Dolomieten met Gaby en Steef!

Avonturen met Gaby en Steef in de Dolomieten!

Na het lange weekend in Disentis (zie vorige blogpost) rijden we door naar de Dolomieten. Omdat we geen hele dag willen ‘opgeven’ als reisdag stoppen we onderweg nog ergens om te wandelen. Op de parkeerplaats komt de kou en harde wind ons tegemoet maar op dit moment is het droog dus we stippelen een wandeling uit van ongeveer 12 km. Het is de eerste keer deze vakantie dat we alle hoogtemeters die we nemen ook weer terug naar beneden moeten wandelen – de vorige dagen kon het afdalen steeds per parapente! Op onze tweedaagse wandeling in de Ardennen een paar weken geleden kreeg ik tijdens het afdalen veel last van mijn knie, dus het is spannend om te merken hoeveel mijn lijf vandaag aankan.

We stijgen de eerste 200 meter snel en steil. Een paar trailrunners komen ons tegemoet: jeetje, wat een uitdaging en belasting van de gewrichten moet dat zijn! Al snel raken we uit het zicht van de vallei met de autoweg en wordt het lekker stil. We kijken uit op een rotsig, ruw landschap met de laatste resten van een gletser aan het uiteinde van de ‘kom’. De lucht wordt steeds donkerder en op een gegeven moment begint het te druppelen. We stijgen nog steeds en zien op de kaart dat we nog niet eens eenderde van de route hebben voltooid! Toch ziet het er niet uit alsof het gaat onweren en we zijn ook niet zo ver van de bewoonde wereld vandaan dus we besluiten om door te wandelen. Na een tijd kan de regenjas weer uit. Een bergmarmot zit parmantig op een rots en kijkt ons uitdagend aan. Prachtig! Na een tijdje stilstaan besluiten we verder te wandelen en wat blijkt – die marmot is helemaal niet bang voor ons. Hij huppelt steeds een paar meter verder over de rotsen en zit dan weer stil. Zouden die dieren de mens niet als natuurlijke vijand zien? Onderaan de gletser komen we veel kleine waterbassins tegen. Gevuld met ijskoud gletserwater. Tijdens de regenbui grappen we al een paar keer: als straks de zon schijnt springen we erin! Oh nee……. De zon schijnt nu daadwerkelijk! Een beetje laf komen we terug van ons enthousiaste zwem-idee en wassen alleen even onze handen en gezichten in het ijskoude water. Na terugkomst eten we hongerig alles op wat we nog bij ons hebben: een stukje stokbrood met kaas, een restje salade, stukje chocola, het laatste puntje van onze Goldmann notentaart en twee orangina’s. Tijd om verder te rijden richting Gaby en Steef.

We kiezen ervoor om een toeristische route te nemen over de Stelviopas. Bovenop de pas ligt een van de weinig zomerskigebieden, maar dit jaar is het dicht vanwege te weinig sneeuwval. Het is een gek contrast; de kleurrijke souvenirwinkeltjes en vele motorrijders die hier van het uitzicht komen genieten en daarnaast de grote appartementsgebouwen en hotel-restaurants die dichtgetimmerd zijn vanwege het uitblijven van het skiseizoen.

‘s Avonds arriveren we op de camperplaats die Steef en Gaby hebben uitgekozen. Het is al 21u dus we steken gauw de bbq aan en maken nog wat te eten, terwijl we uitgebreid bijkletsen met de sabbatical-reizigers! De volgende dagen vullen we met veel kletsen, een beetje uitslapen, prachtige wandel- en via ferratatochten en gekke avonturen.

