt over te slaan, dus ik vlieg door en kom op goal, maar in de score zie je dat niet terug 😛
De volgende dag is de taak ongeveer hetzelfde. Weer heen en weer in de vallei en op enig moment het meer oversteken. Ik maak een verkeerde keuze en sta daardoor redelijk snel aan de grond. Na een paar minuten komt er een Nederlander aangelopen: hij heeft een huisje in het naastgelegen dorp en wil graag alles weten over de comp en het vliegen. Na een lange uitleg vervolg ik eindelijk m’n weg! Saint Jean Montclar ligt op ongeveer 1300 meter, maar toch blijft het er erg warm tot het eind van de dag. Het zwembad van de camping is dus wel welkom!!
Op donderdag zijn de condities niet goed genoeg om te tasken. Wij rijden naar Le Lauzet om te kayakken op de Ubaye, één van de twee rivieren die uitkomen op het Lac de Serre-Poncon. Aangekomen bij de organisatie blijkt dat we met z’n tweeen twee gidsen meekrijgen! Zou dat echt nodig zijn? De route is 7km lang en best wel uitdagend. We hebben allebei een eenpersoonskayak en samen slaan we wel een stuk of vijf keer om. Het spannendste deel is volgens de gids zelfs moeilijkheidsgraad 4 maar we weten toch niet wat dat betekent 😛 dit kayakken is voor herhaling vatbaar!
Op vrijdag is er een derde taak, 62,7 km. De strekking is weer hetzelfde: in de vallei heen en weer en een keer het meer over richting Morgon. Dit keer durf ik de oversteek wel aan en het is prachtig!! Zaterdag is de laatste taakdag maar zodra de taak begint, blijkt er regen op komst en wordt het direct gestopt. Na de regen nemen we een kijkje op het country festival dat in Saint Jean is neergestreken. De paardenparade begint net als we aankomen en er zijn een stuk of 200 Amerika lovers aanwezig.
’s Avonds is het eindfeestje van de comp een line-dancing evenement achter het dorpsplein. Geweldig! De sfeer is super en het grappige is dat we echt op de dansvloer niet stil mogen staan. Een meneer heeft de taak om iedereen die niet danst, eraf te sturen. Langzaamaan vertrekken de competitiepiloten aangezien sommigen de volgende dag helemaal naar Noorwegen of Zweden moeten rijden. Wij duiken ook ons bed in en rijden de volgende dag richting Laragne.
De afgelopen week zijn we opgeslokt in het goede vliegweer en het strakke tempo van de SIV cursus in Annecy, het was heerlijk!
Zondagochtend 19 juni begint de SIV met een uitgebreide briefing naast de chalet van Jocky. Hij legt uit hoe de week eruit zal zien: afwisselend SIV vluchten in de ochtend en xc vliegen in de middag. De groep bestaat uit 15 man en is een aardige mix van Noren, Australiërs, Britten en wij. De groepsgrootte lijkt nogal problematisch maar valt in de praktijk reuze mee. We worden meteen ook gebriefd over de eerste manoeuvres voor maandagochtend, leuk!! Alles wordt gefilmd zodat we de manoeuvres tijdens de debriefing nog eens kunnen terugzien. Ondanks de matige condities vliegen we zondagmiddag een petit tour du lac. Daarna gaan we met zn allen uit eten bij een restaurantje waar we gedurende de week nog regelmatig terugkomen…
Maandagochtend beginnen we met symmetrische inklappers en b-lijn stalls. Niet veel aan de hand, alleen de Peak3 van Lode wil de symmetrische en a-symmetrische inklappers niet doen! Die leading edge lijkt wel van staal. We eindigen met wing-overs (dat doen we iedere vlucht als er genoeg hoogte over is) en gaan meteen naar boven voor vlucht twee. A-symmetrische inklappers (op speed) en big big ears.
Vlucht 3 zoek ik naar spin punt en naar het stallpunt. Lode doet alvast een full stall en daarna een dynamische asymmetrische inklapper. Dat resulteert in een twist en cravatte en tegen de tijd dat die succesvol verholpen zijn, is er alleen nog het frisse water om in te landen… Spletsh!
Vlucht 4 weet ik even niet meer wat ik heb gedaan.. Het scherm van Lode is nog nat maar op een geleend scherm kan hij alsnog wat oefeningen doen!
