Rond 16:00 uur komen we aan in Canillo, Andorra, en we besluiten nog snel een kijke te nemen bij de via ferrata die we willen doen. De juiste naam kunnen we op het bord niet precies terugvinden, maar de route zien we wel dus we doen een poging. Na een paar meter vind ik het toch wel heel spannend.. De voettreetjes zijn mini en er is ook niet veel om je aan vast te houden. Wie weet wat er later nog komt in deze route! En het is al laat op de middag en uit die wolken boven ons valt misschien straks wel regen! Vol frustratie over mijn eigen bangheid en ‘gebrek’ aan doorzettingsvermogen, besluit ik dat ik hier geen zin in heb.. We gaan terug naar beneden. We doen even boodschappen in het volgende dorp, Encamp, en vinden dan een leuk klein knus dorps cafeetje waar de lokale mannen hun hele middag en avond doorbrengen. De barman doet zelf vrolijk mee, drinken en roken op de werkvloer is hier nog geen probleem! De wand is bekleed met mozaïek en er hangen gedroogde tabaksbladeren aan de muur, want dat wordt hier in Andorra veel verbouwd op de smalle stukjes landbouwgrond die beschikbaar zijn tussen de bergen in. We krijgen er een goede gazpacho en een bord vol gegrilde groenten uitgeserveerd, lekker! We mogen niet weg voordat we samen met de barman nog een zoet shotje hebben gedronken (het was duidelijk een zelfgemixt drankje, geen idee wat er precies inzat). Dan staan we voor de vraag: rijden we de camping op of zoeken we nog een wildkampeerplek? Dat laatste is wel het leukst, dus we rijden een berg op en vinden een grindpad tussen de velden waar geen huizen in de buurt staan. Een beetje steil is het wel en keren gaat niet op dit weggetje, hopelijk lukt het om morgenochtend achteruit omdat de verharde weg weer op te draaien!
De volgende ochtend blijkt het geen probleem om die weg weer op te rijden. Pfieuw 🙂 We doen grondige research naar de via ferrata Racons en vinden ‘m uiteindelijk. De route is recentelijk volledig vernieuwd en bekabeld en bewegwijzerd (ja, als je weet waar je op moet letten, zie je opeens overal bordjes staan naar de verschillende routes). We doen Racons en aansluitend Canal del Grau. Supermooi met spannende stukken erin! Na de twee ferrata’s is het nog een aardig stuk wandelen tot bij het uitkijkpunt. Op het wandelpad is niemand, maar de ‘mirador’ blijkt ook bereikbaar te zijn per auto, dus daar ontmoeten we andere toeristen. We pakken een ander wandelpaden naar beneden, komen nog langs een watervalletje en een klein klimgebied met behapbare routes van 4a tot 6b ofzo. Echt zwemmen kan in het beekje bij de waterval helaas niet, dus we keren terug naar de bus.
Een late lunch bij de auto en we zijn weg, verder richting Ager waar we op z’n laatst zaterdag willen aankomen voor de Belgian Open Paragliding competitie. Omdat we echt door de stad Andorra heen rijden, willen we er wel even een kijke nemen. De stad is niet zo bijzonder vinden we, en het oude centrum (Andorra la Vella) slaapt nogal.
Na het stadsbevolking rijden we via een prachtig stuk van de Pyreneeën naar Organya, een vliegstek die bekend staat om de vele acropiloten die er hun kunsten vertonen (en dus de vele reserves die tijdens het oefenen gegooid worden). Helaas staat de wind verkeer den wordt er maar weinig gevlogen vanmiddag. We besluiten om door te rijden en ergens onderweg richting Ager te overnachten. Ik wil graag nog even zwemmen in het meer ten noorden van Trenp, maar tegen de tijd dat we daar aankomen, is de zon weg en de wind aangetrokken. En daarbij blijkt dat er aan de waterkant geen goede wildkampeerplek is. Jammer! Uiteindelijk belanden we in een graanveldje bij Puigcercós, een drop dat letterlijk bestaat uit één verharde weg, een kerkje, een hoop boerderijkatten en een paar onverharde wegen. De treeplank van onze bus vindt onze offroadactiviteiten niet zo geweldig, maar het lukt toch om naar een mooi plekje te rijden. De boer komt nog even kijken naar zijn fruitbomen en hij zegt ons van een afstandje gedag. Weltrusten!
Karlien natuurcoaching 