Wow, deze dagen vliegen voorbij! Woensdag worden we wakker in een stralende zon en na een relaxt en uitgebreid ontbijtje op onze vaste kampeerplek op het grasveldje naast de parkeerplaats van Antica Norba (de archeologische opgravingsplaats waar de start van Norma op ligt), vervolgen we onze tandem’training’. Lode is aan de beurt om als piloot te vliegen, en het is rond 11 uur nét thermisch genoeg om tot boven starthoogte te thermieken. We toplanden en gaan direct door voor nog een vlucht. Vandaag lukt het alle zeven (!!!) keer om te toplanden en hebben we goede starts en veilige én leerzame landingen. Het thermieken dus daar besteden we niet meer tijd aan dan nodig. Starten, omhoog thermieken, landen, en van piloot/passagier verwisselen voor de volgende vlucht. Dan vinden we de overontwikkeling van de wolken te groot worden en maken we nog een wandeling beneden in de vallei. ’s Avonds bedenken we wat we aanmoeten met het weerbericht. Het wordt de komende dagen slecht weer in Norma en in de Alpen is het ook nog niet verbeterd. Wat zullen we doen….
Donderdag regent het – zoals voorspeld – de hele dag en rijden we naar Rome op zoek naar een klimhal. De eerste poging is nogal treurig: de kleuren en routes zijn niet van elkaar te onderscheiden in deze boulderkamer (hal kun je het niet echt noemen). We rijden door naar een andere boulderhal en komen onderweg met onze bus en al door het oude centrum van Rome. Mooi! De hal Rock It is wel leuk en ondanks het hoge niveau van de boulders klimmen we een hele reeks uit. Daarna genieten we van een uitgebreide douche. Ik ben helemaal fan van onze dagelijkse manier van douchen: leg een Ortliebzak gevuld met water overdag op het dashboard in de zon, hang die zak vervolgens aan een tentstok tussen de achterdeuren van de auto en je hebt iedere avond een heerlijke buitendouche. Maar een echte warme douche met onbeperkte watersupply bij Rock It is toch ook heerlijk! Hierna maken we nog uitgebreid gebruik van de free wifi (even wat topokaarten downloaden en de XC magazine) en rijden we door richting Piedimonte Maltese. Dat ligt wat zuidelijker, vlakbij Napels, en daar verwachten we beter weer. Het is nog vroeg als we aankomen dus we doen een toeristische toer door het stadje. We zien een treinstel met ingebouwde motor (dus geen locomotief nodig) 😛 Het meest chique restaurant van het dorp, dat ons wordt aanbevolen door een groepje lokale hangouderen, blijkt pizza’s te verkopen in de prijs van 3,50 tot 7 euro. En nog lekker ook! Na het eten zoeken we in de buurt een slaapplek. Het gebied is vrij dicht gebouwd dus we vinden geen achterafweggetje waarop we uit het zicht kunnen staan. Dan maar een wei naast een rustige dorpsweg – daar zal toch geen haan naar kraaien als we er een nachtje staan? Zodra we er staan, komt er een een man op een brommer langs. We snappen niet goed of hij de eigenaar van het land is of niet, maar hij waarschuwt ons voor de politie die misschien een probleem kan maken van onze aanwezigheid daar. We nemen het risico maar voor lief. Maar… Rond 23:30 uur worden we bruut wakker gemaakt door blauwe zwaailichten en twee agenten die met een zaklamp om de bus heen lopen en hard op de deur kloppen. We schieten wakker en wat volgt is een uitgebreid gedoe over waarom we hier zijn, het zoeken van paspoorten, het doorgeven van onze namen en kenteken. Lode staat buiten en ik blijf binnen, en na wat een eeuwigheid lijkt te duren snappen ze dat we maar gewone parapente toeristen zijn die een nachtje met de bus kamperen. Met een nors ‘goedenacht’ vervolgt de politie de nachtronde en proberen wij weer in slaap te komen.
Vandaag, vrijdag, is de wolkenbasis laag maar omdat we naar Piedimonte Maltese zijn gekomen, willen we er ook graag de meestgebruikte start bekijken: Calvisi. Na een weg vol steile haarspeldbochten komen we aan bij een mooie grassige weide met wat zomerverblijven die niet in gebruik lijken te zijn. Waren we nou hier maar naartoe gekomen om te slapen vannacht! De start is groot en mooi, kort gras, lekker steil en op een aantal grote keien na helemaal vrij van obstakels. Ik maak een vlucht en Lode rijdt de bus naar beneden. De vliegcondities lijken niet sterk te verbeteren dus we besluiten om een toeristisch bezoek aan de ruïnes van Pompei te brengen. Indrukwekkend vooral door de enorme uitgestrektheid van de opgravingen en de mate waarin de vondsten nog intact zijn! Helemaal moe geslenterd bedenken we aan het eind van de dag waar we het beste heen kunnen gaan, nog steeds gezien de matige weersvoorspelling (het lijkt wel overal te gaan regenen de komende dagen!). We besluiten richting Monti Sibillini in Umbria te rijden omdat we daar kunnen afwisselen tussen vliegen, hiken, misschien wel kayakken, fietsen, Middeleeuwse stadjes bezoeken etc. Vlak boven Napels stoppen we om te slapen en zo komt het dat we hier nu in een boomgaarden met hazelnootbomen heerlijk rustig een rose’tje drinken!
Cheers,
Karlien
Karlien natuurcoaching 