Als we Cali International Airport buiten stappen, houdt de taxichauffeur al een bord omhoog met onze naam erop. De vochtige warmte komt ons tegemoet en de gezellige en luidruchtige drukte voelt vertrouwd. Op zaterdag 21 januari ben ik voor de derde keer in vier jaar tijd klaar voor een vakantie in Roldanillo. Voordat we in de taxi stappen halen we nog snel wat geld uit de muur op het vliegveldje. Het maximumbedrag dat we kunnen opnemen is 600.000 Colombiaanse pesos, dat gelijk staat aan een kleine 200 euro.
Roldanillo is maar een dorp en bijna niets onderscheid het van andere dorpen in de regio Valle de Cauca. Er is een gezellig plein in het midden van het dorp, el parque, waar het avond na avond vol zit met gezinnetjes, hangouderen en -jongeren, spelende kinderen en ondernemers die allerlei koopwaar aanbieden: versgebakken chips en popcorn, snoepjes, sigaretten, koffie, sieraden, broekriemen, hamburgers, empanadas, Colombiaanse hoeden en poncho’s, etc. Op een hoek van het plein staat een grote open kerk waar iedere ochtend om 7 uur de mis uitbundig gezongen wordt. Op een andere hoek van het plein is er een sapjesbar met de heerlijkste verse milkshakes en granizados. El parque is afgelopen jaar volledig opnieuw aangelegd en op het overdekte podium zien we diverse muziekoptredens, verhalenvertellers en carnavalsvierders hun kunsten vertonen. Er is één museum in Rolda: Museo Rayo, in 1981 opgericht en gedeeltelijk gefinancierd door grafisch kunstenaar Omar Rayo die afkomstig is uit Roldanillo, en op deze manier een plek creeërde waar zijn kunst permanent tentoongesteld zou worden. Er zijn een aantal restaurants en er heel veel bakkerijen, apotheken en kledingwinkeltjes. Een local vertelt ons dat er in Roldanillo vooral veel gepensioneerden wonen die er genieten van de rust en gezelligheid en omdat het leven in Roldanillo goedkoper is dan op andere plekken in Colombia. Maargoed, uiteindelijk zijn het natuurlijk de geweldige vliegmogelijkheden die ervoor zorgen dat we steeds weer terugkomen in Roldanillo!
De vakantie bestaat dit keer uit drie delen: 1 xc groepsweek met Firefly Paragliding, 1 week competitie en tot slot een halve week ‘vrij’. Mijn vliegtracks log ik op voor de veiligheid iedere dag op https://airtribune.com/karlien/.
Week 1 – Firefly
De groep Belgen die met onze xc week meegaat is op Cali Airport compleet en na twee uur rijden komen we aan in Rolda. We settelen ons in hostal La Posada. Nadat we vorig jaar een appartementje huurden (naar alle tevredenheid) waren we bang dat we in het hotel niet voor ons eigen ontbijt zouden kunnen zorgen. Maar in de ochtend ontdekken we de koelkast: wat een ‘luxe’! We kunnen ons eigen ontbijt klaarmaken! Veel piloten ontbijten gewoonlijk in één van de vele panaderia’s maar mij kan het zoete brood en de vette geur van de Colombiaanse bakkers niet bekoren. En iedere dag ei en koffie bij ontbijt, dat gaat er ook niet in… Na een bezoekje aan de supermarkt, een kommetje muesli, het uploaden van de waypoints (voor wie dat nog niet gedaan had), het uitdelen van de Colombiaanse simkaarten en het verspreiden van de topokaarten van het gebied is het tijd voor de hele groep om naar boven te gaan.
Onze zorgvuldig gearrangeerde chauffeur komt niet opdagen met zijn pick-uptruck. Het blijft hier moeilijk om vooraf tijdsafspraken te maken! Na een kwartiertje wachten besluiten we dan maar om in een andere pick-up te stappen. Tegen 10 uur zijn we op Agua Panela. Deze start ligt vrij ver achterop het reliëf, maar dat is bijna nooit een probleem. Je start, vliegt naar voren tot je een bel tegenkomt, draait omhoog boven de bananenplantages, koffieplanten, finca’s en rijen met hoogspanningskabels en je vertrekt op cloudbase – meestal richting het noorden. Het gebied werkt precies zoals je dat uit de thermiek studieboeken hebt geleerd: iedere richel, rotspunt en oneffenheid in het landschap fungeert hier als thermiektrigger. En ook de wolken zijn uitstekende thermiekaanduiders. Geweldig! Wel is de thermiek heel cyclisch: als je op het verkeerde moment aankomt moet je ofwel lang genoeg wachten tot de volgende cyclus op gang komt, ofwel doorvliegen naar een andere trigger.
