Na de dag waarop het niet vliegbaar was, is er donderdag weer een taak. Als ik aan het ontbijt zit, valt er opeens een vogeltje uit de boom! Het leeft, maar is veel te klein om al uit het nestje te zijn. Hopelijk zorgen de mama en papa nog voor het beestje terwijl het op de grond rondscharrelt. We hopen dat die het overleeft.
De wind op de start is fors maar het is veilig om een taak te doen. Dat resulteert in veel bijzondere manoeuvres en afgebroken starts en slidings over de hele breedte van de start, maar uiteindelijk komt bijna iedereen die wil, goed de lucht in. Lode had natuurlijk een perfecte relaxte goede start 🙂 Ik heb al van tevoren besloten om niet te gaan vliegen vandaag, in plaats daarvan ben ik mee omhoog gereden met de grote bus van de competitie om vanuit daar een wandeling te kunnen maken. Nadat iedereen is gestart, begin ik aan mijn wandeling. Eerst 6 km over de bergkam waarbij ik de lead gaggle over me heen zie racen, dan steil naar beneden over een rotsachtig paadje, en na nog een heel steil stuk afdalen gaat het pad over in een prachtig idyllisch wandelpad, langs een oude herberg en tenslotte via de landerijen terug naar de camping. Op de totaal ongeveer 16 km ben ik letterlijk niemand tegengekomen! Dat is toch wel bijzonder.
Terug bij de camping is het vogeltje nog steeds moederziel alleen. Samen met Joselyne bouwen we dan maar een nestje en proberen het vogeltje terug in de boom te zetten, dichterbij het oorspronkelijke nest. ’s Avonds is er een bbq georganiseerd door de competitieorganisatie: sardientjes, friet en brood! Later op de avond barst een onweer los. We zijn eigenlijk wel blij met de afkoeling die de regen verzorgt. Alles was zo stoffig door de droogte en hitte, dat is de volgende ochtend even iets minder erg.
Op vrijdag 22 juli is er weer een competitietaak en s ‘avonds bbq-en we met een deel van de Belgische groep. Supergezellig, lekker eten, veel flauwe grappen en nog een plensbui maar gelukkig zitten we allemaal onder de tarp.
Zaterdag is de laatste dag van de competitie. Er is een moeilijke taak waarbij maar enkele mensen op goal komen. Ik maak een ochtendvlucht en heb daarna met Xesco afgesproken, een vriend van een vorige competitie in Spanje, die een huisje heeft in Ager. Samen met het gezin en nog een Spaanse vriend van hen (die helaas geen Engels kan, en ik geen Spaans!) zoeken we een meertje op, spelen wat met het zoontje (2,5 maand oud) en de honden. Om kwart voor vijf stelt Xesco voor: “Zullen we gaan lunchen?”. Ik kijk een beetje ongelovig en moeilijk en bedenk me dan dat het Spaanse (of Catalaanse) ritme nog afwijkender is dan ik dacht. Ja graag, lunch! Ik krijg een rondleiding in hun huisje en na de lunch bezoeken we een geitenboerderij aan de rand van het dorp. Er is geen officieel verkooppunt, maar aan bekenden verkoopt de eigenaar geitenkaas. Jummie! Helaas zijn ze niet thuis, morgenochtend proberen we het nog eens. Terug op de camping wordt het langzaamaan tijd voor de prijsuitreiking. Lode en Natha banen zich op humoristische wijze een weg door de vele prijsklassen, met als hoogtepunt de Belgische kampioenen 2016 natuurlijk!
Daarna is er weer een bbq en feest met liveband the Garagers: lokaal uit Ager!
Als de band stopt, zijn wij nog niet uitgefeest, en worden we door Jordi en nog een lokale Spanjaard meegenomen naar het centrum van Ager. Maar eerst rijden we even langs een grote loods: de repetitieruimte van the Garagers. Lode en ik krijgen ieder een bandshirt en een paar stickers.
Ik krijg perongeluk m’n vinger tussen de deur: aaaaauw! Nouja. Op naar de enige bar in het dorp. Na een tijdje hebben we het wel weer gezien en lopen we terug naar de camping. Wat een topafsluiting van de Belgian Open!
Op zondag gaan we samen met Xesco nog eens naar de geitenboerderij. De eigenaar blijkt een Nederlandse deltapilote te zijn, die een paar jaar geleden voor de liefde is blijven wonen in Ager en nu boerin is geworden. Vliegen doet ze overigens bijna niet meer: kost teveel tijd zegt ze :P. Na het bezoek aan de speciale gekoelde kelder waar de kaas ligt te rijpen, rijden we via de start en aan de achterkant van de berg weer naar beneden. We stoppen even voor een broodje in Aren. Een paar dagen geleden lag daar de goallanding van een taak en daarom weet Lode al dat de broodjes hier heel goed zijn. Via een prachtige route doorkruisen we de PyreneeĂ«n en rijden we tot in Douelle. Het dorp ligt aan de rivier de Lot en er is een startplaatsje, 175 meter hoogteverschil. Ik ben te moe om te vliegen, Lode maakt nog een avondvluchtje. Er kan alleen een beetje gesoard worden, voor thermische condities zijn we net te laat. Na een pizza’tje op het drukke terras – we zijn hier duidelijk in toeristisch gebied beland – zoeken we vlakbij de landing een rustig plekje voor de nacht.
Op maandag maak ik nog twee vluchten en Lode één, tot we beslissen dat de wind iets teveel vanuit het westen komt om echt tot goede condities te leiden (volgens de locals kom je met deze condities niet hoog genoeg om overland te kunnen gaan). We besluiten dan meteen maar door te rijden naar onze volgende plek: Le Roc, startplek bij de stad Souillac. Dat ligt een uurtje rijden ten Noorden, dus is alvast in de richting van België, waar we eind deze week weer terug willen zijn.
Karlien natuurcoaching 