Even in de versnelling: Vlucht 5 spiralen. Vlucht 6 full stalls. Vlucht 7 SAT. Vlucht 8 SAT. En alle vluchten hebben we wingovers geoefend. De SATs waren echt gaaf en eigenlijk minder moeilijk dan verwacht. De risico’s als je iets fout doet: spinnen of in een spiraal gaan. Dat is nog te overzien! 🙂
Verder maken we deze week nog enkele crosscountryvluchten waarbij ik vooral kleine rondjes meer heb gevlogen en waarbij Lode 1x pas rond 20.00u retour kwam van een prachtige vlucht naar Mont Margeriaz en terug! Wat een goede afsluiting van de week.
Zaterdag 25 juni rijden we naar Saint Jean Montclar en settelen we ons op de camping L’etoile des Neiges. De taak van de Gin Wide Open is net gestopt vanwege harde wind en turbulentie en dat weerhoudt ons ervan om meteen naar boven te gaan voor een middagvluchtje. In plaats daarvan duiken we in het zwembad en proberen we de wifi uit 🙂
Donderdag rijden we weg uit het klimgebied waar we toch twee leuke vluchten hebben gemaakt. Via de Mont Blanc tunnel (58 euro! :O ) zeggen we gedag tegen Italië (ai, we hebben geen fles limoncello meer gekocht en ook geen gelato meer gehad!) en hallo tegen Frankrijk. In Chamonix stoppen we even om te zien hoe dat beroemde dorp er nou eigenlijk uitziet. Alle bekende outdoormerken hebben er een eigen, luxe winkel maar we houden ons in en kopen alleen een croissant en pain au chocolat. Bienvenue en France! De eindstations van de skiliften liggen nog in de wolk dus wij besluiten in een dorp verderop te gaan klimmen, in de hal ‘Mont Blanc Escalade’ naast het hoofdkantoor/fabriek van Simond. Het is hier alleen voorklimmen, van de 40 touwen zijn er slechts 4 toprope. Wat dijn dat we dit voorjaar de beginselen van het voorklimmen hebben geleerd in Puurs, dat komt nu goed van pas. Na het klimmen rijden we door naar Annecy. We besluiten eens luxe te doen en zetten ons neer op camping La Nubliere aan de rand van het meer van Annecy. Dit is komende week tijdens de SIV cursus ook de verzamelplaats voor de briefings en de landing voor de SIV vluchten. De tarp doet alweer goed dienst en met onze huidige set up kan de bus er zelfs half onder geparkeerd worden én hangt de slackline onder de tarp.
Vrijdag worden we wakker met regen. Na een langzame ochtend (waarop Lode een vuurtje stookt in een zelfgeknutselde stove burner en ik het dak van de bus poets) klaart het op en rijden we naar Planfait. We maken een vluchtje en wandelen daarna terug naar boven (zo’n 350 meter hoogteverschil) om de auto te halen. In de verte horen we al gedonder en als we boven komen zien we dat het om ons heen al fors regent.
We hadden geen 5 minuten later bij de bus moeten zijn!! De avond passeren we weer rustig onder de tarp. Intussen is Jocky met zijn team gearriveerd en spreken we af dat we, indien mogelijk, morgenochtend samen naar boven rijden voor een vluchtje.
Zaterdag is het droog als we wakker worden maar tegen de tijd dat we goed en wel hebben ontbeten, begint het weer te regenen. Hmm… We besluiten om onze indoorklimtrainingen dan maar door te zetten en vinden een prachtige boulder annex klimhal in Annecy: Cortigrimpe. Het gebouw is vorig jaar geopend en superleuk ontworpen met verschillende boulderkamers, een glijbaan, routes die over het plafond lopen of langs de glijbaan omhoog gaan, een paar touwklimmuren van 10 meter hoog, en een buitenklimwandje met voorklimroutes. We hebben dan ook eerst geboulderd, toen getoproped en daarna voorgeklommen. Als het nog eens slecht weer is, zullen we hier terugkomen! Daarna snel douchen, het supportersshirt aan en op zoek naar een cafe met tv voor de wedstrijd België – Ierland. Dat vinden we en het is niet voor niets, de uitslag 3-0 zorgt voor een vrolijke terugreis naar de camping 😉
Morgenochtend begint de SIV cursus van Jocky en als we de weersverwachting mogen geloven, wordt het gedurende de week steeds warmer en beter weer! Woehoe!
