Zondag 8 juli
Met de competitie achter de rug maar een perfect weerbericht voor vandaag, besluiten we nog eens de route Saint Jean – Saint André en terug te proberen. Bart, Bram, Fre, Stefan en Leo Bahn, Lode en ik trekken eropuit en blijven zoveel mogelijk samen. Er zijn enkele moeilijke passages; de wolkenbasis is een stuk lager dan vorige week en ik kom even vast te zitten in de valleiwind als ik wat te laag aankom en om een berg heen moet vliegen in plaats van eroverheen. Maar uiteindelijk hangen we weer boven de start van Saint Andre. Zo gaaf, wat een ruig terrein en wat cool om het te kunnen delen! Vooral Bram, Lode en Stefan zijn continu in de buurt. In de vallei bij Saint André zijn de condities pittig vind ik – ik weet niet of het ligt aan mijn vermoeidheid of echt aan de rommelige thermiek, maar ik vind het in ieder geval niet zo leuk meer… Een beetje moegestreden verlaat ik de laatste bel al rond 2100 m en glij uit tot in Thorame-Basse. Niet de gemakkelijkste plek om vanuit terug te liften tot in Saint Jean, maarja… dat is wel het laatste waar ik me druk om kan maken! Op de grond heb ik weer mazzel; een lift brengt me in 1 ruk tot in Digne en daarna vind ik nog 2 lieve chauffeurs die me tot Seyne en uiteindelijk Montclar brengen. Vanavond eten we pizza en slapen we op de parking.
https://www.xcontest.org/world/en/flights/detail:karlien/8.7.2018/10:18
Maandag 9 juli
We hebben het nu wel gezien in Saint Jean, ook al is de voorspelling wederom goed. We rijden naar Laragne, vinden perfect op tijd een navette naar de start en ontmoeten daar Chris, Mark, Brian, Rachel en de anderen van Allez-Up. Zij hebben het plan om naar Chorges te vliegen. Laten we dat dan ook maar proberen! Lode haalt het en vliegt het laatste deel van de vlucht midden in de vallei zonder echt veel naar beneden te gaan, wat een goede convergentielijn! Ik zak helaas na 35 km en Bart ook in de buurt van de antenne van Rocher de Beaumont. We wandelen en liften allebei terug naar Laragne en genieten daar van de schaduw tot Lode ook teruggelift is. Boodschappen, duik in de Buech, een relaxt kampeerplekje op een steenworp afstand van Laragne, bbq annex kampvuurtje aan en de dag is weer geslaagd.
Dinsdag 10 juli
We rijden naar Mens en pakken al onze spullen in voor ons eerste echte vol bivouac avontuur. In mei pakten we ook al eens alles in voor een vol bivouac bij Briancon, maar toen waren de condities niet goed en was het ‘s nachts nog te koud voor onze uitrusting. Nu lijken de condities prima te worden! We zijn de enigen op Courtet en besluiten rond 13:00 uur te starten. We stijgen alledrie en al gauw vliegen we richting Le Chatel en verder naar Les Marcoux. Helaas vliegen we daar een nogal winderig gat binnen (soort venturi effect, denken we later) en omdat we niet weten hoe het terrein er verderop uitziet, besluiten we te landen.
Lode legt meteen ons Xtorm zonnepaneeltje in de zon, we zoeken een mogelijke startplek voor de volgende ochtend, en beginnen aan de wandeltocht ernaartoe. Eerst redelijk vlak richting Valbonnais en daarna ongeveer 700m stijgen tot aan de Col du plan collet. Het is een stevige klim en we zijn heel blij dat we in Valbonnais nog een waterfontein en een supermarktje vinden net voordat we eraan beginnen! We kopen snel een tartiflette aux pommes (suiker!!!) en een klein flesje genepi (voor na het avondeten 🙂 ) en vullen al onze waterflessen tot de rand. Eenmaal boven aangekomen vinden we een perfecte kampeerplek in de col. We laten al onze kleding luchten, zetten het tentje op, maken ons potje eten klaar (een klant-en-klare rijstmaaltijd waar je alleen wat kokend water aan toevoegt), drinken een warme choco, luisteren via de livestream naar de WK wedstrijd van Belgie – Frankrijk, nemen een genepi’tje, kijken naar de ondergaande zon en de koeien die vlakbij staan te grazen en kruipen uiteindelijk helemaal voldaan in bed.