Oja, nog over die hoogspanningskabels: over de gehele bergketen zijn er twee rijen powerlines gespannen. Eén rij aan de voet van de berg en een rij iets hoger op het reliëf. Ze hangen eigenlijk helemaal niet in de weg, maar ik laat me er soms door gek maken omdat de kàns bestaat dat je met veel sink achter een rij kabels opgesloten komt te zitten. In dat geval kun je alleen nog een slopelanding maken of onder de powerlines door vliegen (maar dat laatste heb ik nooit zien gebeuren, alleen gehoord in heldhaftige verhalen…)
We maken vanaf de eerste dag veel vlieguren en dat gaat zo twee en een halve week door. De condities zijn goed. ’s Ochtends is het soms bewolkt in de brede vallei en ligt de start nog in de wolken. Maar zodra tegen half 11 de wolkenbasis stijgt en de vallei opwarmt, ontpopt de dag zich tot een supervliegdag. Het kan soms zelfs miezeren of regenen op de start en alsnog een 100+ km dag worden! Laat je op deze plek dus nooit door het ‘ochtenduitzicht’ verleiden tot gedachten als ‘vandaag wordt een slechte vliegdag’, ‘het heeft vandaag geen zin om 3 liter water en een stevige lunch mee te nemen voor onderweg’ en ‘vandaag hoef ik mijn gezicht niet met factor 60 in te smeren, want de zon schijnt toch niet’. Je maakt misschien wel de mooiste vlucht van je leven.
Week 2 – Competitie
De competitie is voor mij een proef en een moment om een knoop door te hakken: zal ik in 2017 weer competities meedoen, of me er helemaal verre van houden? Vorig jaar heb ik namelijk niet echt lekker gevlogen omdat ik steeds angst had met mijn Delta2. Vanaf het moment dat ik hem kocht eind 2014 vloog ik geweldig goed en fijn aan deze vleugel: in Zuid-Afrika, Saint-André, Roldanillo vorig jaar en op vele andere plekken vloog ik de sterren van de hemel (nouja, voor mijn gevoel dan!). Helaas is de angst erin geslopen toen ik begin vorig jaar wat vervelende ongelukken zag gebeuren en misschien veranderde er in dezelfde periode ook wel iets in mijzelf. De angst en onzekerheid kwam namelijk niet alleen in het vliegen tot uiting: ook met klimmen en andere ‘spannende’ hobby’s ging het minder goed en met het maken van persoonlijke keuzes in het algemeen. De hele zomer heb ik geprobeerd om het goede gevoel met de Delta2 terug te krijgen. Dat lukte soms wel en soms niet, maar de competities van 2016 waren daardoor voor mij niet leuk: ze bestonden uit veel persoonlijke frustratie en weinig vlieguren. In augustus ruilde ik de Delta2 in voor een Rise2 superlight: een EN-B (een iets rustigere vleugel) en ook meteen een maat kleiner: je mag dit scherm tot maximaal 75 kg belasten in plaats van 85 kg. En dan maar hopen dat daarmee het goede vlieggevoel wél terug zou komen!
Gelukkig gelukkig gelukkig, dat doet het. Na mooie vluchten in de Vogezen en Algodonales in het najaar, is ook nu het vliegen in Roldanillo relaxt en leuk. Ik ben trots op mezelf omdat ik mezelf niet al te gek laat maken in de startgaggles van de competitie, en ik vlieg met plezier en (bijna) zonder angst weer mooie afstanden. Natuurlijk laat ik mij meeslepen door de competitie en zak ik daardoor een paar keer vroegtijdig uit, maar ik laat me niet uit het veld slaan door de snellere en grotere schermen die me links en rechts voorbij vliegen. Overlandvliegen kan ook prima op een EN-B, en ik kan met dit scherm nog veel leren!
Week 3
Dat je mooi XC kunt vliegen op een Rise2, dat blijkt wel in de laatste paar dagen van onze vakantie. Na de competitie nemen we een rustdag waarop we slechts een kort vluchtje maakten, dat bij mij uitmondde in hele duidelijke tekenen van grote vermoeidheid waardoor ik maar snel ging landen! De tracklog toont dat heel duidelijk: vlakbij de startplek Los Tanques maak ik een 90gradenbocht naar rechts, de vallei in, en zet hem op het eerste veldje aan de grond. De dagen erna is de vermoeidheid over en vlieg ik 107, 105 en 55 km. Wat leuk om weer lekker met Lode samen te vliegen (dat kwam er niet veel van in de eerste twee weken) en wat een goede afsluiting van 2,5 week prachtig weer, goede vliegcondities en veel mooie ontmoetingen, gezellige etentjes en verfrissende sapjes. Tot volgend jaar?
Lees ook mijn verslag van Roldanillo 2014 in de Riser: hier en hier
Karlien natuurcoaching 
