Le Caire – Laragne

Jee, de tijd vliegt voorbij en steeds stel ik het schrijven van een blogpost maar uit. Nu dan toch hernieuwde energie gevonden om onze belevenissen op papier te zetten!

Op zondag 3 juli laten we Saint Jean Montclar achter ons en rijden we binnendoor naar via ferrata La Grande Fistoire in Le Caire. Het dorpje stelt niets voor maar bij de route is een toeristenbureautje. We huren er een poulie voor de drie tyroliennes die onderdeel uitmaken van de route. Voordat je met het gehuurde materiaal naar boven mag, kun je het uittesten op een kort kabelbaantje achter het toeristenbureau. Grappig en goed geregeld! Het eerste deel is een prachtige ferrata, daarna volgt een uitdagende deel met twee spannende hangbruggen en het afdalen gaat uiteindelijk via de drie kabelbanen. Echt een speeltuin voor volwassenen! Na een dikke drie uur staan we weer naast de auto. We rijden naar Orpierre, settelen ons naast een bekende Nederlandse camper, duiken in het zwembad en vinden daar Gaby en Steef!

Vorige zomer verzonnen we aan de bar in Kei het plan om eens een week af te spreken in Laragne / Orpierre, waar je zowel kunt vliegen als kunt klimmen. Gaby en Steef zouden dan met Ruud en mij een tandemvlucht maken, en wij met hen mee om te gaan rotsklimmen. Gaaf! De voorspellingen zijn goed voor komende week dus we hebben er allemaal vertrouwen in dat we elkaars passie en hobby kunnen ervaren.

Op maandag begint de Chabre Open competitie. We kiezen ervoor om vandaag nog even iets ons eigen hobby te doen, dus Lode en ik mengen ons in de drukte van de competitie op de start. Zodra het werkt vertrekken we. Het is een beetje turbulent op de ridge boven de start, dus we vertrekken richting het Noorden. Lode doet een verkennende vlucht langs alle kanten van de vallei en landt op de officiële landing van de camping in Laragne. Ik zak ergens onderweg uit – vond het weer vrij spannend in de lucht, en heb vrijwel direct een lift van een aardige Franse dame terug naar de camping. ’s Avonds gezellig met Gaby en Steef op de camping, dat voelt echt vertrouwd na alle gezamenlijke weekendjes in Fontainebleau vorig jaar! Helaas horen we dat er in de competitie iemand een fataal ongeluk heeft gehad. Het herinnert ons er nog eens pijnlijk aan dat paragliding niet voor niets een risicosport is.

Op dinsdagochtend rijden we met twee camperbusjes naar de camping in Laragne. Daar ontmoeten we Ruud en Ellen en met z’n zessen rijden we door naar de Bergied, een startplek 20 km verderop bij het dorp Sederon. Vanuit daar zie je de Mont Ventoux goed liggen. De wind is perfect dus we kiezen ervoor om niet te lang te wachten met starten. Steef en Gaby mochten onderling uitvechten wie met welke piloot mee ging, de uitkomst is dat Ruud zich klaarmaakt voor een tandem met Steef en ik voor de tandem met Gaab! Geweldig is het! Hoe leuk om de passie over te brengen en hoe leuk om een gek plannetje van een jaar geleden in uitvoering te zien! De zenuwen die er waren op de start hebben plaatsgemaakt voor enthousiasme en zelfs een beetje onderlinge competitie: ‘Ben jij wel of niet op de voeten geland??’ Ruud, Ellen, Steef en Gaab rijden alvast richting Laragne voor een welverdiende Leffe en ik haal nog even de bus op die op de start staat, en Lode die ergens tussen Sederon en Laragne is uitgezakt. Dan steelt Steef nog even de show met haar eigen 2,6 m2 paraglider / vlieger op het landingsterrein. Dat blijken de piloten ook wel interessant te vinden: het scheelt niet veel of ze krijgt hem niet meer terug 😛 We sluiten de dag af met een goede pizza en maken dan plannen voor morgen. Er is te harde wind (mistral) voorspeld, dus we spreken af om samen te gaan klimmen.

