We kijken vanuit onze tent naar de regen die moeite doet om het net aangestoken kampvuurtje uit te doven. Om de beurt trekken we een regenjas aan, rennen we naar buiten en gooien we een paar nieuwe takken op het vuur. De regen is hardnekkig, maar ons vuur is ertegen bestand. Van 17:00 tot 22:00 spelen we dit spelletje met de natuurelementen en dan geven we het op: de regen heeft gewonnen.
Begin 2016 vatten we het plan op om in de zomer van 2016 minstens 1x te gaan hike en fly-en: vliegen, landen op een berg, daar overnachten met eigen spullen en de volgende ochtend weer verder vliegen (of wandelen). Om dit plan te kunnen uitvoeren hebben we wel de juiste uitrusting nodig: een ultralichtgewichte tent, matjes, slaapzak en kookgerei. Een zoektocht op internet levert talloze lijstjes op ‘best hiking gear 2016’, ‘ultra light weight trekking’, ‘how to reduce weight in your backpack’ etc. Maar we vinden alle tentjes te groot, te zwaar of te duur. En de slaapzakken zijn te dun, te zwaar, te groot, niet samen te voegen tot een tweepersoons model, of te duur. Wat nu? We besluiten de creatieve kant op te gaan en bestellen voor een slordige 100 euro aan stof, isolatiemateriaal en garen. Na een middagje brainstormen over het ontwerp en een paar avonden stikken hebben we de basis: een tweepersoonsslaapzak en een lichtgewicht tentje.
De naden smeren we in met siliconenkit zodat ze waterdicht zijn.
Versie 1 is leuk, maar al snel blijkt dat het niet praktisch is: als het hard regent is het onmogelijk om uit de drup te blijven en ook tegen harde wind zijn we niet goed beschut. Na een testje bij een winderige IJssel besluiten we: hiermee kunnen we niet gaan trekken.
Na een volgende testpoging in de achtertuin stik is twee extra flappen aan de zijkant en voeg ik klittenband toe bij de opening van de tent. Als finishing touch maak ik nog twee ‘mutsjes’ die ervoor zorgen dat de regen niet meer langs de tentstokken naar beneden kan sijpelen. De tentstokken worden trouwens gevormd door 1 paar wandelstokken – die komen tijdens het hiken ook goed van pas.
Eindelijk, bijna anderhalf jaar na de start van het project, staan alle lichten op groen: lekker weer, veel tijd, teveel wind om te gaan vliegen, zin om naar buiten te gaan en beiden in goede gezondheid. We pakken ons boeltje en vertrekken vanuit Fumay de bossen in! We kiezen ervoor om twee wandelingen van Visorando met elkaar te combineren en wat blijkt: het is een schot in de roos. Op de eerste dag komen we niemand tegen. Niemand. Alleen op de officiële picknickplek aan het begin van de wandeling en onderweg als we een dorpje passeren zien we enkele mensen, maar op de wandelpaden zien we niemand. Geen mountainbikers, geen mensen die hun hond uitlaten, geen andere toeristen zoals wij. Heerlijk! Wat we wel zien zijn de dreigende wolken die steeds dichterbij komen, en de weersvoorspelling en buienradar die tonen dat het aan het eind van de dag flink kan gaan onweren. Tegen 17:00 uur begint het te druppelen. We hebben onze wandeling erop afgestemd en arriveren net op de plek waar we hoopten een mooi horizontaal kamp te kunnen opslaan. De tent heeft Lode alleen nog op foto’s gezien (ik heb er steeds aan geknutseld als hij niet thuis was) maar binnen enkele minuten staat die naar tevredenheid. We sprokkelen snel wat hout en leggen het droog in de tent. Als het straks stopt met regenen kunnen we tenminste nog een vuurtje maken! Lode neemt de proef op de som en maakt alvast een kampvuurtje terwijl het al regent. En als het eenmaal gaande is, dooft het niet snel meer. Geweldig!