We worden maandagochtend wakker op de parking waar we zouden vertrekken op een meerdaagse wandeltocht. Helaas veel regen en ook alweer overontwikkeling (onweer) verwacht. We kiezen ervoor om naar de kust te rijden, daar is het tenminste lekker weer!
In Sirolo, een dorp vlak ten Zuiden van Ancona, zou een simpele via ferrata moeten zijn. Na een mooie wandeling (maar geen via ferrata gezien) vinden we toch het juiste pad dat ons langs de Passo del Lupo leidt, over een steil rotsachtig pad, tot aan de waterkant van de Adriatische zee. Een via ferrata kon je dit niet noemen, maar mooi is het wel! We nemen een duik in het water en genieten nog wat voordat we terugwandelen. De solardouche (je weet wel, die zwarte zak met water die alle dagen op het dashboard ligt) is bijna te heet: thuis zou ik de thermostaat ietsje lager hebben gedraaid. Dan is het tijd om een cafe op te zoeken: België – Italie!! Op cafe zijn Italianen heel lief, of is het plagerig? Want bij elk doelpunt of spannende move krijgen we een ‘shotje’ bier. De sfeer is goed, ondanks de uitslag 🙂
Dinsdag rijden we maar weer verder, alvast richting Annecy voor onze SIV met Jocky. Onderweg stoppen we bij een Boulderhal in Turijn, de Bside. Boulders worden daar niet aangegeven met de kleurtjes van de grepen, maar met stukjes tapes in diverse kleuren die naast de grepen zijn geplakt. In het begin is het megaverwarrend, want één route bestaat uit grepen van allerhande kleuren, maar na een tijdje went het wel en zijn de boulders leuk. Hier is het niveau van de routes, net als in Rome, hoger dan we thuis gewend zijn: voor echte beginners zijn er maar weinig routes te vinden! Na het boulderen gebruiken we zoals gewoonlijk even de lekkere douche en de wifi van de hal, voordat we onze reis vervolgen. We stoppen bij een vliegstek bij Ivrea, vlakbij Turijn, in de Aosta vallei. We komen Andy tegen die enkele weken geleden ook in Gemona was. De vallei is smal en er loopt een snelweg, rivier en treinspoor doorheen, maar toch weten we een rustig plekje te vinden aan de rand van een graanveld. Tijdens het koken komt er weer een onweer dichterbij en net als we de tarp gaan opzetten, begint het te regenen. Goede timing!
De volgende ochtend ziet het er beter uit. We bakken pannenkoeken als ontbijt en verkassen daarna naar de landing van Cavallaria, zodat we de shuttle bus naar de start niet missen. Die is er om 11 uur. Zodra we op de start aankomen is die net onder de wolken vandaan gekropen. Het regent af en aan en ziet er niet veelbelovend uit, dus zodra het zo goed als droog is starten we. De condities in de lucht: lichte regen en hele zachte thermiekbelletjes. In de hoop datjes verderop minder regent vertrekken we op een overlandje, maar naar boven thermieken IN de regen is toch wat overdreven. We buigen af richting een zonnig dorpje en na een half uurtje eindigt onze vlucht in Fiorano Canavese. Terug op de landing zien de condities er mooier uit dus gaan we voor een tweede vlucht. In het begin zeer veelbelovend maar al snel vond ik de wolken te groot. Ik land bij de bus en haal Lode op die aan de andere kant van Ivrea is geland. De vliegdag is voorbij maar de vakantiedag nog lang niet dus we begeven ons naar het historisch centrum van Ivrea. Later op de avond zoeken we weer een plek in een graanveld en de volgende ochtend rijden we door naar Annecy.
Vorige week vrijdag eindigden we in een boomgaardje bij Napels.
