Op donderdag 6 april stappen we in de auto voor een weekend in Lenngries. Dat ligt ergens tussen München en Innsbruck in de Allgauer Alpen. De Alpencup zal er plaatsvinden en Lode neemt graag deel. Het niveau is superhoog – althans, dat lijkt de pilotenlijst ons te vertellen, en ik kies ervoor om lekker te gaan vrij vliegen.
Helaas worden we vrijdag wakker met een dik pak bewolking boven ons hoofd. Na een bezoek aan de bakker en ‘het supermarktje’ (dat een enorme winkel blijkt te zijn) rijden we naar een start in de buurt, de Wallberg aan de voet van de Tegernsee. De skilift is normaliter gesloten in deze tijd van het jaar, maar speciaal voor de competitie gaat hij een uurtje open. Zodra iedereen boven is, zorgen de lift-bedieners ervoor dat de boel netjes afgesloten wordt en gaat de deur van het liftstation op slot. Dat betekent dat we vandaag sowieso naar beneden vliegen, of wandelen, al naargelang de condities zich ontwikkelen.
Los van het dikke wolkenpak ziet het er wel vliegbaar uit, er is een windje vanuit de juiste richting. In de verte zien we een strookje blauw, dus we wachten vol ongeduld af of de dag nog zal verbeteren. De wedstrijdleiding geeft aan dat een taak al geldig is als deze meer dan 15 km is en genoeg mensen het uitvliegen. Dus wat wordt er gedaan: een taak van 19 km! Na een enkele winddummy die al soarend kan boven blijven, start de comp. Ik wacht zelf ook niet al te lang met starten en toevallig vertrek ik samen met de eerste ‘lead gaggle’ (nouja, een stuk of 6 individuen op supersnelle gliders) op glide richting het eerste waypoint. Na een mooie glide, zo goed mogelijk tegen de bergridge aan om het dalen te minimaliseren, tikken we het keerpunt aan en draaien we om, terug van waar we vandaan kwamen. Voor me zie ik al enkele gliders op weg gaan naar een landingsplaats. Anderen zitten iets hoger en halen het terug naar de ridge waarop ze langzaam weer naar boven kunnen krabbelen. Ik moet helaas ook het veld ruimen en land met 4 anderen in een weilandje. Toch 20 minuutjes gevlogen… Lode start wat later maar vergaat het op glide niet veel beter, dus tegen de tijd dat ik terug ben bij de auto, staat hij ergens op hetzelfde veld. Jammer dan!
Inmiddels is wel de zon gaan schijnen en na een toch verdiend landingsbiertje rijden we door Bad Wiessee en stoppen we even voor een ijsje op een bankje in de zon. Hmmmm. Vakantie.
Zaterdag ziet het er veel mooier uit. Na het moeilijke moment van onder het koude donzen dekbed vandaan komen in de bus (waar het binnen ongeveer even koud is als buiten), is het tijd voor een vers broodje van de bakker, een gebakken eitje en het smeren van een lunchpakketje voor later. Dit keer starten we vanaf de ‘gewone’ start, de Brauneck, waarvan de skilift zo’n 500 meter lopen is vanuit onze overnachtingsplek. Boven aangekomen is het nog eens een klein stukje omhoog lopen tot je bij de ruime start uitkomt. De taak is een moeilijke 68 km en Lode doet het fantastisch. Ik vlieg intussen wat lokaal rond bij de start want ik heb moeite om door de inversie heen te komen en voldoende hoogte te pakken om echt op pad te gaan. En die besneeuwde bergtoppen zijn best wel imposant.. ik moet dus nog een beetje wennen aan de voorjaarsthermiek. Genieten is het in alle geval en na een uur strijk ik neer met een boek in het gras, af en toe de verrekijker in de hand om te zien of er al competitiepiloten in beeld zijn. Zei ik al: vakantie??!
Zaterdagavond is er een pilot party in het restaurant aan de voet van de Brauneck-Kabinenbahn. Typische zware Duitse maaltijden, heerlijk Weissbier, goede sfeer, een liveband en schnapps. Top.
Zondag ziet er weer geweldig uit qua weer, dus na het uitbedkom- en ontbijtritueel gaan we op tijd naar boven. Dit keer wil ik wat meer airtime maken, dus zodra ik wat gliders zie stijgen in de lucht, start ik ook. Na een klein uur gaat het ‘rondhangen rond de start’ me vervelen. De wind is al vrij sterk, ondanks het vroege uur, en ik besluit wind mee te gaan naar de overkant van de vallei. In het beste geval werkt de thermiek daar ook al een beetje, en in het slechtste geval land ik daar, wandel ik terug naar Lenngries, neem ik de bergbahn terug omhoog en start ik nog een keertje. Zo gezegd zo gedaan: ik land, wandel, ga weer omhoog, en later op de middag maak ik nog een lange vlucht. Ik land wanneer de eerste competitiepiloten binnenkomen van hun 70 km lange tocht, en tegen de tijd dat Lode weer op goal is – jeeeej!! – sta ik ook terug op de landing. Het was een geslaagd weekend met prachtige uitzichten. De reisafstand is wel wat groot voor slechts 3 dagen (waarvan 2 echt goed), maar ik zou het zo weer doen. Even napraten nog op de landing en dan stappen we weer in de auto. Van 17:30 tot 02:00 cruisen we door het Duitse vlakland en voldaan vallen we terug thuis in slaap. Maandag weer werken!
Uitslag en info over de Alpen cup vind je hier
En oja, op werk maandagochtend lach ik mezelf als verrassing tegemoet op het algemene informatiescherm bij de ingang: haha!
Karlien natuurcoaching 