s’ Ochtends wordt al het materiaal verzameld: 2 lange touwen, ontelbare setjes (nouja, voor ons dan), ieders gordel, helm, water, eten, bandslingers van diverse formaten, een paar soorten karabiners en verschillende zeker- en afdaalapparaten. We kiezen voor het gebied ‘Chateau’, op wandelafstand van de camping en met simpele routes om mee te beginnen. Eerst maar eens wat toprope. Steef en Gaab hangen al voorklimmend om de beurt in een route een touw klaar. Intussen arriveert er naast ons een groepje kinderen met een instructrice. We staan verbaasd te kijken als de instructrice een van de kinderen (8 jaar ofzo) haar laat zekeren zonder extra veiligheidsmaatregelen. Even later gebeurt wat we niet verwacht hadden: ze gaat in het touw hangen, het kind kan de kracht niet houden en laat los, en ze maakt een hele lelijkerd. Als enige omstanders helpen wij waar we kunnen: met het verzorgen van de vrouw, het bellen van de hulpdiensten, het begeleiden en troosten van de geschrokken kinderen en het wegwijzen aan de bombiers die ter plaatse komen. Nadat ze (zonder levensbedreigend letsel) met de reddingshelikopter van de berg is gehaald, hebben wij niet zoveel zin meer om te klimmen. De rest van de middag spenderen we met biertjes, zwembad en veel napraten over hoe dit domme ongeluk gemakkelijk voorkomen had kunnen worden. Bah!

Op donderdag, wat deden we toen ook alweer? Vliegen denk ik, en relaxen. Oja! We rijden met de camper naar de Chabre startplaats.  Omdat Steef rijdt, en de weg nogal smal is, vindt Gaby het bijna spannender dan het vooruitzicht van nog een tandemvlucht maken! We komen natuurlijk heelhuids boven en dit keer legt Gaby haar leven in Lode’s handen. Ze thermieken en gaan op pad maar landen helaas sneller dan gewild vlakbij Trescleoux. We besluiten dan maar het terras op te gaan en te gaan zwemmen tussen de makreel (?), rivierkreeften en het zeewier in het stuwmeertje bij St Genis. Lekker verfrissend wel!

Op vrijdag gaan we in de herkansing voor het klimmen. Alle spullen worden weer bij elkaar gezocht, we proberen niet al te veel meer te denken aan het ongeval afgelopen dinsdag, en gaan naar het gebied Le Belleric. Gelukkig is het wat bewolkt zodat we niet de hele middag in de brandende zon staan. We doen er een paar routes die Lode en mij goed afgaan, we abseilen om de beurt naar beneden (hoe cool is het dat dat gewoon kan met het zekerapparaat dat ik al heel lang had!) En dan beginnen we nog aan wat moeilijkere routes, zodat het voor Gaby en Steef ook uitdagend is. Nou, dat is het! De routes vallen een beetje tegen qua moeilijkheid en wij kijken rustig toe hoe ze zich erdoorheen worstelen. Gaaf hoor! Ik merk dat ik echt niet wil vallen, ook al kan er toprope niets gebeuren. Vooraf zei ik dat ik wel graag een simpele route wilde voorklimmen, maar dat bewaar ik toch liever voor een andere keer :):) Steef en ik verheugen ons al de hele dag op de Leffe blauw die ze in het cafeetje in Orpierre hebben. Als we er eindelijk zitten, blijkt: dat hebben ze helemaal niet!!! We kiezen dan maar iets anders en en zitten nog na te genieten van de geslaagde sportuitwisseling, tot Lode beseft dat de winkel over 5 minuten sluit en ernaartoe spurt.
Zaterdag komt Bartje ons vergezellen in Laragne en maken we een mooie vlucht. Op de start is het even wachten tot de wind van Noord naar Zuid draait en dan zijn we weg. s ‘Middags spreken we nog eens af met Gaby en Steef om te gaan soaren in Mison. Dit keer zijn Steef en ik aan de beurt. Bart speelt voor winding en staat helaas snel aan de grond, maar als wij 10 minuutjes later na een ietwat spectaculaire start (goed gelopen Steef!) in de lucht hangen, zijn de condities verbeterd en blijven we met gemak drie kwartier hangen. Een heerlijk relaxte vlucht. Achteraf horen we dat ons constante geklets tot op de grond te horen was. Oeps! Ook deze vliegdag wordt afgesloten in een restaurantje in Laragne. Steef biecht op dat ze van Lode’s accent toch wel 70% kan verstaan, maar van Bartje maar 10%. Hihi.

Bart en wij zoeken een wildkampeerplekje langs de Buech en Gaby en Steef rijden morgen naar huis. Het einde van een geslaagde en gezellige en bewogen week!