De volgende ochtend rijden we door naar Castelluchio, in het nationaal park Monte Sibillini. Het dorpje met maar 150 inwoners ligt op een hoogvlakte: prachtig! De hele vlakte, Piano Grande, is grasland, geen bebouwing en alleen aan de randen wat landbouw. Er zijn vliegstekken maar de wind is te hard. Vlak voor we bij Castelluchio aankomen, zien we een groep parapenters op een oefenhelling spelen. We voegen ons bij hen in de hoop op een soarvluchtje. Helaas komen we net te laat: tegen de tijd dat we omhoog zijn gewandeld vind ik de wind te sterk. Lode komt nog wel weg maar kan niet veel anders doen dan gewoon rechtdoor vliegen tot hij weer op de grond staat. Jammer! We rijden door naar Castelluchio en wat blijkt: het zit er bomvol met toeristen!!! Bussen vol Amerikanen en Japanners komen hier blijkbaar naartoe. Na een kort rondje in het dorp (geen supermarktje, alleen souvenirshops en restaurants) gaan we naar Visso voor de boodschappen en settelen we ons op een camping in Ussita. Die is officieel nog niet open maar tot zondagmiddag kunnen we er wel blijven, tot de eigenaar weer naar huis gaat. Onder de tarp genieten we van de fikse regenbuien. Een van de gastheren van de camping vertelt dat hij de volgende ochtend paddestoelen gaat plukken. Hmmm, mogen we mee? 🙂
Zondagochtend om 4:25 uur gaat de wekker. Pffff. We staan snel op, eten wat en stappen in de Lada Niva 4×4 van onze Italiaanse vriend. Samen pikken we nog een andere Italiaan op en rijden we de berg op. Ze discussiëren druk met elkaar welke weide op dit moment van het jaar het beste zou zijn, en welke paddestoelen je er kunt vinden. Uiteindelijk stoppen we ergens. De mandjes komen uit de achterbak en ieder gaat een kant op. Blijkbaar is het daadwerkelijk zoeken naar paddestoelen geen sociale aangelegenheid. We vinden er een paar maar die blijken niet eetbaar of niet lekker genoeg of al bedorven. Na lang rondstruinen hebben we samen toch een aardig gevulde mand!
Als we na het plukken terugrijden, verzorgen de mannen nog een toeristische route langs het Sanctuario di Macereto. En na een koffie in Ussita zijn we rond 9 uur terug op de camping. We krijgen een groot deel van de paddenstoelen inclusief uitleg. Welke kun je rauw eten en welke moet je per se goed bakken? Al gauw zitten we aan een vervroegde lunch.Het weer lijkt so so te worden dus we bereiden ons voor op een meerdaagse wandeling. We verzamelen al het materiaal en eten voor 2 dagen en vertrekken naar het startpunt van onze hike in Frontignano di Ussita. Na toch weer een gigantische regenbui lijkt het op te klaren dus we vertrekken. Het eerste uurtje is zonnig maar dan begint het… Dikke druppels en het onweer komt steeds dichterbij. Schuilen voor de regen gaat eigenlijk niet (of we hadden snel ons tentje moeten opzetten). Nouja.. Tot op het been verzopen, vervolgen we onze route We komen een nieuwsgierige kudde paarden tegen waarvan er eentje het liefst Lode’s rugzak opeet. Ze achtervolgen ons een tijdje tot we te ver weg lopen. Het begint weer te regenen en te waaien. Één geluk: hierdoor horen de gemzen niet dat wij de hoek om wandelen en zien we er een stuk of 10 over het pad springen. Cool! Ze zijn in dit natuurgebied uitgezet rond 2000 en inmiddels is er een aardige populatie. Bij de top van een kabelbaan aangekomen kunnen we kiezen: doorlopen volgens de geplande route of terug naar beneden wandelen richting de auto. Omdat er nog steeds nieuw onweer dreigt, doen we dat laatste. Jammer maar helaas 😦 Als we even later warm en droog in de bus zitten, barst er weer onweer en stortregen los. Goede keuze gemaakt! Voor de volgende dag maken we nieuwe plannen, de trektocht moet nog even wachten.