Woensdag 11 juli
We ontbijten (muesli met melk van melkpoeder…) en wandelen nog 200 meter verder naar boven om een geschikte startplek te zoeken. Het doel is om verder richting het noorden te vliegen (richting La Mure, Grenoble en de vallei van Saint Hilaire) maar zoals we van tevoren al hadden gezien kan de wind wel eens roet in het eten strooien. Op onze geimproviseerde startplaats zitten we zeker een uur of 2 te kijken naar de condities en te wachten tot cloudbase stijgt.
De startcondities zijn OK. Af en toe rugwind, maar het grootste deel van de tijd een windje van voor. Om 13 uur besluiten we te starten. Ik ga eerst en vlieg meteen een bel in. Een beetje rough is die wel, maar ik stijg toch 300 meter en wacht daar tot Lode ook gestart is. Intussen bedenk ik wat ik van de condities vind. De wind komt toch redelijk stevig over de berg heen en als we ons plan willen uitvoeren door in noord-westelijke richting te vliegen is dat pal tegen de wind in. Het vliegpad ziet er niet zo veelbelovend uit (een klein valleitje met hoge valleigrond). We besluiten dan maar gewoon beneden te landen in Valbonnais. Als we lager komen blijkt er al heel erg veel wind te staan (venturi effectje) en we zijn blij als we veilig aan de grond staan. Onze ground support Bart is vanuit Mens naar Valbonnais gekomen dus we worden luxueus ontvangen en kunnen zo in de auto stappen! Na een korte lunch (crackers met kaas en worst) rijden we naar Saint Hilaire omdat we verwachten dat we daar de volgende dag wel weer leuk kunnen vliegen. ‘s Avonds slapen we op de camping en gaan we heerlijk uit eten. Wat een luxe: warm water in de douches, een koud pintje en restaurant, verse croissants als ontbijt en met de auto naar de startplek 😛 Waren we nog op vol bivouac?…
Donderdag 12 juli
We pakken ons boeltje op bij de camping en op de start van Saint Hilaire maken we ons weer klaar voor een nieuw avontuur. Het plan is om richting Grenoble te vliegen en dan verder de Vercors in, terug in de richting van Mens.
Ik vind de condities na de start een beetje turbo en rommelig en op het hoekje richting de Gorge du Manival durf ik toch niet zo goed meer verder omhoog te thermieken in de punchy thermiek. Laf van mezelf vind ik op dat moment, maar so be it! Wat lager vlieg ik door richting Grenoble ongeveer op de hoogte waar de bomen ophouden en de rotsen beginnen, voor de ridge langs dus. Lode vliegt hoger achter me aan. Bijna aan het eind, vlak voordat we aankomen bij het Fort du Saint-Eynard vind ik een fijne bel die me weer tot op ridgehoogte brengt. Gelukkig maar, anders kwam er daar een einde aan mijn vlucht! Samen met Lode vliegen we verder.
Na een tijdje scratchen om genoeg hoogte te krijgen, wippen we over de enorm steile ridge van Le Neron. O my god! Dat is steil! En ik kon er maar ‘net’ overheen (OK, volgens de tracklog zit ik nog 300 meter boven de ridge op het moment dat ik erovereen wip maar het voelt heel laag, omdat ik niet weet welke wind ik kan verwachten en aan welke kant nou precies de lijzijde en de loefzijde is). Aan de andere kant blijkt het turbulent te zijn en na een paar toertjes ‘thermieken’ besluiten we allebei uit te vliegen richting Grenoble. We blijven aan de juiste kant van de stad om niet in de airspace te komen en genoeg landingsopties te houden. De aansluiting aan de andere kant halen we niet, en de wind in de vallei is stevig dus met fullspeed kruip ik naar voren om het via de radio afgesproken landingsveld te bereiken. Qua afstand is het geen supervlucht, maar het was spannend, ik heb mezelf weer overtroffen, we hebben superleuk samen gevlogen de hele tijd, en we staan toch maar mooi in Grenoble! The adventure continues. Ons plan is om een ooststart te zoeken op de grote ridge ten zuiden van Grenoble (de Vercors) maar omdat alle auto’s die voorbij rijden meteen de berg opgaan, richting het plateau aan de westkant van die grote ridge, besluiten we dan maar met een van die auto’s mee te rijden en onderweg bekijken we de vliegopties aan de westkant. Zo komt het dat we een uurtje later uitstappen in Lans-en-Vercors en omhoog wandelen naar een weststartje van 200 meter hoog, l’aigle. We zien enkele andere piloten vliegen maar ze gaan niet echt omhoog. De condities op de start zien er goed uit, dus we besluiten sowieso te starten. In het ergste geval staan we weer beneden en moeten we opnieuw omhoog wandelen! Dat kunnen we wel, want we hebben die dag nog niet veel gedaan behalve de vlucht van Saint-Hilaire naar Grenoble.
