Monte Sibillini

Vorige week vrijdag eindigden we in een boomgaardje bij Napels.

De volgende ochtend rijden we door naar Castelluchio, in het nationaal park Monte Sibillini. Het dorpje met maar 150 inwoners ligt op een hoogvlakte: prachtig! De hele vlakte, Piano Grande, is grasland, geen bebouwing en alleen aan de randen wat landbouw. Er zijn vliegstekken maar de wind is te hard. Vlak voor we bij Castelluchio aankomen, zien we een groep parapenters op een oefenhelling spelen. We voegen ons bij hen in de hoop op een soarvluchtje. Helaas komen we net te laat: tegen de tijd dat we omhoog zijn gewandeld vind ik de wind te sterk. Lode komt nog wel weg maar kan niet veel anders doen dan gewoon rechtdoor vliegen tot hij weer op de grond staat. Jammer! We rijden door naar Castelluchio en wat blijkt: het zit er bomvol met toeristen!!! Bussen vol Amerikanen en Japanners komen hier blijkbaar naartoe. Na een kort rondje in het dorp (geen supermarktje, alleen souvenirshops en restaurants) gaan we naar Visso voor de boodschappen en settelen we ons op een camping in Ussita. Die is officieel nog niet open maar tot zondagmiddag kunnen we er wel blijven, tot de eigenaar weer naar huis gaat. Onder de tarp genieten we van de fikse regenbuien. Een van de gastheren van de camping vertelt dat hij de volgende ochtend paddestoelen gaat plukken. Hmmm, mogen we mee? 🙂

Zondagochtend om 4:25 uur gaat de wekker. Pffff. We staan snel op, eten wat en stappen in de Lada Niva 4×4 van onze Italiaanse vriend. Samen pikken we nog een andere Italiaan op en rijden we de berg op. Ze discussiëren druk met elkaar welke weide op dit moment van het jaar het beste zou zijn, en welke paddestoelen je er kunt vinden. Uiteindelijk stoppen we ergens. De mandjes komen uit de achterbak en ieder gaat een kant op. Blijkbaar is het daadwerkelijk zoeken naar paddestoelen geen sociale aangelegenheid. We vinden er een paar maar die blijken niet eetbaar of niet lekker genoeg of al bedorven. Na lang rondstruinen hebben we samen toch een aardig gevulde mand!

Als we na het plukken terugrijden, verzorgen de mannen nog een toeristische route langs het Sanctuario di Macereto. En na een koffie in Ussita zijn we rond 9 uur terug op de camping. We krijgen een groot deel van de paddenstoelen inclusief uitleg. Welke kun je rauw eten en welke moet je per se goed bakken? Al gauw zitten we aan een vervroegde lunch.Het weer lijkt so so te worden dus we bereiden ons voor op een meerdaagse wandeling. We verzamelen al het materiaal en eten voor 2 dagen en vertrekken naar het startpunt van onze hike in Frontignano di Ussita. Na toch weer een gigantische regenbui lijkt het op te klaren dus we vertrekken. Het eerste uurtje is zonnig maar dan begint het… Dikke druppels en het onweer komt steeds dichterbij. Schuilen voor de regen gaat eigenlijk niet (of we hadden snel ons tentje moeten opzetten). Nouja.. Tot op het been verzopen, vervolgen we onze route We komen een nieuwsgierige kudde paarden tegen waarvan er eentje het liefst Lode’s rugzak opeet. Ze achtervolgen ons een tijdje tot we te ver weg lopen. Het begint weer te regenen en te waaien. Één geluk: hierdoor horen de gemzen niet dat wij de hoek om wandelen en zien we er een stuk of 10 over het pad springen. Cool! Ze zijn in dit natuurgebied uitgezet rond 2000 en inmiddels is er een aardige populatie. Bij de top van een kabelbaan aangekomen kunnen we kiezen: doorlopen volgens de geplande route of terug naar beneden wandelen richting de auto. Omdat er nog steeds nieuw onweer dreigt, doen we dat laatste. Jammer maar helaas 😦 Als we even later warm en droog in de bus zitten, barst er weer onweer en stortregen los. Goede keuze gemaakt! Voor de volgende dag maken we nieuwe plannen, de trektocht moet nog even wachten.