Wow, deze dagen vliegen voorbij! Woensdag worden we wakker in een stralende zon en na een relaxt en uitgebreid ontbijtje op onze vaste kampeerplek op het grasveldje naast de parkeerplaats van Antica Norba (de archeologische opgravingsplaats waar de start van Norma op ligt), vervolgen we onze tandem’training’. Lode is aan de beurt om als piloot te vliegen, en het is rond 11 uur nét thermisch genoeg om tot boven starthoogte te thermieken. We toplanden en gaan direct door voor nog een vlucht. Vandaag lukt het alle zeven (!!!) keer om te toplanden en hebben we goede starts en veilige én leerzame landingen. Het thermieken dus daar besteden we niet meer tijd aan dan nodig. Starten, omhoog thermieken, landen, en van piloot/passagier verwisselen voor de volgende vlucht. Dan vinden we de overontwikkeling van de wolken te groot worden en maken we nog een wandeling beneden in de vallei. ’s Avonds bedenken we wat we aanmoeten met het weerbericht. Het wordt de komende dagen slecht weer in Norma en in de Alpen is het ook nog niet verbeterd. Wat zullen we doen….
Donderdag regent het – zoals voorspeld – de hele dag en rijden we naar Rome op zoek naar een klimhal. De eerste poging is nogal treurig: de kleuren en routes zijn niet van elkaar te onderscheiden in deze boulderkamer (hal kun je het niet echt noemen). We rijden door naar een andere boulderhal en komen onderweg met onze bus en al door het oude centrum van Rome. Mooi! De hal Rock It is wel leuk en ondanks het hoge niveau van de boulders klimmen we een hele reeks uit. Daarna genieten we van een uitgebreide douche. Ik ben helemaal fan van onze dagelijkse manier van douchen: leg een Ortliebzak gevuld met water overdag op het dashboard in de zon, hang die zak vervolgens aan een tentstok tussen de achterdeuren van de auto en je hebt iedere avond een heerlijke buitendouche. Maar een echte warme douche met onbeperkte watersupply bij Rock It is toch ook heerlijk! Hierna maken we nog uitgebreid gebruik van de free wifi (even wat topokaarten downloaden en de XC magazine) en rijden we door richting Piedimonte Maltese. Dat ligt wat zuidelijker, vlakbij Napels, en daar verwachten we beter weer. Het is nog vroeg als we aankomen dus we doen een toeristische toer door het stadje. We zien een treinstel met ingebouwde motor (dus geen locomotief nodig) 😛 Het meest chique restaurant van het dorp, dat ons wordt aanbevolen door een groepje lokale hangouderen, blijkt pizza’s te verkopen in de prijs van 3,50 tot 7 euro. En nog lekker ook! Na het eten zoeken we in de buurt een slaapplek. Het gebied is vrij dicht gebouwd dus we vinden geen achterafweggetje waarop we uit het zicht kunnen staan. Dan maar een wei naast een rustige dorpsweg – daar zal toch geen haan naar kraaien als we er een nachtje staan? Zodra we er staan, komt er een een man op een brommer langs. We snappen niet goed of hij de eigenaar van het land is of niet, maar hij waarschuwt ons voor de politie die misschien een probleem kan maken van onze aanwezigheid daar. We nemen het risico maar voor lief. Maar… Rond 23:30 uur worden we bruut wakker gemaakt door blauwe zwaailichten en twee agenten die met een zaklamp om de bus heen lopen en hard op de deur kloppen. We schieten wakker en wat volgt is een uitgebreid gedoe over waarom we hier zijn, het zoeken van paspoorten, het doorgeven van onze namen en kenteken. Lode staat buiten en ik blijf binnen, en na wat een eeuwigheid lijkt te duren snappen ze dat we maar gewone parapente toeristen zijn die een nachtje met de bus kamperen. Met een nors ‘goedenacht’ vervolgt de politie de nachtronde en proberen wij weer in slaap te komen.
Vandaag, vrijdag, is de wolkenbasis laag maar omdat we naar Piedimonte Maltese zijn gekomen, willen we er ook graag de meestgebruikte start bekijken: Calvisi. Na een weg vol steile haarspeldbochten komen we aan bij een mooie grassige weide met wat zomerverblijven die niet in gebruik lijken te zijn. Waren we nou hier maar naartoe gekomen om te slapen vannacht! De start is groot en mooi, kort gras, lekker steil en op een aantal grote keien na helemaal vrij van obstakels. Ik maak een vlucht en Lode rijdt de bus naar beneden. De vliegcondities lijken niet sterk te verbeteren dus we besluiten om een toeristisch bezoek aan de ruïnes van Pompei te brengen. Indrukwekkend vooral door de enorme uitgestrektheid van de opgravingen en de mate waarin de vondsten nog intact zijn! Helemaal moe geslenterd bedenken we aan het eind van de dag waar we het beste heen kunnen gaan, nog steeds gezien de matige weersvoorspelling (het lijkt wel overal te gaan regenen de komende dagen!). We besluiten richting Monti Sibillini in Umbria te rijden omdat we daar kunnen afwisselen tussen vliegen, hiken, misschien wel kayakken, fietsen, Middeleeuwse stadjes bezoeken etc. Vlak boven Napels stoppen we om te slapen en zo komt het dat we hier nu in een boomgaarden met hazelnootbomen heerlijk rustig een rose’tje drinken!