Het idee is ergens aan de westkant van de ridge te slapen en de volgende ochtend via een col naar de oostkant te wandelen, om dan vanuit daar te kunnen starten. Ik start als eerste vanuit L’Aigle en moet bij het uitvliegen mijn vleugel even goed onder controle houden! Lode komt ook en al gauw draaien we omhoog in de thermiek. We vliegen naar het zuiden en komen steeds meer andere gliders tegen. Er is nog een startplek enkele kilometers verderop en die blijkt vol te liggen met schoolgliders, tandems en vrije vliegers. Dus dit was the place to be! We vliegen nog wat verder en thermieken zelfs nog naar 2000 meter, waardoor we over de ridge heen kunnen kijken tot in de vallei van Mens! Wauw, ik krijg er bijna hoogtevrees van, zo hoog voelt dit!
Omdat we hier geen geschikte toplandplekken zien, besluiten we een stukje terug te vliegen naar die place-to-be weststart (decollage de la Dent Percee) om daar te toplanden. Dat scheelt weer 100 hoogtemeters op onze wandeling morgenochtend. We hebben een fantastische kampeerplek met picknicktafels, een vuurplaats en zicht op de ondergaande zon. Wauw, als dit vol bivouac is dan wil ik dit nog heel vaak doen!
Vrijdag 13 juli
We wandelen omhoog tot aan Col de l’Arc, de geimproviseerde startplek die we via google maps hebben gevonden. Het is een mooie wandeling en rond 10:00u staan we op de ‘start’.
Het ziet er goed uit, er thermiekt al een vogel naar boven dus we maken ons klaar en starten iets na half 11. Ik start als eerst en thermiek meteen naar boven. Wat een geluk. Wederom kan ik over de ridge heenkijken, nu richting het westen en de plek waar we gisterenmiddag hebben gevlogen. In het noorden zie ik Grenoble en de vallei erachter. En in het zuid-oosten komt het Lac de Monteynard in zicht. Prachtig! Even later blijkt mijn heerlijke thermiekbel toch vooral een lucky-shot, want we vinden allebei geen thermiek langs de ridge en ook niet als we wat verder naar voor vliegen. Lode landt op een plateau op 1000m hoog om nog eens omhoog te wandelen en een nieuwe poging te wagen. Ik vlieg helemaal naar beneden en land in de vallei bij Varces-Allieres. Shit! Ik heb geen energie meer om nog eens omhoog te wandelen en ik zie geen geschikte startplekken in de buurt waar ik naartoe zou kunnen liften. Ik besluit dan maar naar Varces-Allieres te wandelen en na een tussenstop bij de bakker lift ik terug richting de auto. Het is 50 km liften over regionale wegen en (zoals altijd?) gaat het liften gemakkelijk. Een korte lift brengt me tot Vif, de volgende tot Sinard en daarna tref ik iemand die eigenlijk alleen even ging tanken in het volgende dorp, maar die het geen probleem vindt om me naar Saint-Baudille-et-Pipet te brengen waar de auto staat. Yes! Lode belt intussen om te zeggen dat hij na een zware wandeling weer klaarstaat om te starten op de Col de l’Arc. Helaas werkt de thermiek daar wederom niet goed, en haal ik hem op in Vif… We rijden door naar Le Grand-Bornand, zetten ons op de camping en ploffen neer op een terrasje op het dorpsplein. Heer-lijk. Bart, die de afgelopen dagen in omgeving Saint-Hilaire en Annecy is geweest, komt later op de avond ook richting Le Grand-Bornand zodat we de volgende dag nog samen kunnen gaan vliegen.
