Vandaag bestaat uit een rustig ontbijt, een lange wachttijd op de warme startplek, een niet zo heel lange vlucht voor mij en als afsluiting een ‘retrieve of death’: een héle lange retrieve.
Soms tijdens het vliegen raak je in een staat waarbij je net iets meer gefocust bent op je einddoel dan normaal en iets helderder denkt dan normaal. Een verhoogde staat van paraatheid. Vandaag werkt dat jammer genoeg niet zo goed. De start verloopt helemaal volgens mijn plan: ik kijk naar de condities en zie hoe winddummies en competitiepiloten hoogte opbouwen, ik klets rustig met de Britten, Belgen etc, bekijk nog even de taak op de grote kaart, vervolgens verruil ik mn korte broek en slippers voor een lange broek met bergschoenen, maak ik me klaar en zoek ik een plekje aan de linkerkant van de start. Ik hoef niet lang te wachten (terwijl er aan de rechterkant van de start een enorm lange rij staat) en binnen no-time ben ik in de lucht. Dat het waarschijnlijk moeilijk maar mogelijk zal worden om veel hoogte te winnen weet ik, ik heb me erop ingesteld, en met nog 25 minuten op de klok voor de race start begin ik met opbouwen. Dat gaat eigenlijk wel aardig, maar hoger dan 1450m kom ik niet. Dan maar oversteken naar de plek waar de rest is opgedraaid. Vanaf hier verloopt het minder soepel. Hmm. Tegen de tijd dat ik bijna op die plek ben, zie ik vooral enkele mensen scratchen en zelfs eentje landen, neee, daar wil ik me niet bij voegen. Ik besef me ook dat ik wat lager zit dan de plek waar de rest hoogte opbouwde. Ik verlies even mn ‘cool’ en uit een soort wanhoopspoging keer ik om terug naar de plek waar ik de eerste keren thermiek vond. Opnieiw draai ik er op, tussen de zwaluwen die de vliegjes opeten die met de thermiek mee omhoog worden genomen. De race is intussen al gestart maar dat geeft niet, eerst zorgen dat ik überhaupt op cross kan vertrekken 🙂 het is wel een mooi gezicht, al die gliders die één kant op racen. Na een tijdje thermieken vertrek ik ook. Ik vlieg recht over het niervormige zwembad waar we gister een duik namen. En dan probeer ik aansluiting te zoeken bij de volgende ridge. Omdat ik ‘aan de achterkant’ van de berg aankom (de kant waar de wind niet op staat) durf ik er niet meteen dicht naartoe te vliegen. Iets hoger dan ik hangen er wel vleugels aan deze kant van de berg (en dat ziet er prima uit) en tóch wil ik er niet naartoe… stupid? Misschien. Anyway, ik vlieg de zijkant van de kam af tot ik aan de zijde kom waar de zon en wind op staan. Het is wat onrustig, ik kom niet zo hard vooruit maar het draagt wel goed (ik verlies niet veel hoogte) en op een gegeven moment vind ik een thermiekbel. Het lukt niet om hem echt goed te centreren. Twee andere vleugels komen erbij (ze zitten iets hoger) en hen lukt het ietsje beter, maar ze verlaten de bel alweer snel en ik zie richting het volgende waypoint een vogel draaien dus ook ik besluit door te vliegen. Op het moment dat ik de berg verlaat, weet ik al dat ik eigenlijk veel te laag zit, maar ik ga tóch. Ik heb geen zin om nog langer op die moeilijke plek te vechten voor een paar honderd meter extra hoogte. De bel van de roofvogel werkt gelukkig, ik blijf er eventjes. Een stukje van de route af gaan twee vleugels flink omhoog maar voor me bij het waypoint ook, dus ik vlieg door. Intussen heb ik nog maar weinig echt comfortabel gevlogen, gewoonweg omdat ik de hele vlucht tot nu toe nogal laag zit. Bij het waypoint kom ik laag aan, maar 1 piloot zit nog lager en houdt het al een tijdje vol op 1 hoogte: hij gaat niet veel omhoog maar ook niet omlaag. Net wanneer ik besluit om naar hem toe te gaan, zie ik naast me twee ooievaars draaien. Daar moet ik zijn! Ik draai ernaartoe maar besef me dat ze iets te ver weg zijn.. En als ik omkijk zie ik dat de andere piloot eindelijk omhoog gaat. Sja, daar kan ik nu ook niet meer terug naartoe, inmiddels heb ik teveel hoogte verloren. Ik probeer het toch nog maar land aan de kant van de weg. Jammer. Het ging ook allemaal zo snel, en ik heb te weinig rust gehad in mn kop om de situaties goed genoeg te overzien en de juiste beslissingen te nemen. Want eerlijk is eerlijk: dit had ik kunnen voorkomen!
Wat volgt is een lange rit in het retrievebusje, die van heinde en verre nog piloten gaat oppikken die ook onderweg gestrand zijn. Mijn Spaanse taalkennis is nogal beperkt dus veel socializen zit er onderweg niet in. Een goed moment om de vlucht even te herbeleven en een blogje te typen!
Update: om 16:15 u stapte ik in de bus (ik was op dat moment nog geen 20 minuten van Pedro Bernardo vandaan). Inmiddels is het 19:20 en zit ik er nog steeds… hopelijk hebben we nu eindelijk de laatste piloot gevonden en mogen we terug naar huis. Een van de weinige positieve noten: ik heb weer eens de tijd genomen om een blogje te schrijven!
Update 2: Na wat tijd kon ik natuurlijk de vlucht relativeren, en met het bestuderen van de tracklist was het ook mogelijk om aan te wijzen op welke momenten ik een andere beslissing had kunnen nemen. En na een tijdje kon ik ook zeggen dat ik niet zo streng voor me mezelf hoef te zijn en dat ieder uurtje weer leerzaam en leuk is 🙂 … Op naar de volgende!
Karlien natuurcoaching 