Vorige week dinsdagavond, 31 mei, kwamen we aan in Norma.
Na de mooie avondvlucht zoeken we een onverhard weggetje vlakbij de start waar we met de bus rustig kunnen overnachten. De volgende ochtend lijkt het goed weer, maar op de start blijkt de wind cross te staan. De wind lijkt niet al te hard dus wij besluiten toch uit te pakken. Het plan: een korte vlucht naar de landing beneden en dan terug omhoog hiken – we hebben niet voor niets de hike en fly harnassen bij ons (Woody Valley Connect Reverse). Na een spectaculaire maar veilige start van Lode heb ik zelf twee misstarts. Daarna pas besluit ik dat de wind eigenlijk te hard cross is om veilig te kunnen starten. Lode landt beneden en ik pak op de start mn spullen in. Niet veel later begint het te regenen en na een uurtje pik ik Lode op halverwege de berg na een mooie wandeling (op die route regende het gelukkig niet!). Nadat de regen wegtrekt gaan we fietsen. Eerst hard naar beneden, 450 meter, van Norma naar de vallei, en dan omhoog om in het naastgelegen dorp Sermoneta te gaan lunchen. Helaas helaas knapt mijn fietsketting al heel snel op het klimmende gedeelte en moet ik de resterende klim te voet afleggen. De lunch laten we niet aan ons voorbij gaan: we zitten er heerlijk in het Middeleeuwse ‘centro storico’. Vervolgens fietst Lode terug naar Norma terwijl ik terug lift om de bus te gaan halen. Samen halen we de fiets op. Een snel bezoek aan de fietsenmaker in Latina (jeej, ik heb nu meteen een fietscomputertje!) zorgt ervoor dat de rust wederkeert en in Sermoneta vinden we een prachtige plek in een olijfboomgaard om te overnachten.
Donderdag worden we wakker met regen. Lekker lang lezen in bed tot het droog wordt, boodschappen doen, een wandeling naar Bassiano (zo’n 15 km heen en terug), wat een vakantiegevoel! Het blijkt een nationale feestdag te zijn maar daar merken we niet zoveel van.
Op vrijdag is het goed weer en vliegt Lode mooi richting t noorden voorbij Altena, zelf ben ik niet zo happy in de lucht (achteraf blijkt omdat ik veel te licht beladen ben met mn lichtgewicht spullen, waardoor mijn scherm zenuwachtiger is dan ik leuk vond..). Ik haal Lode op in Altena en om de dag af te sluiten doen we een toeristisch toertje door de dorpen in de buurt. Altena ligt op de berg en is volledig autovrij. Bij een lokale slijter kopen we wijn zo rechtstreeks uit het vat. In je zelf meegebrachte fles of een plastic petfles van de winkel. Jummie! Weer terug slapen we nog een nacht in de olijfboomgaard, de eigenaar komt af en toe langs maar vindt het duidelijk geen probleem.
Zaterdag doen we nog eens over wat we eigenlijk op vrijdag Wilden doen: naar beneden vliegen met de hike en fly spullen en naar boven wandelen. Helaas begint het hard te regenen als we ingepakt zijn en lopen we zeiknat naar boven. Ongeveer 1:45 uur doen we over de 450 hoogtemeters. Later doen we het nog eens over, dit keer via een andere route die ervoor zorgt dat we door heel hoog gras/riet moeten, tot we eindelijk een begaanbaar pad vonden. De rest van de wandeling is prachtig! Omdat we moeilijk in de olijfgaard van die particulieren kunnen blijven slapen, verhuizen we naar het grasveldje naast de parkeerplaats in Norma. Een rustig plekje waar we de komende nachten ook zullen blijven terugkeren!