Nu we hier weer gezellig samen buiten zitten lijkt het voor mij helemaal niet zo lang geleden dat we vorig jaar in Bleau of Orpierre op de camping zaten. Voor morgen heeft Steef een via ferrata uitgekozen. Niet te moeilijk, niet te lang (ivm kans op regen in de loop van de dag), en niet te ver rijden vanaf onze camperplaats. Vol enthousiasme stappen we op de teleferico Cinque Torri en wandelen we richting de via ferrata. Tijdens het aanlopen zien we al verschillende mensen in de route zitten. En als we aankomen bij het beginpunt schrikken we even: het eerste deel van de route ziet zwart van de mensen, met name families met jonge kinderen. We besluiten het te proberen (‘misschien valt het wel mee’) maar als we na 20 minuten nog steeds niet meer dan 5 stappen in de via ferrata hebben kunnen zetten, besluiten we gewoon om te keren en een wandeling te gaan maken. We raken hier alleen maar gefrustreerd van. Wat volgt is een hele mooie wandeling. Het eerste stukje over de bovenkant van de ridge is nog heel druk. Iedereen wil graag een kijkje nemen bij de rifugio Averau. Na een beetje twijfelen en draaien en denken ‘is dat niet kinderachtig!!’ koopt Steef er een echt verzamelitem: ‘the Dolomites passport’. In iedere berghut ligt er een stempeltje, vaak met een mooie afbeeldingen van de hut en het uitzicht, zodat je zelf je paspoort kunt afstempelen en je herinneringen aan de hike erbij kunt schrijven… Spaar ze allemaal 🙂 Zodra we verder wandelen (en nog een stukje moeten afdalen via een bekabelde via ferrata) komen we bijna niemand meer tegen en de rest van de wandeling hebben we de Dolomieten voor onszelf! Als we de kabelbaan terug naar beneden nemen, besluiten we om vannacht op deze parkeerplaats te blijven. Het ligt wat minder dicht bij de weg en we verwachten niet dat we hier weggestuurd worden. Wij moeten nog om boodschappen want we hebben nu echt niets meer ‘in huis’ en dat wordt nogal een uitgebreide uitstap. Het is ongeveer 15 km rijden naar Cortina d’Ampezzo en tegen de tijd dat we de supermarkt, bakker, pinautomaat en waterpunt hebben gevonden en nog een gezellig rondje door de stad hebben gewandeld, zijn we een paar uur verder! Onderweg terug naar de parkeerplaats zetten we ons nieuwe warm-douchewatersysteem aan en door het koelsysteem van de auto hebben we tegen de tijd dat we parkeren heerlijk warm water. Bijna te heet om onder te staan. Daar willen Steef en Gaby ook wel eens gebruik van maken, want zelf hebben ze uit besparingsoogpunt geen warm douchewater meer in de camper! Net op tijd zijn we klaar want het regent al. We maken eten en kruipen dan lekker in de camper. Zo gezellig!

De volgende dag besluiten we een andere via ferrata uit te proberen. Ook vandaag is er weer kans op regen maar we verwachten tot 14:00u droog te houden. We kiezen een route met een iets hoger niveau in de hoop dat er geen families met kinderen te vinden zijn. Als we dit keer aankomen bij de via ferrata zijn er ook wel een paar dingen aan te merken: mensen zonder helm, een koppeltje waarvan de een de ander probeert te zekeren omdat ze anders niet naar boven durft, etc.. Maar het is hier niet zo druk dus we besluiten te starten. Al snel kunnen we het zekerende koppeltje voorbij steken en kunnen we rustig ons eigen tempo wandelen, klimmen en klauteren. Het is een prachtige route, op sommige stukjes best uitdagend maar niet te spannend. Alleen… het wordt nu wel heel donker boven ons hoofd. En de eerste regendruppels beginnen. Al snel horen we het ook dichtbij donderen en niet veel later staan we in de stromende regen, met een ijzeren haak aan een ijzeren kabel geklikt, bovenop een rotsachtige berg. Geen goede situatie als er een onweer over je hoofd trekt… Het is nog best een eind tot het einde van de route en we vinden het niet verantwoord om verder te klimmen aan de stalen kabel. Op een vlak, veilig stukje koppelen we ons los van de kabel, dat is alvast een zorg minder. Lode spot een escaperoute aan de zijkant van de rots. Een soort steile glijbaan met veel losliggende stenen en zand. Als we daarlangs naar beneden kunnen, komen we uit op een paadje waarlangs we veilig terug naar beneden kunnen wandelen. Lode gaat eerst op ontdekking.. Oh jee… als hij daar maar niet valt of vast komt te zitten op een plek waar hij niet meer naar boven of naar beneden kan. Is dit wel een goed idee? Ik vind het maar niets.. Maar op een gegeven moment roept Lode dat hij veilig beneden is en dat we kunnen komen. Op m’n kont en met mijn wandelstokken in de hand glibber ik langzaam naar beneden, bang om uit te glijden en ongecontroleerd weg te schuiven. Zodra Gaab en Steef achter me aankomen, valt er steen en gruis naar beneden. Gelukkig heb ik m’n helm nog op! Achter hen komen nog twee mannen die nogal weinig afstand houden. De steenval en spanning wordt er dus niet minder op… We zijn ZO blij als we zonder kleerscheuren op het pad uitkomen! Intussen is de regen gestopt maar je ziet de volgende wolk alweer aankomen. Van alle kanten komen er mensen uit de bergen gesneld die ook een ontsnappingsroute hebben gevonden. En inderdaad, als we bijna beneden zijn begint het weer flink te regenen en donderen. Met een welverdiende chocolademelk kruipen we de bus weer in – altijd avontuur als wij met z’n vieren op pad zijn!

We rijden terug naar onze inmiddels favoriete parkeerplaats bij de kabellift Cinque Torri en duiken nog even het cafeetje in. Als we ons biertje bijna op hebben worden we naar buiten geveegd. Of je nu aan een uitgebreide Westmalle tripel zit of een simpel frisje, over 4 minuten moet iedereen buiten staan. De rest van de avond zitten we onder de luifel naar de regen te kijken. Morgen na het ontbijt nemen we afscheid en reizen we door naar Sillian voor So You Think You Can Fly!