Vanaf nu begint het grote Wachten. De regen wordt soms meer of minder, maar hij stopt niet meer. Er is amper bereik in het bos dus buienradar checken zit er niet meer in 🙂 We vermaken ons wel met de zelfgemaakte brandertjes die we mee hebben genomen om op te koken. Hoeveel alcohol moest er ook alweer in de brander om een liter water aan de kook te brengen? En hoe lang duurde het ook alweer op de ene brander en op de ander? Lode heeft verschillende designs gemaakt en uitgetest, maar dat is alweer een jaar geleden en ons geheugen laat ons een beetje in de steek… Na een aantal minuten (ik ben nu alweer vergeten hoeveel hoor, dat is Lode zijn afdeling) is het tijd voor onze gedroogde pasta met pesto – de beste verhouding tussen gewicht en calorieën! Dat smaakt. Uit een verfrommelde plastic fles toveren we nog voor ieder een bekertje rode wijn en als dessert zijn er nog een paar stukjes chocola. Genieten!
Rond 22:00 uur leggen we ons erbij neer dat de regen niet meer zal ophouden. We stoppen met ons spelletje om naar buiten te rennen en hout op het vuur te gooien en maken het bed klaar. We hebben de slaapzak ingenieus ontworpen: de onderkant is niet gevoerd, de bovenkant wel, en de bedoeling is om twee matjes in de slaapzak te schuiven en er daarna zelf ook in te kruipen. In theorie raken we op deze manier zo weinig mogelijk warmte kwijt en kunnen de matjes niet wegschuiven. Het zou anders nogal onhandig zijn om op twee losse matjes te liggen maar wel samen een slaapzak te delen. Het gevolg is hilarisch! We schuiven in onze slaapzak en zitten als sardientjes in een blik!! Er is zeker niet tevéél stof voorzien. We liggen helemaal dubbel van het lachen in de slaapzak, om 22:00 uur ’s avonds in een uitgestorven naaldbos met de regen op het dak van ons zelfgemaakte tentje. Heerlijk. Het enige nadeel is wel dat, doordat de stof straktrekt als we er samen in liggen, er aan de bovenkant een groot gat ontstaat tussen ons in. Dat tocht een beetje. We moeten nog eens bedenken hoe we dat kunnen oplossen.
De volgende ochtend is de regen eindelijk gestopt. Lode steekt het kampvuurtje terug aan met het droge hout dat we nog in de tent hadden liggen. We maken een koffie en een thee en testen het ontbijt: muesli met een paar scheppen melkpoeder en water. Oei…. De melkpoeder heeft blijkbaar de vochtige omstandigheden in onze bus niet overleefd en wil niet meer oplossen in het water. Water met brokjes. Dat is vies! We eten dan maar droge muesli en een stukje stokbrood dat nog over is van de lunch van gisteren, breken ons kamp af en gaan weer op wandel. Halverwege lunchen we nog met een stuk kaas en wat crackers, en rond 15:00 uur komen we moe maar voldaan terug in Fumay. De zon schijnt inmiddels dus we leggen de tent nog even te drogen op het gras, terwijl we bij de bus onze blaren inspecteren en bekijken wat we tijdens onze hike teveel bij ons hadden en wat we misten. De conclusie: een scheerlijn extra zou wel handig zijn, een hele rol wc-papier (omdat je het voor allerlei doeleinden kunt inzetten), en drie extra tentharingen die we in de grond kunnen slaan als onderzetter voor de pan (nu gebruikten we daar twee houten takken voor, maar die vliegen na een tijdje in de fik als het stoofje er te dicht bij staat).
Al met al een geslaagd weekend! Een vraag die nog overblijft: we gingen nu voor 1 nachtje weg en hadden beiden een redelijk gevulde rugzak. Hoe gaan we dat in vredesnaam doen als we dit tijdens een hike en fly willen doen? Dan moet ook nog de hele vlieguitrusting mee! Ergens zullen we toch nog moeten schaven aan pakvolume en gewicht… Dat bewaren we voor een volgend experiment.
Wie geïnteresseerd is in het materiaal:
Tent: ripstop Nylon tentfabric silicone coated, 20den, 36g/sqm
Slaapzak: Climashield Apex continuous filament insulation 133g/sqm, 4oz/sq, Nylon taffeta, downproof, soft, 20den, 38g/sqm en ripstop Nylon lightweight PU-coated, 55g/sqm.
Stove burner: Voor de stove burner baseerden we ons o.a. op dit ontwerp: https://www.youtube.com/watch?v=OvvdLVUJXZc
De wandelingen die we aan elkaar hebben geknoopt zijn deze:
Karlien natuurcoaching 
Eén opmerking over 'Hoe een knutselproject eindelijk in de natuur belandde'