Zondag ziet het er mooi uit en vertrekken we samen voor een overlandvlucht. Het gaat lekker tot bijna in Altena, waar er veel tegenwind is uit allerlei richtingen. We hadden misschien eerder een andere keuze moeten maken? Na een moeizaam eerste deel van het terugliften, worden we opgepikt door twee hippies, zo uit de jaren 60 weggelopen, die ons blijkbaar die ochtend al hadden gezien op de start. Zelf doen ze niet aan Paragliding maar zijn ze een weekendje weg uit hun stad Rome. Onderweg stoppen we om kersen te plukken, heerlijk relaxt. De winkels zijn natuurlijk dicht op zondag,, dat hadden we kunnen weten, dus we ‘moeten’ maar weer een keer uit eten 😉
Maandag is een experimenteer-vliegdag. Er rammelt iets aan de auto, en om het zekere voor het onzekere te nemen brengen we de bus naar een Servicio vlakbij de startplek. De monteur kan er direct naar kijken dus wij laten de auto achter en beginnen met een ochtendvlucht. Ik heb m’n hike en fly gerief aangevuld met waterballast in de hoop dat het prettiger vliegt met meer kilo’s. En dat doet het! Na de eerste vlucht kunnen we toplanden om de auto te aan halen. Er blijkt een remblokje los te zitten maar dit is totaal niet gevaarlijk, het rammelt alleen een beetje… Oke! De tweede vlucht vind ik minder prettig door de dreigende wolken en ik besluit beneden in de vallei te landen.
Dinsdag vliegen we met de tandem. Het idee is om af te wisselen als piloot en passagier zodat we er allebei weer een beetje inkomen. Na drie vluchten worden de wolken wel erg groot en tegen de tijd dat we terug op de start zijn na de derde vlucht, regent het. Het ziet er niet naar uit dat het nog vliegbaar wordt vandaag, dus we halen de auto op die een grote onderhoudsbeurt heeft gekregen en rijden naar Latina op zoek naar een Lavenderia automatica: een wasserette. Het regent nog steeds maar door ons geniale waslijnbusinrichting in combinatie met de verwarming op maximaal, creëren we onze eigen droogkast 🙂 ’s Avonds zetten we de tarp op om droog te kunnen buiten eten. Vlakbij hoorden we al dagenlang honden blaffen en janken. We zijn gaan kijken en het is echt zielig, minstens vijf honden,ieder aan een ketting, die elkaar helemaal gek maken met hun geblaf. De kennel ziet er verder wel goed onderhouden uit gelukkig…
Kortom: uiteindelijk hebben we deze week best veel kunnen vliegen en al onze spullen kunnen testen. Morgen lijkt nog OK reizen qua weer, daarna zoeken we wellicht een nieuwe plek op.
Oh jee, geen leuke foto’s gemaakt dit keer. Hier dan toch: savonds met een dekentje en een boek dik aangekleed buiten zitten, en: we zijn al door 1 stoel heengezakt. Waardeloos!!
Maandag in de auto schreef ik de vorige post.
We bereiken al rijdend goed weer en besluiten om vlak onder Bologna een korte via ferrata route te doen: voor mij is het de allereerste, leuk! De via ferrata di Badolo is erg kort en goed te doen, een leuk begin. We komen onderweg wat locals tegen die aan het voorklimmen zijn.
Na de klim en wandeling zetten we onze reis voort. Op de kaart zien we albergo Monte Matanna, in de bergen ten noorden van Lucca, het lijkt een leuke overnachtingsplek en er is een via ferrata in de buurt voor de volgende ochtend. Helaas worden we de volgende dag wakker met een dik wolkenpak om ons heen. We rijden dus door richting Norma, de hele weg vlak langs de kust, en onderweg stoppen we even bij Grosetto in de buurt voor de lunch.
Bij een tankstation komt de motor niet meer op gang…. neeee! Ons lieve busje laat ons in de steek. Gelukkig, de sleepdienst komt vrij snel en de garage, die vijf km verderop zit, weet het probleem binnen een kwartier te verhelpen. Vakmanschap! Tijdens het slepen, op de snelweg, moeten we trouwens allebei in onze bus blijven zitten, in plaats van veilig in de sleepwagen.. een bijzondere ervaring!