Terugblik op de vol bivouac: Ondanks de relatief korte vluchten (16km, 5 km, 26 km, 11 km en 12 km) hebben we toch maar mooi iedere dag gevlogen, een paar mooie wandelingen gemaakt, twee keer overnacht op een wildkampeerplek, een keer getopland op een strategische plek en twee niet-officiële startplekken gezocht en gevonden. We hebben geen onnodige risico’s genomen maar wel volop avontuur gehad. Het was wat ons betreft een groot succes. We hebben wel geleerd dat het moeilijk is om goede strategische keuzes te maken als je het terrein niet goed kent. Als je het kent, kun je ervoor kiezen om nog een vallei verder of minder ver te vliegen en dat scheelt je potentieel kilometers wandelen en de tijd voor een extra vlucht. We hebben in deze paar dagen een stukje Franse Alpen ontdekt waar we een volgende keer ons voordeel mee doen. Het plateau in de Vercors heeft ons echt positief verrast. Het is een prachtige oase van rust waar je ook met groepen heel leuk kunt komen vliegen. Het stadje Villard-de-Lans hebben we er nog niet bezocht maar is volgens onze lift echt de moeite waard. Een plek om nog eens naar terug te keren dus! Oh, en ons materiaal is nu tot in de puntjes uitgetest en goedgekeurd. Lode kon een paar sokken en een tshirt thuislaten. Hij kreeg tijdens het vliegen wel last van zijn schouders door het gewicht achterin zijn harnas, dus dat zouden we beter kunnen verdelen de volgende keer. Het eten was goed, al waren de kant-en-klaar rijstmaaltijden veel zwaarder dan bijvoorbeeld een gedroogde pastamaaltijd met dezelfde hoeveelheid calorieën (spaghetteria van Knorr konden we in de Franse supermarkten niet vinden). Aan de andere kant was het fijn dat er bij de rijst maar 3 eetlepels water hoeft te worden toegevoegd, terwijl je bij de spaghetteria een halve liter water per maaltijd aan de kook moet brengen en toevoegen. Dat scheelde water en gas. Al met al zal het dus niet zoveel uitmaken, rijst of pasta.. De rest van de paklijst en het materiaal was echt goed in orde, en doordat we ‘s nachts de glider van Lode over onszelf uitspreidde was ook onze zelfgemaakte dunne tweepersoonsslaapzak voldoende. We konden elkaar goed volgen via livetrack24 en alle vluchten zijn inmiddels te vinden op https://www.xcontest.org/world/en/pilots/detail:karlien
Zaterdag 14 juli
We verlaten de camping en gaan met de telecabine en télésiège omhoog tot de start op Mont Lachat. We maken een kort vluchtje maar ik merk dat ik nogal moe ben. Ik heb genoeg gevlogen de afgelopen twee weken en ik merk dat de vol bivouac nogal veel spanning met zich mee heeft bracht (de toplanding, de spannende vlucht en landing tussen Saint Hilaire en Grenoble, de hoge ridge van de Vercors, etc), waardoor ik nu even geen zin meer heb om me vast te bijten in de thermiek en nog een uitdagende vlucht te maken. Trouwens, niet lang nadat we geland zijn ziet het er dreigend uit in de lucht en vallen er wat druppels regen.
‘s Middags gaan we langs de favoriete slager van Lode en doen inkopen voor het avondeten. Op een rustig plekje vlakbij Lormay zetten we ons kampementje op en na de bbq begint het eindelijk te onweren. De windstoten rukken af en toe de tarp los die we in alle haast (niet zo stevig) hebben opgezet en we genieten van het schouwspel en de bliksemflitsen.
Ik kruip vroeg in bed en lees gauw de laatste paar bladzijden van mijn boek uit, voordat het morgen tijd is om weer naar huis te rijden…
Karlien natuurcoaching 