Rond 18:00 uur komen we aan in Norma. Er wordt nog gevlogen! We maken een heerlijk relaxte avondvlucht van een half uur a drie kwartier en ontmoeten er enkele Britten, die ook Gemona zijn ontvlucht vanwege het weer.
Afgelopen vrijdag rijden we iets na twaalven ’s middags vanuit Antwerpen, op naar de British en Dutch open in Gemona del Friuli in Noordoost Italië.
Onderweg zien we:
– een motorrijder die een wheelie doet en intussen keihard optrekt op de Duitse autobahn, spektakel.
– een boot op een vrachtauto die we 3x moeten passeren omdat die ons bij ieder tolpoortje weer voorbij gaat.
– geen files!
Kortom: we hebben een voorspoedige reis en om 00:30 uur arriveren we op de landing in Bordano, waar van de eigenaar vrij gekampeerd mag worden. Op de landing treffen we locals met een kampvuur en stevige boemboemmuziek, maar ze gaan snel weg, of wij vallen gewoon snel in slaap…
Zaterdag ontmoeten we de eerste Nederlanders en andere bekenden en maken we meteen een mooie vlucht. Het begint heiig maar de lucht trekt later op de dag helemaal open. Na het vliegen is er nog tijd voor een late lunch in het oude centrum, een snelle en soepele registratie voor de competitie, boodschappen en een buitendouche op onze rustige kampeerplek. De twee oudere Italiaanse dames die nét aan komen wandelen heb ik maar vriendelijk gevraagd om even de andere kant op te kijken of zich er niets van aan te trekken, en zij vinden het vooral erg grappig.. “non importante!” Hout sprokkelen en een kampvuur bouwen vormen een perfecte afsluiting van de dag.
Op dag één van de competitie ziet het er niet veelbelovend uit: met rugwind op de start en donkere wolken is er initieel genoeg tijd om bij te kletsen met alle lang-niet-geziene piloten. Om 13 uur zijn de condities voldoende verbeterd om een taak (71 km) te starten, maar vanwege regen op de route moet deze toch al snel gestopt worden. Iedereen hangt nog even rustig in de lucht tot de buien te dichtbij komen. Niet veel later begint het te regenen en dat gaat door totdat we gaan slapen. Helaas!
Omdat we vanochtend in de regen wakker worden en de weersvoorspellingen er niet rooskleurig uitzien, besluiten Lode en ik om verder zuidwaarts te rijden richting De Apennijnen en misschien Norma. Zojuist resulteerde dat al in een heerlijke zonnige lunch vlakbij Venetië. We zullen zien hoe het zich verder ontwikkelt.
Liefs Karlien
Ps: ik weet nog niet hoevaak ik de blog ga bijwerken en hoe uitgebreid, maar dit is een beginnetje!
There are no impressive results in this list, but a lot of great memories and a progressive line in performance. I love to learn.
2015
2nd woman Dutch Open – Saint André les Alpes (16th overall)
6th woman British Open – Saint André les Alpes (114th overall)
2014
7th woman British Open – Gemona, Italy (110th overall)
1st woman Dutch Open – Gemona, Italy (8th overall)
4th woman Spanish Paragliding Championships – Piedrahita, Spain (124th overall)
10th woman Nordic Open – Pedro Bernardo, Spain (89th overall)
9th woman Pre Worlds and Colombian Open – Roldanillo, Colombia (121th overall)
2013
10th woman Ozone Chabre Open – Laragne, France (74th overall)
7th woman British Open – St. Andre les Alpes, France (123th overall)
2nd woman Dutch Open- St. Andre les Alpes, France (18th overall)
2012
5th woman, Ozone Chabre Open – Laragne, France (39th overall)
2011
4th woman, Ozone Chabre Open – Laragne, France (62th overall)
2015 for me is – among others – the year in which I discovered Fontainebleau. Guided by two amazing friends I visited this beautiful area three times. It is located just south-east of Paris and the bouldering gets better every time.
In June I did my first tandem flights as a pilot. After a lot of very instructive and fun flights with lovely (and ‘annoying’) passengers I now almost finished my tandem education. I want more!
My goal for the next few months is to bring this blog to life with more extensive posts. Fly safe!
De naden smeren we in met siliconenkit zodat ze waterdicht zijn.
Karlien natuurcoaching 
